قسم به کوههای استوارتهوا سرد است. سرمایی که مال بهمن است نه اسفند. دیروز بعد از شهادت آقا هم که ر…
انتشار: 2026/06/18 21:19 UTC
قسم به کوههای استوارتهوا سرد است. سرمایی که مال بهمن است نه اسفند. دیروز بعد از شهادت آقا هم که رفتیم حرم سوز داشت. اما خیلیها توی حیاطهای حرم نشسته بودند به سوگواری. دیشب که رسیدم همدان، زمستانتر بود. کنگاور هم همینطور.امروز توی پیادهروی از خانه رفتم سمت میدان آزادی و میدان امام و بعد خیابان شهدا. از کنار معبد آناهیتا که رد میشدم چشمم افتاد به کوههای روبهرو که قلهٔ تمامشان سفید از برف بود. عکسی گرفتم تا بفرستم برای مریم. او میداند چقدر سرما را دوست میدارم و برف را. گفتم برایش مینویسم چرا با کوهها مأنوسم. همان لحظه سر بلند کردم رو به آسمان، آسمان صاف آبی را نگاه کردم و پنبههای سفید ابر را و رشته رشته کوهها را و برفهای پاک نشسته بر تنشان را و خدا را قسم دادم به این همه نعمتی که به این سرزمین داده، دامانش را از دستاندازی دشمنان، پاک نگه دارد. دوشنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم