مانا از انبار بیرون اومد کافه شلوغ بود. صدای سفارشها از هر طرف میآمد. اما عجیب بود… دیگر آن فشار…
انتشار: 2026/08/11 19:10 UTCدریافت: 2026/08/14 18:13 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 18:13 UTC
مانا از انبار بیرون اومد کافه شلوغ بود. صدای سفارشها از هر طرف میآمد. اما عجیب بود… دیگر آن فشار همیشگی را روی شانههایش حس نمیکرد. چند سفارش را آماده کرد. بعد لیوانی از دستش سر خورد. خوشبختانه نیفتاد. اما صدای سامان از آن طرف پیشخوان بلند شد: …صبح، آرامآرام خودش را روی پنجرههای شهر پهن کرده بود.نور کمرنگی از لای پرده به اتاق مانا میخزید؛ همان اتاقی که شب، خستگیاش را در آن جا گذاشته بود و حالا دوباره باید از آن بیرون میرفت.مانا موهایش را بست، کیفش را برداشت و پیش از آنکه از اتاق بیرون برود، چشمش به گل سفید افتاد.گل هنوز در همان لیوان کوچک بودلحظهای مکث کردبعد آن را برداشت و با خودش بردکافه، مثل هر روز، پیش از آنکه مانا برسد بیدار شده بود.صدای دستگاه قهوهساز، بوی نان تازه و رفتوآمد مشتریها، صبح را از همان اول شلوغ کرده بودمانا گل را گوشهای از پیشخوان گذاشت و آستینهایش را بالا زدسامان از پشت دستگاه قهوهساز نگاهش کرد+این هنوز زندهست؟مانا نگاهش کردـ آره. برخلاف بعضیهاسامان خندید-منظورت منم؟ـ اگه به خودت گرفتی، حتماًسامان نگاهی به گل انداخت-برای کیه؟مانا مکث کردـ برای خودمسامان ابرو بالا انداخت+جدی؟ـ چیه؟-هیچی، فقط فکر نمیکردم تو برای خودت گل بخری…..مانا شانه بالا انداخت.+منم فکر نمیکردم.سامان لبخند زد.-پس امروز یه اتفاق تاریخی افتاده…مانا خندید و لیوان کوچکی برداشت.گل را داخلش گذاشت.+ فقط کار کنسامان:چشم:/روز آرامآرام روی دوش مانا سنگین شدسفارش پشت سفارش.فنجان پشت فنجان.دستهایش بوی قهوه گرفته بود و پاهایش از ایستادن خسته شده بودنداما هر بار که از کنار پیشخوان رد میشد، چشمش به گل سفید میافتادنزدیک غروب، کافه کمکم خلوت شدمانا آخرین فنجان را روی پیشخوان گذاشت و دستهایش را روی میز کشید. انگشتهایش از کار میسوخت.سامان داشت میزها را جمع میکرد که نگاهش روی مانا ماند+ماناـ هوم؟+یه چیزی بپرسم؟مانا خسته سرش را بالا آورد.+بپرسسامان چند لحظه مکث کرد.+تو اصلاً از این زندگی راضی هستی!؟مانا انگار انتظار این سؤال را نداشت.لبخند کوچکی زد.ـرضایت چیه؟+یعنی… اگه فردا مجبور نباشی بیای سر کار، دلت میخواد کجا باشی؟مانا خواست جواب بدهداما هیچ کلمهای پیدا نکردفقط نگاهش رفت سمت گل سفیدسامان جواب را از صورتش فهمیدلبخندش محو شد.آرام گفت:+دیدی؟ حتی نمیدونی چی میخوایمانا چیزی نگفتسامان کاپشنش را برداشت+من میرم. فردا میبینمتچند قدم رفت، بعد برگشت+فقط یه چیزی…مانا نگاهش کرد+قرار نیست همه عمرت رو صرف چیزایی کنی که فقط باید انجامشون بدی…..این بار سامان منتظر جواب نمانددر را باز کرد و رفت.مانا پشت پیشخوان تنها ماند.صدای بسته شدن در، میان سکوت کافه پیچیدوقت رفتن از کار به مقصد همیشگی یعنی خونه بودشب، وقتی مانا به اتاق برگشت، حتی چراغ را هم روشن نکردکیفش را روی صندلی انداخت و همانجا کنار تخت نشستچند لحظه به گل سفید خیره ماند.بعد آرام گفت:+سایه، اینجایی!؟صدایش لرزید.ـ جانم؟مانا سرش را پایین انداخت.+سامان امروز یه چیزی ازم پرسید…ـ چی؟گفت اگه فردا مجبور نباشم برم سر کار، کجا میخوام برم…..لبهایش لرزید.+من… هیچ جوابی نداشتم….سایه چیزی نگفتمانا دستش را روی صورتش کشیداما اشکها این بار زودتر از دستهایش رسیدند.از گونهاش پایین آمدند و آرام، گلویش را خیس کردند+سایه…ـ هوم…..+من کی اینقدر خسته شدم؟اشکش را پاک کرداصلاً یادم نیست آخرین بار کی چیزی رو فقط برای خودم خواستم…..صدایش شکست.+من حتی نمیدونم قبلاً چه آدمی بودم…سایه نزدیکتر آمدـ هنوزم میتونی بفهمی….مانا با بغض خندید.+اگه خیلی دیر شده باشه چی؟سایه آرام گفت:ـ برای برگشتن به خودت، هیچوقت دیر نیست…مانا چشمهایش را بست.و برای اولین بار، گریهاش را پنهان نکردبیرون، شهر هنوز بیدار بود؛چراغها روشن بودند، ماشینها میگذشتند و آدمها برای فردایی که دوباره باید از راه میرسید، عجله داشتند.اما در آن اتاق کوچک،مانا برای چند دقیقههیچ عجلهای نداشتفقط گریه میکردو سایه،کنارش مانده بود.:::ادامه دارد...چون گاهی ترسناکترین چیز، چیزی نیست که میبینی؛ چیزیست که دیگران نمیتوانند ببینند…_زهرا حاجی ولی#آن_سوی_نامها🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، همدوست، همکتاب
پستهای تلگرام — همخوان
صبح، آرامآرام خودش را روی پنجرههای شهر پهن کرده بود. نور کمرنگی از لای پرده به اتاق مانا میخزید؛ همان اتاقی که شب، خستگیاش را در آن جا گذاشته بود و حالا دوباره باید از آن بیرون میرفت. مانا موهایش را بست، کیفش را برداشت و پیش از آنکه از اتاق بیرون برود،…اشکهای دیشب هنوز پشت چشمهای مانا سنگینی میکردند.صبح، گل سفید را برداشت و راهی کافه شد؛شاید برای اینکه میان آن همه شلوغی، چیزی کوچک و زنده را با خودش حمل کند.کافه مثل همیشه پر بود.صدای فنجانها، سفارشها و دستگاه قهوه، روی هم میریخت.سامان از پشت پیشخوان نگاهی به او انداخت.-امروز بهتر به نظر میای.مانا گل را کنار صندوق گذاشت.+ بهتر به نظر میام یا واقعا بهترم!؟سامان با لبخند گفت:-فرقش رو خودت باید بدونی…ظهر، کافه برای چند دقیقه خلوت شد.مانا پشت یکی از میزهای خالی نشست.سایه روبهرویش بود.+دیشب خیلی گریه کردم…ـ میدونم.+از کجا؟سایه لبخند زد.ـ خودت گفتی.مانا خندید.+گاهی خیلی ازت بدم میاد.ـ ولی باز باهام حرف میزنیمانا نگاهش کرد.چون فقط تو میفهمی چی میگم…سایه ساکت شدمانا دستش را روی میز گذاشت.+فقط یه چیزو بهم نگو.ـ چی؟+اینکه دوباره قراره چیزی رو فراموش کنم!؟سایه سکوت کرد…صدای سامان از پشت سرش آمد:+مانا؟مانا برگشتسامان ایستاده بود.نگاهش روی مانا ماندبعد به روبهرویش نگاه کرداما چیزی نگفتچند ثانیه بعد پرسید:-با کی حرف میزنی؟مانا مکث کرد+ هیچکسسامان آرام گفت:من چند وقته میبینمت،وقتی کافه خلوت میشه، با یکی حرف میزنی. گاهی میخندی… گاهی هم انگار داری باهاش دعوا میکنی….مانا خنده را از صورتش گرفت و با صدای آروم گفت:شاید…سامان حرفش را برید-مانا، من هیچوقت کسی رو کنار تو ندیدم چی؟سامان آرامتر گفت:+هر بار که نگاه کردم، اون صندلی خالی بوده…قلب مانا فرو ریختنگاهش را به روبهرو انداختاما این بار، سایه آنجا نبودمانا از جا بلند شدصندلی را عقب زدنفسش گرفتـ من باید برممانا، صبر کن…اما مانا دیگر نشنید.از کافه بیرون زد و خودش را به سرویس بهداشتی رساند.در را بستدستهایش میلرزیدجلوی آینه ایستاد.چند ثانیه فقط به خودش نگاه کردبعد آرام گفت:ـ سایه؟هیچ جوابی نبودمانا به اطراف نگاه کرددستش را روی روشویی گذاشتـ کجایی؟صدایش شکستتو که همیشه اینجایی…اشک از چشمش پایین افتادبه آینه خیره شدفقط خودش بودخودش و آن چشمهایی که دیگر نمیدانست باید به چه چیزی باور کننددرِ سرویس آرام باز شدسامان پشت در ایستاده بوداین بار نزدیک نیامدفقط گفت:مانا…مانا برگشت.لبهایش میلرزیدـ تو واقعاً هیچوقت ندیدیش؟سامان چند لحظه سکوت کردبعد آرام سرش را تکان داد و گفت:معلومه که نه:/مانا به آینه نگاه کردـ پس چرا من میبینمش؟سامان جوابی نداشتو همین بیجوابی،از هر جوابی ترسناکتر بودمانا دستش را روی دهانش گذاشتچشمهایش از وحشت باز ماندو ناگهان فریاد زد:سایه تو کجاییی…….:::ادامه دارد...چون گاهی درست وقتی فکر میکنی چیزی را برای همیشه از دست دادهای، باید ببینی واقعاً چه چیزی را گم کردهای..._زهرا حاجی ولی#آن_سوی_نامها🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، همدوست، همکتاب
🖇تراژدیِ «مصرفکننده» بودنفرانتس کافکا در «مسخ» نوشته:«آنگاه که گرگور سامسا از خوابی آشفته بیدار شد، دید که در تختخوابِ خود به حشرهای غولآسا بدل شده است.»این کلِ داستان نیست؛ داستانِ اصلی از همان لحظه شروع میشود. گرگور، یک فروشندهی فداکار بود که تمامِ بارِ مالی خانواده را به دوش میکشید. وقتی او تبدیل به حشره میشود، مهم نیست که روحش هنوز انسانی است؛ سیستمِ خانواده دیگر به او نیاز ندارد. او حالا یک «هزینه» است، نه یک «سرمایه». تلخیِ داستان اینجاست: وقتی کاراییات را در دنیایِ امروز از دست بدهی، حتی عزیزترینهایت هم طوری به تو نگاه میکنند که انگار سمی در اتاق پخش شده است. مسخ، داستانِ تبدیلشدن به حشره نیست؛ داستانِ «فراموش شدنِ انسان» در چرخدندههایِ بیرحمِ جامعه است...#سخن_بزرگان 🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، همدوست، همکتاب
📖نقد عقل محض – ایمانوئل کانتژانر:فلسفه، معرفتشناسیمعرفی:کانت در این کتاب، به بررسی حدود شناخت انسان میپردازد و تلاش میکند رابطه میان تجربه و عقل را تبیین کند.⭐نظر خوانندگان:این کتاب به عنوان یکی از مهمترین آثار فلسفی شناخته میشود. با این حال، بسیاری از خوانندگان آن را بسیار پیچیده و سختفهم توصیف کردهاند.#معرفی_کتاب🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، همدوست، همکتاب
من میبینمو سرانگشتم را که به تاراج میبریدبا پلکم مینویسمبا مژههایم نقاشی میکنمبا تکان سرمسرودی میسازمپلنگی آرام بودمپسرانم را خوردهایدبا چرمینهای از پوستشانبرابر من راه میرویدچمدانی پرمکه تحمل هیچ قفلی را ندارمشیپوری از یاد رفتهام که همهمهای شنیدمو از هیجان نبردبر خود میلرزم_شمس لنگرودی#شعر🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، همدوست، همکتاب
#آموزش 📑 کارگاه «حفظ کارآمدی در شرایط پرابهام | بازگشت قدرتمند از چالشها» 👩🏫 تسهیلگر: ندا طاهری • کوچ مدیران و تیمهای سازمانی در توسعه قابلیتهای رهبری و تصمیمگیری • دارای گواهینامه بینالمللی Professional Coaching (ACTP) • بیش از ۷۰۰ ساعت تجربه تدریس،…💣فقط ۲ روز تا شروع این کارگاهاگه مدیر یا سرپرست یه تیم هستی، احتمالا برات پیش اومده که وسط کلی فشار و تغییر و ابهام، باید هم خودت رو مدیریت کنی، هم حواست به تیم باشه و هم همچنان بتونی تصمیم بگیری و کارها رو جلو ببری.😵💫این کارگاه قراره کمک کنه با هم درباره همین موقعیتها حرف بزنیم، تجربههامون رو مرور کنیم و ببینیم توی شرایط سخت، چطور میشه هم خودمون کارآمد بمونیم و هم تیممون رو بهتر همراه کنیم.🌱🤍⏳ظرفیت این دوره محدوده؛ پس اگه حس میکنی این موضوع به شرایط کاری تو یا تیمت نزدیکه، ثبتنامت رو عقب ننداز.
#آموزش 📑 کارگاه «حفظ کارآمدی در شرایط پرابهام | بازگشت قدرتمند از چالشها»👩🏫 تسهیلگر: ندا طاهری• کوچ مدیران و تیمهای سازمانی در توسعه قابلیتهای رهبری و تصمیمگیری• دارای گواهینامه بینالمللی Professional Coaching (ACTP)• بیش از ۷۰۰ ساعت تجربه تدریس، کوچینگ و تسهیلگری در حوزه مهارتهای فردی و ارتباطی🚀 در روزهایی که تغییر، فشار و ابهام بخشی از واقعیت کار و زندگی حرفهای شدهاند، حفظ کارآمدی فردی و تیمی بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. در این کارگاه، با تکیه بر تجربههای واقعی و یادگیری مشارکتی، راهکارهایی برای عبور از چالشها و حفظ اثربخشی در شرایط دشوار بررسی خواهد شد.🧠 سرفصلها:🔹 بازخوانی تجربههای مواجهه با شرایط دشوار🔹 شناسایی منابع فردی و نقاط قوت🔹 نقش گفتوگو و حمایت تیمی در عبور از چالشها🔹 نگاه آیندهنگر و اقدامات عملی برای حفظ کارآمدی📆 تاریخ برگزاری: ۲۶ مرداد ۱۴۰۵⏰ ساعت: ۱۵ الی ۱۷📍 مکان: برج شریف، سالن ۱💰 هزینه ثبتنام: ۳۰۰ هزار تومان📝 ثبتنام:📌 survey.porsline.ir/s/PWPbS3YT%F0%9F%93%9E پشتیبانی:09306590372〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️🆔 @shariftechpark
