💥 داداش فرهاد، حلالم کن... پیش خدا ازت تعریف میکنم...🌹نذار در فقر بمیرم...🌻 (خاطرات یک وبلاگنویس)…
انتشار: 2026/07/06 17:07 UTC
💥 داداش فرهاد، حلالم کن... پیش خدا ازت تعریف میکنم...🌹نذار در فقر بمیرم...🌻 (خاطرات یک وبلاگنویس)✍ فرهاد داودوندیزن جوان و زیبایی بود، خیلی جوان، از آن زن هایی که خیلی خودمانی و راحت باهات حرف می زنند و پشت هر جملهای مهربانانه میخندند...اما زندگی برایش ترمز بریده بود؛ چندین لولهی باریک و سوزنهای انژکت در گردن و دستهای نحیفش، با نوار چسبهایی که انگار مرز بین "بودن" و "نبودن" را نگه میداشتند.تنها بود... نه خانوادهای که کنارش باشد، نه دستی که در تب و لرزهای شبانه پیشانیاش را نوازش کند.آمد پیشم، با چهرهای رنگپریده و نگاهی که هزار حرف نگفته داشت.گفت:"آقای داودوندی، میگن به آدمهایی مثل من کمک میکنی... من هنوز امید دارم، ولی با این اوضاع، فکر نکنم بیشتر از پنج، شش ماه وقت داشته باشم..."کمی مکث کرد، بعد با لبخندی که بیشتر به گریه شبیه بود، گفت:"اجازه میدی بهت بگم داداش فرهاد؟"لبخند زدم.گفتم: "من برای خیلیها داداشم، عموشونم، داییشونم... هر جور راحتی منو صدا کن."نگاهم کرد.نگاهی که هنوز هم بعد از سالها فراموش نکردهام.نگاهی که انگار میخواست دنیا را برای چند لحظهی آخرش متوقف کند.آهسته گفت:"داداش فرهاد... نذار در فقر بمیرم... من نمیخوام آخرین نفسهام بوی نداری بده."چشمانش پر از اشک شد، ولی باز لبخند زد و گفت:"اگه میتونی کمکم کن داروهامو بخرم.بخاطر این بیماری لعنتی! نمیتونم لباسهامو بشورم، دلم یه ماشین لباسشویی میخواد، یه جاروبرقی، یه ذره آسایش...داداش، این آخر عمری، بذار یهبارم من حسِ زندگیِ معمولی داشته باشم..."حرفهایش مثل پتک توی سرم میکوبید.تمام حرفهایش درست بود، هم بیماری، هم نداری، هم حسرت یک زندگی ساده.فردای آن روز، با کمک مجمع خیرین فرهاد داودوندی، برایش یخچال، جاروبرقی، ماشین لباسشویی و وسایل زندگی خریدم.مبلغ بسیار قابل توجهی هم به حسابش واریز کردم تا کمی آرامش بگیرد.یکی دو روز بعد آمد مغازهام.با چشمهایی که برق میزد، با خنده عمیقی گفت:"داداش فرهاد، مطمئنام وسایل رو تو برام فرستادی! اون پول رو هم تو ریختی به حسابم! مگه نه؟!سری تکان دادم و گفتم:"نه خواهرم، همهش لطف خیرینمان بود... من فقط رساندمشون به دستت."لبخند زد، آن لبخند لعنتی که نصفش شادی بود و نصفش درد...به آسمان نگاه کرد، گفت:"خدایا شکرت..."سرنگی که در گردنش بود کمی تکان خورد، انگار درد گرفت... لبخندش نیمهکاره ماند.از آن روز به بعد، هر روز زنگ میزد.میگفت: "داداش فرهاد، امروز حالم بهتره."گاهی هم میگفت از آرزوهاش، از جوانیاش، از لباسهایی که دلش میخواست بپوشد، از سفری که هیچوقت نرفت...دو ماه گذشت.یک شب، پیامکی برایم آمد:"داداش فرهاد... حلالم کن... پیش خدا ازت تعریف میکنم... این دَم آخر خیلی خوشحالم که نذاشتی در فقر بمیرم"همان شب رفت...بیصدا، آرام، درست مثل نسیمی که از پنجرهی دنیا میگذرد و دیگر برنمیگردد.گاهی شبها، وقتی به آسمان نگاه میکنم، حس میکنم یکی آن بالا لبخند میزند...و زمزمه میکند:"داداش فرهاد، ممنونم...ممنونم که نذاشتی در فقر بمیرم، راستی خیلی حرفها دارم که با خدا بزنم، میخوام بهش بگم که داداش فرهاد..."@Farhad90news
پستهای تلگرام — فرهاد داودوندی بروجرد
💥کولاک نابغه بروجردی در آسیا؛ 9 طلا و 6 رکورد شکنی جهانی🌹محمد جواد بیرانوند یک قهرمان معمولی نیست!✍فرهاد داودوندی گاهی یک قهرمان فقط مدال نمیگیرد؛ پرچم یک شهر را بالا میبرد، امید میآفریند و ثابت میکند استعدادهای بزرگ، از دل همین شهرهای پرافتخار ایران میجوشند.محمدجواد بیرانوند، جوان شایسته و نابغه بروجردی، در رقابتهای نوجوانان و جوانان آسیا و آسیای میانه، کاری بزرگ و تاریخی انجام داد؛ 9 مدال طلا در یکضرب، دوضرب و مجموع و درخشش خیرهکنندهای که نام او را بر سر زبانها انداخت.اما این پایان ماجرا نبود...محمدجواد در دسته 75 کیلوگرم، با مهار وزنه 145 کیلوگرمی در یکضرب و 180 کیلوگرمی در دوضرب، از مرزهای معمول عبور کرد و رکوردهای جهانی رده نوجوانان را شکست و رکورد مجموع جهان را نیز ارتقا داد.این یعنی یک کولاک واقعی؛ یعنی جوانی که هنوز در ابتدای مسیر قهرمانی است، اما همین امروز نامش را در کنار بزرگان ثبت کرده است.و چه زیباست که باز هم از بروجرد، شهری که در گوشهگوشهاش استعدادهای درخشان ورزشی فراوان دارد، صدای افتخار بلند میشود.بروجرد فقط شهر تاریخ و فرهنگ نیست؛شهر جوانانی است که اگر دیده شوند، اگر امکانات داشته باشند و اگر دست حمایت بر شانههایشان باشد، میتوانند جهان را به احترام وادار کنند.محمدجواد بیرانوند امروز فقط برای خودش وزنه نزد؛او برای بروجرد وزنه زد و افتخار آفرید،برای ایران پرچم برافراشتو به همه نوجوانان این سرزمین نشان داد که فاصله رؤیا تا افتخار، گاهی فقط به اندازه یک اراده پولادین است.آفرین به این جوان شایسته؛آفرین به خانواده، مربیان و همه کسانی که در مسیر رشد او ایستادند.محمدجواد بیرانوند، این تازه آغاز راه توست...امروز آسیا نامت را شنید؛فردا شاید جهان، ایستاده برای دیدن افتخار بزرگ دیگری از بروجرد، به احترام تو دست بزند.بروجرد به داشتن چنین جوانانی میبالد؛ جوانانی که نشان میدهند قلههای جهان، از همین بروجرد زیبای مان هم دستیافتنی است.امرداد 1405@farhad90news
💥دختران فرهاد داودوندی؛ ادامهدهندگان قصهای کهن در تار و پود قالی❤️جوانانی که در حضور استاد حسنوند با هر گره، تاریخ بروجرد را دوباره میبافند✍فرهاد داودوندی قالی ایرانی فقط یک زیرانداز نیست؛ روایت خاموش هزاران سال هنر، فرهنگ، عشق و زندگی ایرانی است.هر گرهای که بر تار و پود قالی مینشیند، گویی بخشی از خاطره یک سرزمین را برای آیندگان به یادگار میگذارددر میان شهرهای هنرپرور ایران، بروجرد عزیز نیز سهمی بسیار ارزشمند در هنرهای سنتی و صنایع دستی دارد؛ شهری که در کوچهپسکوچههای تاریخش، هنر همواره با زندگی مردم عجین بوده است. و چه زیباست وقتی دختران جوان، به جای آنکه تنها تماشاگر تاریخ باشند، خودشان به ادامهدهندگان تاریخ تبدیل میشوند.مدتی است تعدادی از دختران علاقهمند تحت پوشش مجمع خیرین فرهاد داودوندی، در محضر سرکار خانم استاد حسنوند، مدیریت محترم و نیکوکار آموزشگاه فنی و حرفهای آزاد نجیمبافت، مشغول فراگیری هنر ارزشمند قالیبافی هستند.چه صحنه زیبایی است؛دخترانی که امروز گره میزنند، اما در حقیقت دارند گذشته را به آینده پیوند میزنند.اینجا فقط یک کلاس قالیبافی نیست؛اینجا کلاس زندگی، صبر، هنر و هویت است.از سرکار خانم استاد حسنوند، مدیریت محترم و نیکوکار آموزشگاه فنی و حرفهای آزاد نجیمبافت، صمیمانه سپاسگزارم که با آموزش و مهربانی، بخشی از این میراث ارزشمند را به دختران این سرزمین منتقل میکنند.همچنین جا دارد از خواهر گرامی و نیکوکارم، سرکار خانم لیلا بیرانوند، نیز به نیکی یاد کنم؛ بانویی که در مسیر حمایت از این دختران و فراهم شدن زمینه رشد و توانمندی آنان، همراه ارزشمندی میباشندشاید سالها بعد، وقتی قالی زیبایی بافته شد و نقش بروجرد بر تار و پود آن نشست، کسی نداند نخستین گرههایش را چه کسی زد؛اما ما میدانیم...آن گرهها، گرههای امید بودند؛گرههای مهربانی بودند؛و گرههای محکمی بودند که گذشته پرافتخار بروجرد را به آینده این شهر پیوند میزدند@farhad90news
