حالا فکر کنید من چه لحظاتی را پشت سر گذاشتهام. در اداره با آن اوضاع سه نقطه زدهام بیرون، یکهو سه…
انتشار: 2026/07/30 21:24 UTC
حالا فکر کنید من چه لحظاتی را پشت سر گذاشتهام. در اداره با آن اوضاع سه نقطه زدهام بیرون، یکهو سه تا دندانم را از دست دادم و یکی دیگرش هم نگرفته، یار هم کنارم نبوده و همهی اینها را تنهایی پیش بردهام. مدیریت مالی مسئله هم جای خود که باید دقیقا معادل پنج ماه از حقوقم را بدهم پای ایمپلنت.بعد خواستهام بروم مسجد و مواجه شدهام با خلا فرهنگی بی دسترسی کردن مساجد.از اینها عبور کرده و رسیدهام به مسئلهای نام اسنپ و اذیتهایش و به همین خاطر ترجیح دادهام توی برق آفتاب جایی منتظر ماشین باشم که مدیریت شهری نه برایش تاکسی دیده نه اتوبوس و عدل یک موتوری الدنگ نزدیکم شود و بگوید مستقیم میرم. و تو از این بسوزی که بعضی آقایان و حتی خانمها بگویند زنان محجبه در معرض چنین خشونتهایی قرار نمیگیرند.آنقدر نزدیک شد که خوشحال بودم با داشتن عینک نتوانست توی چشمهایم خیره شود.دوشنبه اول تیر ۱۴۰۵- قم
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم