به میدان شدم، عشق باریده بود و زمین تر شده بودهمین که رسیدم سرکوچه، تازه یادم افتاد چتر نیاوردهام.…
انتشار: 2026/07/13 19:51 UTC
به میدان شدم، عشق باریده بود و زمین تر شده بودهمین که رسیدم سرکوچه، تازه یادم افتاد چتر نیاوردهام. برنگشتم خانه. گفتم از کنار دیوار میروم که در پناه سقف و سایهبان مغازهها و خانهها خیس نشوم. به آنجا هم که برسم لابد مردم همین کار را کردهاند. به دا گفته بودم زود برمیگردم. نگران تنها ماندنش بودم. حیفم میآمد شب قدری حاضری نزنم در میدان. باران ریز ریز میبارید و زمین تر. سرود حماسی بزن که خوب میزنی از مهدی رسولی در حال پخش بود. جمعیتِ چهارصد پانصد نفری با چتر و بی چتر وسط میدان بودند. هیچ کس توی پیادهروها نبود. از فکرم شرمم آمد. مثل آن لحظهای که خیلیهایمان گمان میکردیم آقا در پناهگاه است و نبود. لباس مناسب تن نکرده بودم. به خانمی که با دخترش زیر یک چتر بزرگ ایستاده بودند سلام کردم و گفتم: «ببخشید میشه منم کنارتون وایسم؟» بعد از لبخند و آرهاش، ایستادم. همانجا نماز شب قدرم را خواندم و کم کم بی که سر برگرداندم به عقب از صدای محکم و بلند حاضران فهمیدم که چه شلوغی بابرکتی است. باران بی وقفه میبارید. قطراتش از لبهی چتر شُرّه میکرد روی شانهی راستم. بعضی بی چترها یک سفرهی یک بار مصرف را تکه تکه کرده و مثل روسری روی سرشان گره زده بودند. آب روی زمین راه گرفته بود. مشتها که گره میشد و از زیر چتر میرفت بیرون، یخ میکرد. خیلی از پدر و مادرها همراه بچههای خردسال و نوجوانشان آمده بودند. من اگر بچه داشتم چنین کاری میکردم؟هر چه کردم دلم نیامد زود برگردم. برای دا فالله خیر حافظا خواندم و تا آخر ماندم.میگویند آخر هر روایتی دلیل راوی باید معلوم باشد. برای من چه دلیلی بهتر از اینکه کوچک و بزرگ و زن و مرد این شهر در شب قدری که مورد هجوم دشمنان یزیدی قرار گرفته بودند، زیر باران بی امان، دو ساعت در سرما الله اکبر گفتند به عشق جاودانگی وطن سبز و سپید و سرخشان. پنجشنبه ۲۱ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم