🖤 #بدرقه_آقای_شهید | غم در چشمهایش خانه کرده بود 🔰 خرده روایتهای رسانه ریحانه KHAMENEI.IR از مراس…
انتشار: 2026/07/30 22:16 UTC
🖤 #بدرقه_آقای_شهید | غم در چشمهایش خانه کرده بود 🔰 خرده روایتهای رسانه ریحانه KHAMENEI.IR از مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب در قم؛ ۱۴۰۵/۰۴/۱۶■ حدودا یک ساعتی میشد ماشین پیکرها آمده بود بین مردم در بلوار پیامبر اعظم. ما کم کم خودمان را کشاندیم به حاشیهی مسیر. نشسته بود روی جدول با عکسی از آقا که چهار طرفش را قشنگ گلآرایی کرده بود. اولش فکر کردم نسترنهای سفید طبیعی هستند و مال باغچهی خانهاش. مصنوعی بودند اما. ■ رفتم جلو تا از خوش سلیقگیاش عکس بگیرم که دقیقتر شدم توی چشمهایش. غوطهور بودند در غمی عمیق. کمی جلویش ایستادم. صبر کردم آدمها رد شوند و بتوانم در خلوتی عکس بگیرم و اگر سرش را بلند کند باهاش حرف بزنم. در این دنیا نبود انگار. غم برده بودش. من این بهت غمناک را در زنان عزیز از دست داده زیاد دیدهام.✍ زینب خزایی📆 شماره ۲۰۳رسانه ریحانه را دنبال کنید📲 @reyhaneh_khamenei_ir
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم