🌱 بیشتر دعواها، برخوردِ دو «کودکِ زخمی»اند؛ نه گفتوگوی دو بزرگسالِ بالغ. 🔍وقتی زخمهای قدیمی فعا…
انتشار: 2026/08/15 07:04 UTCدریافت: 2026/08/16 01:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 01:10 UTC
🌱 بیشتر دعواها، برخوردِ دو «کودکِ زخمی»اند؛ نه گفتوگوی دو بزرگسالِ بالغ. 🔍وقتی زخمهای قدیمی فعال میشوند، ما دیگر آن نسخهٔ آگاه و منطقیِ خودمان نیستیم. در آن لحظه «مَنِ زخمی» حرف میزند؛ همان بخشی که سالها پیش برای بقا یاد گرفته بجنگد، دفاع کند یا عقبنشینی کند.برای همین است که در اوج تنش، حتی سادهترین حرفها هم شنیده نمیشوند؛ نه از سر لجبازی، بلکه چون سیستم عصبی وارد حالت بقا شده و در حالت بقا، گوشها برای فهمیدن بستهاند.رابطه از جایی به بعد رشد میکند که هر دو نفر یاد بگیرند:قبل از واکنش، مکث کنند؛قبل از قضاوت، ریشهٔ ترس را ببینند؛و قبل از حمله، از خودشان بپرسند:الان کدام بخش از من فعال شده؟کودکِ زخمیِ درونم یا بزرگسالِ سالم و بالغ؟رابطه زمانی شفا پیدا میکند که دو نفر بهجای جنگیدن، تصمیم بگیرند زخمهای هم را ببینند؛و آرامآرام، با حضور «منِ بالغ»، به کودکِ ترسیدهٔ درونِ یکدیگر امنیت بدهند. 💙🌱مرکزمشاوره گفتمان@goftemanclinic

