‍ شکایت‌نامه انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی و جمعی از دانشگاهیان به هیئت نظارت بر تشکل‌ه…

رئیس محترم دانشکده‌ی دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهرانجناب آقای دکتر بهمن سراجبا سلام و احترام؛با توجه به نگرانی‌های ایجادشده درباره‌ی کناره‌گیری و استعفای جناب آقای دکتر محمدعلی کشواد، معاونت فرهنگی دانشکده، به علت فشارهای وارده، از حضرت‌عالی تقاضا داریم ضمن حمایت از ادامه‌ی فعالیت ایشان، تدابیر لازم را برای حفظ این سرمایه‌ی ارزشمند علمی و مدیریتی اتخاذ فرمایید و اجازه ندهید شرایط موجود به توقف همکاری ایشان با مجموعه منجر شود.همه‌ی ما اذعان داریم که ایشان همواره در طول دوران مسئولیت خود علی‌رغم شرایط پیچیده، همیشه جانب انصاف را رعایت کرده‌اند و در جهت اعتلای سطح فرهنگی دانشکده قدم برداشته‌اند. اطمینان داریم که استمرار حضور ایشان، موجب اعتلای سطح فرهنگی دانشکده‌ی دندانپزشکی و دانشجویان آن خواهد بود و موجب حفظ ثبات، کیفیت و پویایی در فضای فرهنگی دانشگاه می‌شود.پیشاپیش از حسن توجه و عنایت حضرت‌عالی سپاسگزاریم.با احترام، جمعی از دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشکده‌ی دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهرانپی‌نوشت: اساتید محترم و دانشجویان گرامی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران در صورت تمایل می‌توانند با امضا کردن فرم‌هایی که به صورت فیزیکی به دستشان رسیده است یا مراجعه به این لینک، با ارائه کد پرسنلی یا شماره دانشجویی این نامه را امضا کنند.

انجمن اسلامی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه تهران pinned «‍ شکایت‌نامه انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی و جمعی از دانشگاهیان به هیئت نظارت بر تشکل‌های اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران بسم الله الرحمن الرحیم ریاست محترم هیئت نظارت بر تشکل‌های اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران جناب آقای دکتر رئیس کرمی با…»

در حاشیه‌ی حلقه‌ی امروز؛ «ما» اگر بخوای حست رو راجع به دو واژه‌ی «دی» و «جنگ» در یک کلمه بیان کنی، اون کلمه چیه؟ 🌐 @dentalanjoman

انجمن اسلامی دانشکده دندانپزشکی برگزار می‌کند:حلقه‌ی ما؛ گفت‌وگویی آزاد درباره‌ی آنچه بر ما گذشت...🗓 دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵🕰 ساعت ۱۲📍دانشکده دندانپزشکی، ساختمان اداری، طبقه منفی۱، دفتر انجمن اسلامی دانشجویانحضور، به شرط ثبت‌نام، برای همه آزاد است.@dentalanjoman

به سرو گفت کسی میوه‌ای نمی‌آری؟جواب داد که آزادگان تهی‌دستند...تهی‌دستی حالا نصیب قلم‌هایمان شده‌ست. نه می‌توان چیزی نگفت و نه چیزی هست که بتوان گفت!ما همیشه اما این‌گونه نبوده‌ایم! سال‌ها جمع شدیم، خواندیم، گفتیم و شنیدیم. نه کم بودیم و نه نادرست. تنها گناهمان این بود که ما را نادیده گرفتند. «یوغ ورزاو بر گردنمان بستند. بر گرده‌مان نشستند و گورستانی چندان بی‌مرز شیار کردند که بازماندگان را هنوز از دیده خونابه روان است.»و ما، این همیشه‌سوگواران، قلم‌هایمان را دوباره به دست می‌گیریم، نه برای برگشت به روزهای قبل از زمستان ۱۴۰۴، بلکه برای ثبت رنج‌هایی که بر این سرزمین روا داشتند؛ برای گفتن از سروهای سبزی که در سرمای دی با رویای ایرانی آزاد به خون سرخ تپیدند. نهال‌هایی که با رویای ایرانی آباد دبستانشان گور دسته‌جمعی‌شان شد. و مادرانی که تا عمر دارند، اشکِ گوشه‌ی چشمانشان خشک نخواهد شد. مانده‌ایم هنوز -اگرچه ناامید- تا از آنان بگوییم.و تا بسراییم از «ماندن» برای اینان که تباهی را زینت تبر و تبر را سزاوار سرو می‌دانند. هم آنان که سرکوب را مقدمه‌ی جنگ و جنگ را بهانه‌ی سرکوب ساختند. و جای ساختن، هر چیز را به دست خرابی سپردند.مرا مخواه سر سفره‌ی ضیافت اینان!که سرو کاشمرم! خسته از خلافت اینان...انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکیتابستان ۱۴۰۵