👩🦰 پرسشسلام و وقت بخیر خانم دکتر حامدی نازنینخانمی ۴۴ ساله و مجرد هستم. در سالهای دور با ۹ ماه زند…
انتشار: 2026/07/23 02:04 UTCدریافت: 2026/08/01 06:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 06:15 UTC
👩🦰 پرسشسلام و وقت بخیر خانم دکتر حامدی نازنینخانمی ۴۴ ساله و مجرد هستم. در سالهای دور با ۹ ماه زندگی مشترک جدا شدم به دلیل عدم تفاهم.مجرد بودن و تنهایی خیلی منو رنج میده، و از طرفی معیارهای سختگیرانهای برای ازدواج دارم و هر مردی رو شایسته ازدواج نمیبینم، معمولا خواستگارهای من از لحاظ سنی پایین تر از من هستند و سن فاکتور مهمی هست که نمیتونم نادیده بگیرم.و از اینکه در این سن در صورت ازدواج نمیتونم مادر بشم و فرزندی داشته باشم منو رنج میدهخانم دکتر ممنون میشم راهنمایی بفرمایید که چطور میتونم با فقدانهای زندگیم (نداشتن همسر و فرزند)کنار بیام و آرامش داشته باشم.سپاسگزارم از لطف شما🌹✏ پاسخسلام. وقت به خیر. ازدواج راهی برای پاسخ دادن به نیاز عشق و تعلق است و تبعا برای کسی که ازدواج و تجربه مادری مهم است، ازدواج نکردن میتواند آزاردهنده باشد.پیشنهاد میکنم به جای بستن پنجره ازدواج به دلیل معیارهای سختگیرانهای که دارید، در این معیارها تجدید نظر کنید و مواردی که برای رضایت از زندگی مشترک چندان اهمیت ندارند را کنار بگذارید و زمینه ازدواج را برای خود فراهم آورید( با توجه به بالا رفتن سن ازدواج، ۴۴ سالگی سن ناامیدی از آن نیست)در صورتی که مایل به تحدیدنظر در معیارهایتان نیستید یا شرایط ازدواج فراهم نمیشود، به دنبال راههای دیگر برای افزایش رضایت از زندگی باشید مثل افزایش روابط اجتماعی و ارتباط با دیگران، استفاده از توانمندیها برای داشتن تجربههای جدید در زندگی، شروع به یادگیریهایی مطابق با استعدادها و امکاناتی که دارید، به کار گرفتن خلاقیت و شروع زندگی فعال و هیجانبخش و ....به یاد داشته باشید ازدواج هم یک امکان خوب است و هم محدودیت میاورد. مجرد بودن هم میتواند امکانی خوب باشد که شما بدون محدودیت زندگی با دیگری، میتوانید زندگی را آن گونه که مایل هستید تجربه کنید. به شرط آن که زندگی را زندگی کنید و در غم ازدواج نکردن، امکان زندگی رضایتبخش را از خود نگیرید!@dr_robab_hamedi
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — درمانگاه رابطه
برای داشتن یک رابطه خوب، نیازی نیست دائم عاقلانه رفتار کنیم( چیزی که امکانپذیر نیست). کافی است همه دانش و مهارتی که داریم را به کار بگیریم تا نقش خود را در مشکلات موجود پیدا و آن را تکرار نکنیم. مهمتر این که هر چند وقت یک بار بتوانیم به جای بهانهتراشی و دفاع از خود، با روی گشوده اقرار کنیم که گاهی رفتار اشتباهی داشتهایم و برای رنجاندن دیگری از او عذرخواهی کنیم.@dr_robab_hamedi
کتابهایی را برای من بفرست که پایانی خوش داشته باشند؛هواپیمایی به سلامت فرود میآیدجراح، لبخندزنان اتاق عمل را ترک میکندپسر کور، بیناییاش را باز مییابدعشاق، سرانجام یکدیگر را یافتندعروسیای در پیش استتشنگان به آب میرسندو به نان و آزادی.ناظم حکمت@dr_robab_hamedi
👧 پرسشسلام خانم دکتر عزیز امیدوارم هرجا هستید سلامت باشید خانم هستممشکل بنده نداشتن اراده هست. متاسفانه مدت زیادیه درگیر یادگیری زبان هستم هم با استاد هم خودخوان و با برنامه و روشی که اساتید دیگه میگن. متاسفانه بعد از دو روز یا نهایتا سه روز کلا رها میکنم چون سطحی که میخوام برسم برام سخت و زمانبر هست و فکر میکنم از پسش برنمیام... اما هرطور شده باید بتونم خسته شدم از خودم ازینکه عرضه این کارو در خودم نمیبینم. به قسمتای سخت میرسم سریع رها میکنم مثلا به چندتا لغت جدید و سخت یا به لیسنینگ که برام سخت تره و حس میکنم انگار اصلا یاد نمیگیرم، نمیتونم، این کار من نیست، من در این حد نیستم، هوش من نمیکشه و استعداد ندارم، کارم بیهودست و... چیکارکنم خانم دکتر واقعا خسته شدم و اینکه ایا درسته خودم رو مجبور کنم که ادامه بدم و قطع نکنم؟ممنون از وقتی که گذاشتید✏ پاسخسلام. وقت به خیر. با این که نوشتهاید " هوش من نمیکشه و استعداد ندارم!" ولی به نظر میآید توقع زیادی از خود دارید و انتظار دارید لغات سخت یا بخشهای چالشی را زود یاد بگیرید. انتظار دارید وقتی قطارتان راه افکاد خسته نشود، ناامید نشود و پرانرژی ادامه دهد. در حالی که شما انسان هستید و نه یک ربات. همیشه اوایل شروع یادگیری سخت است و ذهن زیر بار نمیرود و هر چه بخواهید بار سنگینی روی او سوار کنید، بیشتر شانه خالی میکند. ببینید برای خود معلمی مهربان و دانا هستید یا بداخلاق و سختگیر؟ فکر میکنید کدامیک میتواند شاگرد را پای درسش بنشاند؟ پیشنهاد میکنم از بخشهایی که علاقه بیشتری دارید و زودتر یاد میگیرید شروع کنید. زمانی که در هر روز صرف خواندن زبان میکنید را تدریجی ادامه دهید. با خودتان مهربان باشید و از سرزنشگری بپرهیزید. برنامهای منعطف بچینید. عوامل حواسپرتی مثل موبایل را موقع درس خواندن از خود دور کنید و در نهایت کتاب زیر را بخوانید:درمان کمالگرایی با ACT, انتشارات سایه سخن@dr_robab_hamedi
👩🦰 پرسشعرض سلام وارادت خدمت خانوم دکتر عزیز ودوست داشتنی خانوم دکتر پدر همسرم به شدت ادم بیفکری هست جوری که با سهل انگاری در امور زندگی خودشون باعث چالش واعصاب خوردی تو زندگی من وهمسرم میشن وبه طبع این تنش ها رو بچه ها هم اثر داره مخصوصا دختر بزرگم واقعا موندم با همچین پدیده ای چیکار کنم …مشکل اینجاس که شغل پدر شوهرم جوری هست که خودشون کاری انجام نمیدن وشرکت مسافر بری رو هم دادن به همسر من تا براشون اداره کنه واز این باب تماسهای تلفنی وارتباط مالی بینشون بیشتره ومن گاهی متوجه میشم که چقد همسرم از دست بیفکریای پدرش اعصابش بهم میریزه وناخوداگاه این اعصاب خوردی وارد زندگی ما هم میشه اینقد این موضوع برام بغرنج شده که گاهی با همسرم با حالت تهاجمی رفتار میکنم ومیگم از پدرت که باعث بانی اعصاب خوردی تو زندگی ما هست متنفرم همسرم قبول داره رفتارای نسنجیده پدرش رو ولی وقتی من میگم شرکت رو بده به خودشون تا اداره کنن مقاومت میکنه تو رو خدا یک راه حل بدین ..خیلی ستم هست که خودمون با هم مشکل نداشته باشیم وتمام دعواهای ما به خاطر بیفکریای پدر ش باشه. ✏پاسخسلام. وقت به خیر. شما گفتهاید همسرتان به دلیل رفتارهای نامناسب پدرشان عصبانی میشوند. بعد شما هم به دلیل این مشکلات بین پدر و پسر، با همسرتان رفتار تهاجمی دارید. همسرتان هم از پدرش دفاع نمیکند و رفتار اشتباه او را قبول دارد.یک بار دیگر این پاراگرافی که نوشتهام را بخوانید و ببینید مشکل کجاست!!!در واقع مشکل اصلی واکنش شما نسبت به رابطه بین پدر و پسر و کنترلگری در مورد شغل همسرتان است و نه رفتارهای پدر همسرتان!!کافی است مسئله کاری همسرتان را به خود او بسپارید، میتوانید از او انتظار داشته باشید که در مورد مشکلات کاری با شما صحبت نکند. خودتان هم در این مورد از او پرسوجو نکنید و اطلاعاتی نگیرید که باعث آزارتان شود. خود را از این معرکه بیرون بیاورید و برای موضوعی که در حوزه کار و اختیار شما نیست انرژی روانی خود را هدر ندهید. به جای آن برای وقت خودتان برنامهریزی کنید و فعالیتهایی را شروع کنید که هم ذهن شما را درگیر کند و هم جسمتان را.@dr_robab_hamedi