Antonina concealed the truth about her past from both her husbands, each of whom she lived with for…

Antonina concealed the truth about her past from both her husbands, each of whom she lived with for over twenty years. She and her first husband, Georgii Znamensky, were life-long friends, but they rarely spoke to one another about their families’ pasts. In 1987, Antonina received a visit from one of Georgii’s aunts, who let slip that he was the son of a tsarist naval officer executed by the Bolsheviks. All those years, without knowing it, Antonina had been married to a man who, like her, had spent his youth in labour camps and ‘special settlements’.آنتونیا گذشته‌اش را از هر دو شوهرش هم پنهان داشت، شوهرانی که با هر کدام بیش از بیست سال زندگی کرد. او و همسر اولش، گئورگی زنامِنسکی، دوستانی مادام‌العمر بودند ولی به‌ندرت درباره‌ی گذشته‌ی خانواده‌هایشان با هم صحبتی می‌کردند. در سال ۱۹۸۷ یکی از عمه‌های گئورگی سری به آنها زد و از دهانش پرید که پدر گئورگی افسری تزاری بوده که در نیروی دریایی خدمت می‌کرده است و سرانجام هم بلشویک‌ها اعدامش کرده‌اند. این به این معنی بود که در تمام آن سال‌ها، آنتونیا، بی‌آنکه بداند، با مردی زندگی کرده بود که درست مثل او کودکی‌اش را در اردوگاه‌های کار اجباری و در «تبعیدی‌نشین‌های مخصوص» گذرانده بود.Antonina’s second husband, an Estonian called Boris Ioganson, also came from a family of ‘enemies of the people’. His father and grandfather had both been arrested in 1937, although she did not discover this or tell him about her own hidden past until the early 1990s, when, encouraged by the policies of glasnost introduced by Mikhail Gorbachev and by the open criticisms of the Stalinist repressions in the media, they began to talk at last. Antonina and Georgii also took this opportunity to reveal their secret histories, which they had concealed from each other for over forty years. But they did not speak about such things to their daughter Olga, a schoolteacher, because they feared a Communist backlash and thought that ignorance would protect her if the Stalinists returned. It was only very gradually in the mid-1990s that Antonina at last overcame her fear and summoned up the courage to tell her daughter about her ‘kulak’ origins.(The Whisperers; Private Life in Stalin's Russia/ Orlando Figes/ 2007)شوهر دوم آنتونیا فردی استونیایی به نام بوریس ایوگانسون بود که خانواده‌ی او نیز «دشمن خَلق» به شمار می‌رفتند و هم پدر و هم پدربزرگش را در سال ۱۹۳۷ دستگیر کرده بودند، هر چند نه آنتونیا این را کشف کرد و نه خود به شوهرش دربارۀ گذشته‌ی پنهانش تا اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰ چیزی گفت، و این زمانی بود که در پی سیاست‌های گلسناست، یا آزادی بیان، که میخاییل گورباچف وضع کرد و انتقادهای علنی که از سرکوب‌های عصر استالین در رسانه‌های گروهی منتشر می‌شد هر دو دل و جرئت یافتند سرانجام حرف بزنند. آنتونیا و گئورگی نیز این فرصت را یافتند تا گذشته‌های مخفی‌شان را برای هم عیان کنند، یعنی هر آنچه را در طول بیش از چهل سال گذشته از یکدیگر پنهان کرده بودند. ولی از داستان زندگی خود چیزی به دخترشان اولگا، که معلم بود، نگفتند چون از واکنش شدیدِ کمونیست‌ها نسبت به خلع‌شان از قدرت بیم داشتند و فکر می‌کردند در صورتی که استالینیست‌ها برگردند همین بی‌اطلاعی حافظ دخترشان خواهد بود. تازه در اواسط دهه‌ی ۱۹۹۰ بود که آنتونیا آرام‌آرام بالآخره بر ترسش غلبه کرد و دل و جرئت یافت از منشاء «کولاک»ی خود به اولگا بگوید.▪️ترجمه‌ی این بخش‌ها: عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts