با هم از فتح بخوانیموضو گرفتم و نشستم به جزءخوانی. دا هم قرص ناشتایش را خورد و رفت برای صبحانه. به…
انتشار: 2026/06/18 21:26 UTC
با هم از فتح بخوانیموضو گرفتم و نشستم به جزءخوانی. دا هم قرص ناشتایش را خورد و رفت برای صبحانه. بهش گفتم هر وقت بیای با هم سورهٔ فتح رو میخونیم. چند دقیقه بعد با یک لیوان آب آمد توی اتاق تا قرص ساعت دهاش را بخورد. یک دقیقه بعد در فاصلهٔ قورت دادن قرص و نشستنش کنار من، صدای انفجار آمد. یک. دو. سه. چهار. ما رو به قبله، درها میلرزیدند. گنجشکهای حیاط از آواز افتادند. من چندبار گفتم خدایا خدایا خدایا. به صورت دا نگاه کردم. اولین بار بود موقع انفجار کنارش بودم. میخواستم ببینم زنی که قلب خودش چهار درصد کار میکند و با باتری میتپد، واکنشش چیست. همان صورت آرام همیشگی بود. فقط گفت خدایا این آمریکا چی از جون ما میخواد. رسیدیم به یدالله فوق ایدیهم. دست گذاشتم روی کلماتش و گفتم خدا گفته دست خودش بالاترین دستهاست. با گفتن همینه، تأیید کرد. سوره که تمام شد گنجشکها دوباره روی شاخههای رز قرمز و گلمحمدیمان آوازخوان پرواز میکردند. شاید آنها هم از فتح میخواندند.سهشنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم