💠 عطر آشنایی ۴۳۳🔻 وارث آیات امامت✅ ابو بصيرمی گوید:از امام صادق(عليه السلام)در باره سخن خداوند عزوج…
انتشار: 2026/08/01 00:52 UTCدریافت: 2026/08/07 15:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 15:15 UTC
💠 عطر آشنایی ۴۳۳🔻 وارث آیات امامت✅ ابو بصيرمی گوید:از امام صادق(عليه السلام)در باره سخن خداوند عزوجل پرسيدم كه: «از خدا اطاعت كنيد، و از پيامبر، اطاعت كنيد و نيز از اختياردارانتان» فرمود:«درباره على بن ابى طالب و حسن و حسين(عليهم السلام)نازل شد»؛ به او گفتم: مردم مى گويند كه: چرا نام على(عليه السلام) و خاندانش در كتاب خداوند عزوجل نيامده است؟ فرمود: «به آنان بگوييد كه نماز[نيز] بر پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله)نازل شد و خدا، از سه ركعت و چهار ركعت، نامى نبرد تا آن كه پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله)آن را برايشان تفسير كرد و زكات بر او نازل شد و برايشان تعيين نشد كه از هر چهل درهم، يك درهم بدهند، تا آن كه پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) آن را برايشان تفسير كرد و حج بر او نازل شد و به ايشان نگفت كه هفت دور بچرخيد، تا آن كه پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) آن را برايشان تفسير كرد و آيه «از خدا اطاعت كنيد، و از پيامبر اطاعت كنيد و نيز از اختياردارانتان» درباره على و حسن و حسين(عليهم السلام) نازل شده است و پيامبر(صلى الله عليه و آله) درباره على(عليه السلام) فرمود: هر كه من مولاى اويم، على هم مولاى اوست و فرمود: شما را به كتاب خدا و خاندانم سفارش مى كنم كه من، از خداوند عزوجل خواسته ام كه ميان آن دو جدايى نيندازد تا آنها را بر من در حوض[كوثر] وارد كند، و خدا اين را به من عطا كرد. و فرمود:شما به اينها(اهل بيت) نياموزيد؛ آنها از شما داناترند؛ و فرمود: آنان، شما را از دروازه هدايت، بيرون نمى برند و به دروازه گم راهى وارد نمى كنند. پس اگر پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) ساكت مى مانْد و مقصود از اهل بيت را روشن نمى كرد، خاندان فلان و خاندان بهمان، آن را ادّعا مى كردند؛ امّا خداوند عزوجل، آن را در كتابش و براى تأييد پيامبرش نازل كرد:«همانا خداوند، اراده كرده كه آلودگى را از شما اهل بيت ببرَد و كاملاً پاك و پاكيزه تان گردانَد» و على، حسن، حسين و فاطمه(عليهم السلام)در خانه امّ سَلَمه[يعنى محلّ نزول آيه] بودند و پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله)آنان را زير عبا گِرد آورد و سپس گفت: خدايا! هر پيامبرى، خاندان و خاصّانى دارد و اينان خاندان و خاصّان من هستند؛ امّ سلمه گفت: آيا من از خاندان تو نيستم؟ فرمود: تو بر خير هستى؛ امّا اينان، خاندان و خاصّان من هستند و چون پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) قبضِ روح شد، على(عليه السلام) سزاوارترينِ مردم به [امامت]مردم بود به دليل فراوانىِ آنچه پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) در باره اش بيان كرده بود و او را [به عنوان جانشين خودش] به مردم، نشان داده بود و دستش را گرفته و براى مردم، جايگزين كرده بود؛على(عليه السلام)هنگامى كه در گذشت، نه مى توانست و نه اين كار را كرد كه محمّد بن على (ابن حنفيّه) و نه عبّاس بن على و نه هيچ يك از فرزندانش [جز فرزندان فاطمه عليهاالسلام] را در امر امامت، داخل كند؛ چرا كه در اين صورت، حسن(عليه السلام)و حسين(عليه السلام)مى گفتند: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ، در باره ی ما [وحى ]نازل كرده، همان گونه كه در باره تو نازل كرده است و به اطاعت از ما فرمان داده، همان گونه كه به اطاعت از تو فرمان داده است و پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) درباره ی ما بيان كرده، همان گونه كه درباره ی تو بيان كرده است و [خداوند]آلودگى را از ما بُرده، همان گونه كه از تو بُرده است. چون على(عليه السلام)در گذشت، حسن(عليه السلام) به دليل بزرگى، سزاوارتر به آن(امر امامت) بود، و چون وفاتش در رسيد، نمى توانست فرزندانش را در امامت، وارد كند و چنين هم نكرد. خداى عزوجل مى فرمايد: «و در كتاب خدا، خويشاوندان، نسبى، برخى از برخى ديگر سزاوارترند». پس اگر او امامت را در فرزندانش قرار مى داد، حسين(عليه السلام) مى گفت: خداوند به اطاعت از من فرمان داده، همان گونه كه به اطاعت از تو و اطاعت پدرت فرمان داده است و پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) [امامت] مرا تبليغ كرده، همان گونه كه امامت تو و پدرت را تبليغ كرده است و خداوند، آلودگى را از من بُرده، همان گونه كه از تو و پدرت بُرده است؛ و چون امامت به حسين(عليه السلام) رسيد، هيچ يك از خاندانش را ياراى آن نبود كه در برابر او، همان ادّعايى را كند كه حسين(عليه السلام)مى توانست در برابر پدر و برادرش ادّعا كند، اگر آن دو، امامت را از او مى چرخاندند ـ و البته اين كار را نكردند ـ .سپس امامت رفت تا به حسين(عليه السلام) رسيد و تأويل اين آيه جريان يافت: «و در كتاب خدا، خويشاوندان نسبى، برخى از برخى ديگر سزاوارترند».و پس از حسين(عليه السلام)، به على بن الحسين(عليه السلام) و سپس به محمّد بن على(عليه السلام) رسيد». نيز [امام صادق(عليه السلام) ] فرمود: «آلودگى[اى كه خدا از ما بُرده]، به معناى شكّ است و ما هيچ گاه در خدايمان شك نمى كنيم.📚الكافي، ج۱، ص۲۸۶ ح۱ 🌔@drehsanpouresmaeill



