آیین رونمایی از کتاب «مزارع برنزه» چهارشنبه ۲۸ مرداد ساعت ۱۷.۳۰ عصرسالن آمفی‌تئاتر مهرانه

`🎼 قطعه‌ی بی‌کلام: «باران»"Yağmur"🔹اثر: #آلپای_اونیایلار [ Alpay Ünyaylar / ترکیه ]#موسیقی_بی‌کلام@haft_houz7

هجده سال از رفتن جناب محمود درویش گذشته، اما غیابش هنوز حضوری زنده دارد؛ گویی شعرهایش همچنان چراغی در تاریکیِ این زمانه‌اند.درویش تنها شاعرِ وطن و تبعید نبود؛ شاعری بود که دانش، فلسفه، تاریخ، هنر و تجربه‌ی ملت‌ها را به شعر پیوند زد و از شعر، راهی برای فهم انسان ساخت. او می‌دانست وطن، اگر انسانیتش را از دست بدهد، دیگر شایسته‌ی دفاع نیست و آزادی، اگر از فضیلت و نقدِ خویش تهی شود، می‌تواند به شکلی دیگر از استبداد بدل شود.شاید امروز بیش از خودِ شاعر، به «محمودِ قطب‌نما» نیاز داریم؛ به صدایی که میان وطن و انسانیت، میان آزادی و مسئولیت، و میان حقیقت و قدرت، راه را گم نمی‌کرد.او غایبِ حاضر است و شعرهایش همچنان با ماست؛ همچنان می‌پرسد، تردید می‌کند و ما را به دوست داشتنِ زندگی فرامی‌خواند. شاید ماندگارترین میراث او همین باشد: در جهانی که روزبه‌روز سخت‌تر می‌شود، باید انسان بمانیم. @haft_houz7

یادآر ز شمع مرده یادآرچرا صوراسرافیل شایسته‌تر از صارمی برای روز خبرنگار است؟حسین نجاریهفدهم مرداد، در نخستین سالگرد کشته شدن محمود صارمی، به عنوان «روز خبرنگار» نام‌گذاری شد. صارمی در جریان سقوط مزارشریف و حمله‌ی طالبان به سرکنسولگری ایران، در حالی که مشغول انجام وظیفه خبری بود، جان باخت؛ حادثه‌ای تلخ که نام او را با روز خبرنگار گره زد. اما میان کشته شدن در هنگام انجام یک وظیفه خبری و جان باختن آگاهانه در مسیر مبارزه برای آزادی و در برابر استبداد تفاوتی بنیادین وجود دارد. سخن بر سر کم‌ارزش کردن نام و فداکاری صارمی نیست؛ سخن بر سر انتخاب یک نماد برای حرفه‌ای است که جوهر آن آگاهی، آزادی، پرسشگری و ایستادگی در برابر قدرت است.میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل نه صرفاً در جریان یک حادثه کشته شد؛ او قربانی مستقیم همان آرمانی شد که با قلمش از آن دفاع می‌کرد. روزنامه‌اش از آزادی، مشروطه، حقوق مردم و حمایت از فرودستان می‌نوشت و همین استقلال و صراحت، آن را بارها در معرض توقیف و فشار قرار داد. پس از به توپ بستن مجلس، صوراسرافیل دستگیر شد و در باغ‌شاه، به فرمان محمدعلی‌شاه، به قتل رسید. از این منظر، ارزش نمادین صوراسرافیل در این است که مرگ او امتداد زندگی مطبوعاتی و مبارزه آگاهانه‌اش بود؛ او برای آزادی، برای حق دانستن، برای اراده مردم و برای شکستن دیوار استبداد قلم زد و سرانجام جان خود را نیز در همین راه گذاشت.شاید از همین روست که صوراسرافیل برای روز خبرنگار، نه فقط یک «نام تاریخی»، که یک معیار است؛ معیاری برای اینکه به یاد بیاوریم خبرنگاری فقط خبر دادن نیست، گاهی ایستادن است؛ فقط ثبت واقعه نیست، گاهی ساختن امکان آگاهی است؛ و فقط روایت قدرت نیست، گاهی پرسیدن از قدرت است.و چه کسی شایسته‌تر از مردی که وقتی قلمش را خاموش کردند، مرگش خود به یکی از ماندگارترین روایت‌های آزادی‌خواهی مطبوعات ایران تبدیل شد؟@haft_houz7

صدای شاعران دیگر رساترین صدایی نیست که در فضای فرهنگ ایران به گوش می‌رسد بلکه به نظر می‌رسد رمان‌نویسان رفته رفته جایگاه بلندتری می‌یابند و چهره‌های برجسته‌تر آفرینش ادبی از میان ایشان پدیدار می‌شوند ... گفته‌اند رمان زاده‌ی هنر بورژوازی ست. در رمان است که انسان دیگر نه با زبان شعر حماسی و روایی بلکه با زبان گفتاری در متن روابط اجتماعی و انسانی نشان داده می‌شود به عبارت دیگر، انسانی که رویاروی خدا یا خدایان بود با زبان شعر سخن می‌گفت و بیان وضع بشری خود را می‌کرد، اما انسانی که در غیاب خدا در جامعه با انسان روبه روست و وضعیت او در اساس یک وضع اجتماعی و تاریخی شناخته می‌شود بازنمود وضع خود را به بهترین وجه در رمان می یابداگر این برداشت از معنای تاریخی رمان درست باشد، آیا نمی توان گفت که جامعه ی ایرانی به معنای جامعه شناسیک کلمه بورژوایانه (embourgeoisee) شده است؟رمان، به هر حال، گامی ست نزدیک تر به فهم تحلیلی و عقلی مسائل و روابط بشری تا شعر، اگر چه رمان نیز به زبان مفهومی (conceptuelle)، که زبان علم و فلسفه است، سخن نمی‌گوید اما می‌کوشد تا وضعیت‌ها را، کمابیش بی‌دخالتِ عواطف نویسنده نشان دهد و یا عواطف را برخلاف شعر، نامستقیم از راه شخصیت‌ها و وضعیت‌ها القا کند. البته اینها همه نه به معنای آن است که گمان کنیم شعر روزی از میان ما رخت برخواهد بست، بلکه آن است که به تناسب دگرگونی‌های عمیق تاریخی جایی نه انحصاری در مرکز فرهنگ ایرانی خواهد داشت(داریوش آشوری ۱۳۷۳: ۱۴۶-۱۴۰).@haft_houz7

#موسیقی_بی‌کلام#Evgeny_Grinkoانسان غرق می‌شددر درون،اگر گریه نبود...#سعيد_معلف@haft_houz7

#موسیقی_بی‌کلام#Alpay_Ünyaylar#Yağış @haft_houz7