دو تا موقعیت هستند در طول سال که خیلی بر شانههای من سنگینی میکنند یکی شبهای قدر دیگری عاشورا. نم…
انتشار: 2026/07/30 22:05 UTC
دو تا موقعیت هستند در طول سال که خیلی بر شانههای من سنگینی میکنند یکی شبهای قدر دیگری عاشورا. نمیتوانی ازشان فرار کنی باید بمانی و چشم تو چشمشان شوی، به جاشان بیاوری و نسبت خودت را باهاشان شفاف کنی و همین سختی ماجراست. گردهی آدم تاب چنین شفافیتی را ندارد. ماجرای این یک هفته تشییع آقای شهید هم همین بود. من آقا را قلباً دوست داشتم ولی از آنهایی نبودم که این دوست داشتن را علنی کنم. شاید هم به اندازهی کسانی که عکسش را میگذاشتند پروفایلشان، حضرت آقا صدایش میکردند و مدام بهش استناد میکردند ولایی نبودم. اما به قدر وسع خودم حواسم به سیره و گاهی کلامشان بود تا ازشان یاد بگیرم.دیشب تا نیمه شب بیدار بودم ببینم خاکسپاری انجام میشود یا نه. صبح زود دوباره بیدار شدم برای چک کردن اخبار و وقتی خبر تدفین را شنیدم انگار آن بار عظیم از شانههایم برداشته شد. آدم وقتی عزیزی را از دست میدهد تا قبل از سپردنش به خاک مرگش را باور نمیکند برای همین دوست ندارد خاکسپاری اتفاق بیفتد چون به بی رحمانهترین شکل واقعیت مرگ را میکوبد توی صورتش. اما از شنبه که جزییات مراسم اعلام شد دلم میخواست برسیم به این لحظه از بامداد نوزدهم تیر که بگویند آقای شهید در خاک آرام گرفت. زیاد خودم را کاویدم که دلیل این اضطراب کجاست؟ هر چه بیشتر جستجو میکردم فقط یک دلیل وجود داشت: ترس از حملهی دشمن و بی احترامی به پیکرشان و انجام نشدن خاکسپاری.مرگ بر آمریکا و اسرائیلی که روند و رویهشان سراسر پلیدی است و وجودشان مایهی ناآرامی جانها. جمعه نوزدهم تیر ۱۴۰۵- قم
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم