دیگه فقط نقاشی کردن مونده

‌هفده سالم که بود دوبار به دونفر وابسته شدم و هر دو نفر بخاطر یکی دیگه تنهام گذاشتن حقیقتا توی اون دوران خودمو با آهنگای اولیویا خفه میکردم و الان هم همچنان عاشق بانو هستم و هر دفعه آهنگاش رو گوش میدم تموم خاطراتم میان جلو چشمام.

‌وقتی اینو گوش میدم انگار تلاش میکنن یه چاقوی کندو فرو کنن توی قلبمخاطرات بچگیمو یادم میندازهاون روزایی که روشن بود و تنها دغدغه‌م این بود که کجا خوراکیامو تنها بخورم که نخواد با بقیه تقسیمشون کنممثل یه یادبوده برای روزای بچگیم البته نه اینکه حزن‌آور باشه بیشتر اینجوریه که جای اون خاطرات هنوزم محفوظه...یه گوشه‌‌ای از ذهن و قلبمو منو یاد یکی از بچه‌هایی که تو پارک باهاش بازی میکردم میندازه متعجبم که چرا حتی اسمشم یادم نیستفقط یادمه یه عینک داشت و همیشه لبخند میزد و مودب ترین آدمی بود که تو عمرم دیدمتو دل برو بودنش واسم بیشتر بخاطر این بود که همیشه خوراکیاشو بهم میداد...(بحث خوراکی واسم مهمه چون عشق اول و آخر زندگیم غذاست)امیدوارم زندگیو رنگی ببینهپیدا شوpls

‌این آهنگ یادآور غمگین‌ترین اتفاق زندگیِ منه؛ شبی که دوست صمیمیم رو از دست دادم و تا خود صبح بیدار موندم و صبحش رفتم خونه‌شون و تو اتاقش گریه کردم .تمام شب‌هایی که به یادشم این آهنگ رو گوش میدم، حتی زمانی که میرم سر خاکش:)

‌معنی بشدت قشنگش که توی این اوضاع شاید خیلیارو توصیف کنه:)

‌فکر نکنم تا حالا این قدر به یه آهنگ وابسته شده باشم. از همون روزی که منتشر شد، نتونستم گوش دادنش رو متوقف کنم یه چیز عجیبی توی این آهنگ هست که انگار خیلی شخصیه انگار دقیقاً از یه تیکه از زندگی من حرف میزنههر بار که گوشش میدم یاد آدمهایی می افتم که به روزی بودن و بعد رفتن آدم هایی که مجبور شدم از شون عبور کنم خاطره هایی که هنوز به گوشه ای از ذهنم موندن و رابطه هایی که یه زمانی برام خیلی مهم بودن و حالا فقط به خاطره انو عجیب تر از همه اینه که با وجود تمام این حسها هنوز هر بار با همون حس قبلی پلیش میکنم

‌من و آدمی که دوسش داشتم و فکر کنم که اونم منو دوست داشت تو ماشین بودیم و این آهنگ پلی بود و سر اون جاییش که میگه I know you want meو رو به من با آهنگ خوند و منم با خنده و تمسخر و چه چرت و پرتا نگاش کردم.