دره و سوسنگ

🦋 شمـه صـوائی به خــئر و خاشی📆 امرو پنجشنبه▫️۲۸ فردینه‌ما  ۱۵۳۸ تبری▫️۲۹ مرداد ۱۴۰۵ خورشیدی▫️۷ ربیع‌الاول  ۱۴۴۸ قمری▫️۲۰ آگوست ۲۰۲۶ میلادی📌 آبگیر سادوا بالاده چهاردانگه📸 کاردگر🆔 هاوست، کانال فرهنگ‌ و‌ هنر مازندران@Haavest

در آستانه برگزاری پنجمین جشنواره هلی‌ترشی در روستای بالاده چهاردانگه ساری بخشی از مستند «خشمزه» به کارگردانی علی پارسی‌نژاد منتشر میشود. این جشنواره پنجشنبه ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ به همت انجمن فرهنگی سادوا شورا، دهیاری و پایگاه مقاومت روستای بالاده برگزار می‌شود.▫️کانال سادوا در تلگرام: @SadvaBaladeh▫️کانال سادوا در بله ble.ir/SadvaBaladeh▫️اینستاگرام: instagram.com/sadva86.............#جشنواره_هلی‌ترشی_بالاده#دبیرخانه_جشنواره_هلی‌ترشی#بالاده

این یک سازه ی پشتچی۱ است دیمچی۲ برخلاف پشتچی ریه نداشت ریه به قسمتی از این سازه میگفتیم که در پایه ی ان بجای خوشه و سرشاخه ساقه اش بطرف بیرون بود هم برای ایجاد تعادل کمک خوبی بود و هم برنج را از دسترس حیوانات حفط میکرد. ضمن اینکه دیمچی خیلی ساختمان منظمی نداشت هر روز بخشی از کر۳ و کسو۴ که جمع می شد کنار سازه قبلی رویهم انباشته می شد و در نهایت در قسمت فوقانی با هم جمع میشد و یک سازه را ایجاد می کرد.خدا رفتگان شما را رحمت بکند حضرت پدر در چینش انقدر استاد بود که باید سازه های او را تماشا میکردی در ایجاد شیب و زوایایی که ایجاد می کرد ذره ای انحراف و خطا نبود.یک مخروط هندسی بدون خطا بنا می نمود که معلمین ریاضی میتوانستند از روی ان تدریس بکنند در درو کسویی هم که می گرفت یک ذره پستی و بلندی در ان نبود ساقه ها در تراز هم بودند اصولا خیلی با ناترازی میانه ای نداشت گویی با متر و متراژ درو انجام میداد و سازه هایش را شکل می داد.1405/5/28نوررحمان شیردل۱پشتچی: بنایی مخروط شکل از ساقه برنج که در قسمت پاییت بنا ساقه ی برنج بژرف بیرون بود۲)دیمچی سازه ای مخروطی شکل نامنظم که ریه نداشت۳)کر: یک بسته از ساقه برنج که باحدود ده دوازده کسو بسته می شد۴)کسو: یک مشت ساقه برنج که بوسیله دو سه خوشه بسته می، شد.

برنج یعنی به رنج🌾🌾🌾از تیمجار تا خوشه زرد طلاییتنگه، درازدشت، کوترلیبرنج یعنی به رنج🌾🌾🌾از تیمجار تا خوشه زرد طلاییتنگه، درازدشت، کوترلی

سوسنگ، دَره، داز و اِفِن‌دِرِه در فرهنگ سنتی مازندرانفرهنگ سنتی مازندران، مجموعه‌ای ارزشمند از ابزارها، واژه‌ها و شیوه‌های زندگی است که در طول نسل‌ها و متناسب با نیازهای کشاورزی، دامداری و زندگی روستایی شکل گرفته است. بسیاری از این ابزارها امروزه کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما نام و کاربرد آنها بخشی از میراث فرهنگی و مردم‌شناسی مازندران به شمار می‌رود.یکی از این ابزار و مواد سنتی، «سوسنگ» یا «سوهان‌سنگ» است. سوسنگ سنگی مخصوص و ساینده می باشد که در میان کشاورزان و دامداران برای تیز کردن ابزارهای فلزی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این سنگ، برخلاف سنگ‌های معمولی، دارای سطحی زبر و برجستگی‌هایی شبیه سوهان بود و به همین دلیل می‌توانست لبه ابزارهایی مانند داس، چاقو و دیگر وسایل برنده را تیز و آماده کار کند. در برخی روایت‌های محلی، سوسنگ از نوعی سنگ گوگردی دانسته شده است که در طبیعت یافت می‌شد و مردم روستاها آن را برای کارهای روزمره خود به کار می‌گرفتند.در جامعه کشاورزی گذشته، تیز بودن ابزار، شرط انجام درست و سریع کار بود. کشاورز هنگام برداشت محصول، به‌ویژه در فصل درو، باید داس خود را بارها تیز می‌کرد. ازاین‌رو سوسنگ تنها یک قطعه سنگ ساده نبود، بلکه بخشی از ابزار کار و زندگی روزانه روستاییان محسوب می‌شد.از دیگر ابزارهای سنتی مازندران می‌توان به «دهره» یا «دره» اشاره کرد. داس از ابزارهای قدیمی برش و درو بود و در کارهای کشاورزی و گاه دامداری کاربرد داشت. این ابزار برای بریدن علف، ساقه‌های گیاهان، شاخه‌ها و محصولات کشاورزی به کار می‌رفت و در مناطق مختلف، ممکن بود از نظر اندازه، شکل و شیوه استفاده تفاوت‌هایی داشته باشد.«داز» نیز از واژه‌ها و ابزارهای شناخته‌شده در فرهنگ کار مازندرانی است. داز در برخی مناطق برای بریدن علف، شاخه و پوشش گیاهی مورد استفاده قرار می‌گرفت و نقش مهمی در کارهای روزمره روستاییان داشت. همانند بسیاری از واژه‌های بومی، معنای دقیق و شکل ابزار ممکن است از یک ناحیه به ناحیه دیگر تغییر کند.در کنار این واژه‌ها، «اَفِن‌دَره» نیز در برخی روایت‌های محلی به عنوان نام یکی از ابزارهای سنتی برش شناخته شده است. بررسی این واژه‌ها نشان می‌دهد که زبان محلی مازندران تنها وسیله گفت‌وگو نیست، بلکه گنجینه‌ای از دانش بومی و تجربه تاریخی مردم است؛ زیرا در بسیاری از موارد، نام یک ابزار، شیوه ساخت، کاربرد و حتی نوع زندگی مردمی را که از آن استفاده می‌کردند، در خود حفظ کرده است.امروز که بسیاری از ابزارهای سنتی جای خود را به ماشین‌آلات و وسایل صنعتی داده‌اند، نام‌هایی مانند سوسنگ، دهره، داز و افن‌دره بیش از آنکه صرفاً نام ابزار باشند، بخشی از حافظه تاریخی و فرهنگی مازندران‌اند. ثبت و معرفی این واژه‌ها می‌تواند به حفظ میراث ناملموس روستاهای مازندران و انتقال آن به نسل‌های آینده کمک کند.سوسنگ، دهره و داز، تنها ابزار کار پدران و مادران ما نبودند؛ روایت خاموشی از زندگی، تلاش، کشاورزی و فرهنگ مردمی هستند که با دست خود زمین را آباد کردندعلی رمضانی پاچیبنیاد ایرانشناسی مازندران.