من هر روز میروم پیادهرویکنگاورم. به دا گفتم دم ظهر میرم پیادهروی هر روزم رو انجام میدم و بعدش…
انتشار: 2026/06/18 21:14 UTC
من هر روز میروم پیادهرویکنگاورم. به دا گفتم دم ظهر میرم پیادهروی هر روزم رو انجام میدم و بعدش میرم مسجد جامع. به یاد روزهای قبل از کارمند شدنم. اسم پیادهروی من را برد به جنگ دوازده روزه. یکی از روزهایش که رفته بودیم بهشت زهرا شهیدی را آوردند به نام دکتر عزیزی. با همسرش که حرف میزدم گفت پزشک متخصص بوده و خانهشان حوالی میدان تجریش است. آن روز هم برای پیادهروی رفته بود که میدان را زدند.ما اگر جنگ هشت سالهٔ خودمان و جنگ در کشورهای همسایه را نمیدیدیم و نمیشنیدیم شاید میشد بگوییم چون جنگ ندیدهایم خیال میکنیم دشمن فقط مراکز نظامی را میزند. اما آن که کمر به نابودی ما بسته از قضا در کمین همین واژههای «روتین» و «عادی» و «معمولی» هر روزهی ماست. او چشم دیدن زندگی در ایران را ندارد حتی اگر به قدر یک پیادهروی روزانهی ساده باشد.دوشنبه یازدهم اسفند ۱۴۰۴- کنگاور[انتشار در بله ساعت ۰۱: ۱۸]@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم