🔻درسی از پدیده حضور ۱۵هزارنفری جوانان در تجمع نیما تکیدو در ایرانمال:به جای تلاش برای عضوگیری، یک…
انتشار: 2026/08/21 11:52 UTCدریافت: 2026/08/22 01:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/22 01:10 UTC
🔻درسی از پدیده حضور ۱۵هزارنفری جوانان در تجمع نیما تکیدو در ایرانمال:به جای تلاش برای عضوگیری، یک پویش بگذارید که جوانان بتوانند در آن شرکت کنندبسیاری از اعضای سازمانهای کارکشتهتر فعال در حقوق صنفی به تجربه دریافتهاند که جوانان به شیوههایی که تا پیش از این وارد مشارکت جمعی در سازمانشان میشدند، دیگر روی خوش نشان نمیدهند و نتیجه میگیرند که روند عضوگیری از نسل جدید به این دلیل کند یا متوقف شده که جوانان به شرکت در کارهای جمعی علاقهای ندارند اما این نتیجهگیری شاید دقیق یا درست نباشد. تجربههایی مثل حضور ناگهانی ۱۵هزار جوان در ایرانمال برای شرکت در همایش نیما تکیدو، برای برخی از فعالان و تلاشگران حقوق صنفی، پرسشبرانگیز است که «جوانان- همان جوانانی که دست به کارهای خطرناک هم ممکن است بزنند، چرا در فعالیتهای ما یا تجمع ما شرکت نمیکنند؟» پرسشهایی از این دست، صورتبندی برخی از رویکردها را ممکن است تغییر بدهد. امروز، سازمانهای ریشهدار برای جلب مشارکت جوانان نمیپرسند که چگونه از جوانان عضوگیری کنیم، بلکه میپرسند فعالیتها و رویکردهای سازمان را باید چگونه تعریف کنیم که جوانان بتوانند در مشارکت سهم داشته باشند. 🔴یک شیوه جلب مشارکت، تعریف کردن یک پویش در گام اول به جای انتظار عضویت است: سازمانها امروز میتوانند شیوههای سنتی عضوگیری بوروکراتیک را کنار بگذارند و تمرکز خود را بر طراحی کارزارهای هدفمند، کوتاهمدت و مسئلهمحور معطوف کنند. برای نمونه، یک گروه میتواند به جای دعوت از معلمان یا کارگران جوان با پیشفرض وفاداری، حضور مداوم یا ثبتنام دائم در یک تشکل، یک پویش دیجیتال و میدانی با موضوعی ملموس مانند «قراردادهای موقت» یا «توزیع عادلانه بیمه» راهاندازی کند؛ فضایی که در آن جوانان بدون نیاز به تعهدهای سازمانی طولانیمدت، بتوانند مهارتهای رسانهای، حقوقی یا اجرایی خود را برای یک هدف مشترک و فوری به کار بگیرند.در گام بعد، فعالان صنفی میتوانند این پویش را به یک پلتفرم باز تبدیل کنند که در آن جوانان صرفاً مجری دستورات پیشفرض نباشند، بلکه عاملیت طراحی و هدایت فرآیندها را بر عهده بگیرند. با تولید محتوای خلاقانه در شبکههای اجتماعی، برگزاری تریبونهای آزاد آنلاین و سپردن مسئولیتِ بخشهای مختلفِ کارزار به خودِ جوانان، این احساس در آنها تقویت میشود که حضورشان مستقیماً به یک دستاورد ملموس صنفی منجر خواهد شد؛ رویکردی پلتفرمی که به جای انباشت مسئولیت یا پذیرش سلسلهمراتب یک گروه صنفی، با کارتهای عضویت کاغذی، بتواند موجی از همبستگی، کسب تجربه زیسته و اثرگذاری واقعی را در نسل جدید خلق کند.@etehadesarasari
