آدمِ بالغ،کسی نیست که دیگر نمی‌شکند؛کسی‌ست کهبعد از هر بار شکستن،شکلِ تازه‌ای از خودش رابا آرامشِ ب…

من بیش از هرچیزی، از رفتارهای غلیظ می‌ترسم، از هر تظاهری که آلوده به سم اغراق باشد، از عشق‌ها و محبت‌ها و دوست‌داشتن‌های اغراق شده، از اعتقادات اغراق‌‌شده، خوبی‌های اغراق‌شده و هرچیز و هرکسی که بیش از اندازه خوب و بی‌نقص به نظر برسد. من می‌دانم پشت هر غلو، کوهی از نفرت و خشم و تحقیر نهفته، من می‌دانم پشت هر زیادی خوب بودن و زیادی دوست داشتن و زیادی اعتقاد داشتن، کوهی از شرارت و نخواستن و اعتقاد نداشتن نهفته، من می‌دانم هرکجا که بیش از اندازه به من خوبی شد، به زودی دشمنی‌های بسیار خواهم‌دید، آسیب بسیار خواهم‌دید، و بسیار گزیده خواهم‌شد! من می‌دانم که هیچ اغراقی بدون درد و رنج و آسیب، از من و جهان من عبور نخواهد کرد!!!

دنیا به کسی بدهکار نمی‌مانَد!بدی کنی، بدی می‌بینی، خوبی کنی، از جایی که فکرش را نمی‌کنی به تو خوبی می‌رسد. بدبخواهی، خودت بد می‌بینی و چاه بکنی، قبل از هرکسی خودت در آن گرفتار خواهی‌شد!دنیا به کسی بدهکار نمی‌مانَد! چشمِ دیدنِ شادی و راحتیِ دیگران را نداشته‌باشی، جوری از آسایش و لبخند محروم می‌شوی که هرچه تلاش کنی و هرچه بدوی، از آن دورتر شوی!قاعده‌ای جز این نیست؛ دنیا آینه است! برای مسیرِ پیشِ رو؛ نگاه می‌کند به خودت! خوش‌ذات باش و خوب رفتار کن، تا به آدم‌های خوش‌ذات بربخوری و با تو خوب رفتار شود.

خودم را می‌بینم که در سخت‌ترین شرایط، اصالتش را از یاد نبرده! که فارغ از فجایع اجتماعی و اقتصادیِ در حالِ وقوع، هنوز دارد می‌جنگد و امیدوار است و سرسختانه تلاش می‌کند.خودم را می‌بینم که دوستش ندارند و از او دست برداشته‌اند و آزارش داده‌اند و ناباورانه دارد تلاش می‌کند دوست داشته‌باشد و مهربان باشد و عاشقی کند.خودم را می‌بینم که وسط رودخانه‌ی وحشی روزگار، دارد تلاش می‌کند خلاف جریان رود شنا کند و ناکام مانده.خودم را می‌بینم که جهانی آرزو دارد و تلاش می‌کند و می‌دود و می‌جنگد و می‌خواهد و نمی‌رسد!خودم را می‌بینم که برای قله آفریده شده و میان دره، به زنجیرش بسته‌اند...دردناک است اهلی آسمان باشی و با بال‌های پروازت برایت کفش‌های آهنین دوخته‌باشند...

یک روزهایی خیلی ضعیفم، خیلی خسته، خیلی آسیب‌پذیر، خیلی غمگین...کاش این‌ روزها هیچ‌کس را نبینم، با هیچ‌کس حرفی نزنم و به هیچ‌کس پناه نبرم...کاش همیشه زود برخیزم، زود خودم را جمع کنم و زود سرم را بالا بگیرم. کاش هیچ‌کس مرا در آن‌حال که دیوارهای دفاعی‌ام فرو ریخته و تمام سربازهای مدافعم را از دست داده‌ام، نبیند!

کم پیدا باش و بچسب به زندگی‌ات.فاصله بگیر از هرکسی که نام کوچک تو را می‌داند و با تو راحت است. فاصله بگیر از هرکسی که جز یک مسیر خونیِ ناگزیر، با او وجه اشتراک دیگری نداری!آشنا و فامیل، فقط گند می‌زنند به انسجام و آرامش تو و لحظه‌های ارزشمند تو را خراب می‌کنند...کجا دیده‌ای کسی به دست نزدیکانش به جایی رسیده‌باشد و مانعی را از جهانش برداشته‌باشد؟ جز این است که فقط تو را عقب می‌کشند و دخالت می‌کنند و حسادت می‌کنند و قضاوت می‌کنند و اعصاب تو را بهم می‌ریزند و ار آن بدتر؛ در تلاشند تو را زمین بزنند؟؟؟فاصله بگیر و خودت را راحت کن!

🔻کاش به‌جای سنگ، روی مزار آدم‌ها درخت می‌کاشتند.فکرش را بکن... بعد از رفتنت، بخشی از وجودت دوباره در ریشه‌ها جان بگیرد، در شاخه‌ها قد بکشد، در برگ‌ها نفس بکشد و هر صبح، رو به نور آفتاب رشد کند.شاید زیباترین یادبود انسان، سنگی سرد نباشد؛ درختی باشد که به زندگی ادامه می‌دهد.🫆🫆🫆🫆