🔹در اوت ۲۰۰۸، جهان شاهد یک درگیری نظامی کوتاه اما تعیینکننده در قفقاز بود. حمله روسیه به گرجستان،…
انتشار: 2026/08/20 11:22 UTCدریافت: 2026/08/21 06:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/21 06:20 UTC
🔹در اوت ۲۰۰۸، جهان شاهد یک درگیری نظامی کوتاه اما تعیینکننده در قفقاز بود. حمله روسیه به گرجستان، در ظاهر پاسخی به عملیات نظامی تفلیس در اوستیای جنوبی بود، اما در باطن، این رویارویی نماد تقابل دو نظام هویتی بود: از یک سو، روسیه که حفظ حوزه نفوذ خود را در…📌نقش مخاطرات اخلاقی در جنگ اوکراین🔹گزارشی از کریستوفر مککالیون، کارشناس مسائل راهبردی در اندیشکده آمریکایی دیفنس پرایوریتیز، به یکی از پیچیدهترین جنبههای جنگ اوکراین پرداخته است: خطر اخلاقی. یعنی شرایطی که یک طرف ریسک میکند، چون میداند هزینههایش را دیگری میدهد.🔹به باور مککالیون، اشتباه بزرگ آمریکا این نبود که از اوکراین دفاع نکرد، بلکه این بود که این توهم را به وجود آورد که کسی از اوکراین دفاع خواهد کرد. او اجلاس بخارست ۲۰۰۸ را تضمینی دروغین میخواند که هم روسیه را عصبانی کرد و هم به اوکراین فهماند که برای هر کاری مجاز است. جنگ گرجستان در همان سال، تمرینی برای جنگ اوکراین بود. ساکاشویلی فکر کرد آمریکا پشتش است، وارد جنگ با روسیه شد، اما آمریکا کاری نکرد و روسیه هم نشان داد که تعهدات غرب تا کجاست.🔹بعد از ۲۰۱۴، اوضاع بدتر شد. اوکراین به ناتو راه نیافت، اما سلاح و اطلاعات و حمایت بیشتری از غرب گرفت. این مقدار کمک برای روسیه تهدیدآمیز بود، اما برای اوکراین یک چتر امنیتی واقعی نبود. مککالیون سال ۲۰۲۱ را خیلی مهم میداند؛ سالی که دوباره بحث عضویت اوکراین در ناتو و رزمایشهای نظامی بالا گرفت.🔹در فوریه ۲۰۲۲، خطر اخلاقی از بین نرفت، فقط شکلش عوض شد. عقبنشینی روسیه از کییف این توهم را ایجاد کرد که با کمک غرب میتوان روسیه را کاملاً شکست داد.🔹به گفته مککالیون، اکنون وضعیت به این گونه است: وقتی اوکراین میبازد و زمین از دست میدهد، مذاکره ممکن نیست چون ضعیف است. وقتی میبرد، باز هم مذاکره ممکن نیست چون میتوان بیشتر برد. یعنی عملاً هیچ شرایطی برای مذاکره با روسیه وجود ندارد.🔹نکته مهم دیگر این است که کییف یاد گرفته هر وقت موفقیت نظامی نشان دهد، غرب سلاح و پول بیشتری میدهد. برای همین، عملیاتهای نظامی دیگر فقط بر اساس ضرورت جنگی ارزیابی نمیشوند، بلکه بر اساس تأثیرشان بر واشنگتن.🔹مککالیون به حملات اوکراین به خاک روسیه، درخواست سلاحهای دوربرد، حمله به سامانههای هشدار موشکی روسیه و ماجراجویی در کورسک اشاره میکند. در نتیجه، آمریکا دارد به تدریج ریسکهایی را میپذیرد که خودش در ابتدای جنگ غیرقابلقبول میدانست. اما نکته اینجاست که این گسترش دخالت آمریکا به خاطر موفقیت اوکراین نیست، بلکه به خاطر نجات سرمایهگذاریهایی است که قبلاً انجام داده.🔹مککالیون اما تحلیلش را کامل نمیکند. جنگ اوکراین شاید نمونهای از خطر اخلاقی نباشد، بلکه نمونهای از یک سیستم خطرناکتر است که در آن سه طرف (یا چهار طرف با احتساب اروپا) ریسکهای همدیگر را تحریک میکنند:۱. مسکو میبیند اوکراین دارد کمکم به بخشی از ناتو تبدیل میشود، پس انگیزه پیدا میکند که زودتر دست بزند، قبل از اینکه دیر شود.۲. کییف میبیند که تضمینی از طرف غرب وجود ندارد، اما هر وقت اوضاع بحرانی میشود پول میگیرد. پس انگیزه دارد ریسکها را بالا ببرد تا آمریکا را بیشتر درگیر کند.۳. واشنگتن نه میخواهد اوکراین را رها کند و نه میخواهد با روسیه بجنگد. برای همین قدمقدم پیش میرود: یک کمک بیشتر، یک محدودیت کمتر، تا هم از شکست اوکراین جلوگیری کند و هم وارد جنگ نشود.۴. بروکسل هم دارد سرمایهگذاریهایش را نجات میدهد و میخواهد با دست کییف، اختلاف دیرینهاش با روسیه را حل کند.🔹نکته اصلی این است که غرب نمیتواند به اوکراین تضمین کامل بدهد، چون ریسک جنگ جهانی دارد. اما نیمه تضمین (پول میدهیم اما نمیجنگیم) هم خودش کییف را به سمت ریسکهای بزرگتر و در نهایت به سمت همان جنگ تمامعیار با روسیه. DefencePriorities/K🇷🇺@Center_for_Russian_Studies

