🔖شوکدرمانی سیاسی🖋️حسین رزاقجمهوری اسلامی در آستانه یک شوکدرمانی سیاسی قرار گرفته؛ همانگونه که…
انتشار: 2026/07/01 15:00 UTC
🔖شوکدرمانی سیاسی🖋️حسین رزاقجمهوری اسلامی در آستانه یک شوکدرمانی سیاسی قرار گرفته؛ همانگونه که در سالهای پیش با عنوان «جراحی اقتصادی» تصمیم گرفت هزینه اصلاحات را، از آبان ۹۸ تا سیاستهای اقتصادی سالهای اخیر، با شوکی ناگهانی بر جامعه تحمیل کند، اکنون به نظر میرسد برای عبور از یکی از بزرگترین بنبستهای خود، یعنی رابطه با جهان و بهویژه ایالات متحده، ناچار به شوکدرمانی سیاسی شده است؛ شوکی که به جراحی بزرگی ختم خواهد شد و مثل هر جراحی، بدون درد، خونریزی و قربانی نخواهد بود.جمهوری اسلامی پس از خامنهای اول، اگر بخواهد وارد مرحلهای تازه شود، ناگزیر است یکی از مهمترین مؤلفههای هویت سیاسی چهار دهه گذشته خود را بازتعریف کند. دشمنی با آمریکا برای رهبر دوم نظام صرفاً یک سیاست خارجی نبود، بلکه به بخشی از هویت ایدئولوژیک جمهوری اسلامی تبدیل شد؛ هویتی که در نهایت به رویاروییهای منطقهای و بحرانهای سالهای اخیر نیز گره خورد. حالا تغییر این سیاست فقط تغییر یک تاکتیک دیپلماتیک نیست، بلکه بازسازی روایت رسمی جمهوری اسلامی از خودش است.سالهاست که مداحان سیاسی، رسانههای تندرو، جریانهای رادیکال اصولگرا و بخشی از نیروهای موسوم به حزباللهی، مخالفت با مذاکره با آمریکا را به یکی از مهمترین شاخصهای انقلابیگری تبدیل کردهاند. آنان هرگونه گفتوگو را با واژههایی مانند «سازش»، «تسلیم» و «عدول از آرمانها» توصیف میکردند و هر دولتی که به سمت مذاکره حرکت میکرد، هدف شدیدترین حملات قرار میدادند. اگر امروز تصمیم نظام بر حرکت به سمت توافق و تنشزدایی باشد، همان نیروهایی که سالها مأمور دفاع از این روایت بودند، خود به مانعی برای روایت جدید تبدیل خواهند شد. به همین دلیل، شوکدرمانی سیاسی بدون حذف یا به حاشیه راندن بخشی از همین نیروها دشوار به نظر میرسد. جماعتی که سالها هزینه تولید گفتمان «مقاومت» را پرداختند، امروز ممکن است هزینه تغییر همان گفتمان را نیز بپردازند.البته این نخستینبار نیست که جمهوری اسلامی برای حفظ خود، دست به تصفیه درونی میزند. از ابتدای شکلگیری نظام، جناحهای مختلف در مقاطع گوناگون، پس از پایان مأموریت یا در تعارض با مصلحت حاکمیت، به حاشیه رانده یا حذف شدهاند. از کنار گذاشتن نیروهای ملی و لیبرال در سالهای نخست انقلاب تا حذف تدریجی بخشهایی از چپ اسلامی، اصلاحطلبان و حتی اصولگرایان، این تصفیهها همواره بخشی از سازوکار بازآرایی قدرت در جمهوری اسلامی بوده است. بنابراین، انشقاقها و درگیریهای جناحی را نمیتوان صرفاً نشانه فروپاشی نظام دانست. تجربه چهار دهه گذشته نشان میدهد که جمهوری اسلامی معمولاً در بزنگاههای حساس، با حذف بخشی از نیروهای خود، آرایش تازهای به ساختار قدرت داده است. اگر امروز نیز تندروترین بخش حاکمیت در معرض حذف یا محدود شدن قرار گیرد، بیش از آنکه نشانه پایان جمهوری اسلامی باشد، میتواند نشانه آغاز مرحلهای تازه در بازآرایی درونی آن باشد.در این میان، باقر قالیباف نقش مهمی ایفا میکند. قالیباف در دو دهه گذشته بارها نشان داده که در بزنگاههای حساس، بیش از آنکه به پروژه شخصی خود بیندیشد، نقش مورد نیاز جمهوری اسلامی را پذیرفته است. در انتخابات مختلف، گاه کنار کشیده، گاه هزینه تصمیمهای نظام را پذیرفته و گاه مسئولیتهایی را بر عهده گرفته که دیگران حاضر به پذیرش آن نبودهاند. او با تمام «منممنم»هایش، همواره خود را مدیری معرفی کرده که مأموریتش پیش بردن پروژههای نظام است، نه لزوماً پروژه سیاسی خودش. حاجباقر، سردار، دکتر یا کاپیتان؛ با هر نامی او را به تمجید یا تمسخر صدا کنند باز هم در نهایت یکی از معتمدترین چهرههای ساختار قدرت و قدرتمندترین بخش آن یعنی «بیت» باقی مانده است.اگر جمهوری اسلامی تصمیم گرفته باشد مسیر مذاکره با آمریکا را پیش ببرد، به فردی نیاز دارد که هم سابقه سپاهی و انقلابی داشته باشد، هم در ساختار قدرت مورد اعتماد باشد و هم بتواند هزینه سیاسی این چرخش را بر دوش بکشد. در چنین سناریویی، قالیباف میتواند همان نقش همیشگی خود را ایفا کند؛ نقش «جانفدای نظام».شاید پارادوکس جمهوری اسلامی سوم همین باشد؛ نظامی که برای بقا، ناچار است مهمترین تابوی ایدئولوژیک خود را بشکند؛ برای شکستن آن، بخشی از وفادارترین نیروهایش را کنار بزند؛ و برای اجرای این پروژه، از سیاستمداری استفاده کند که سالها تخصصش پذیرفتن مأموریتهای پرهزینه و ایفای نقش قربانی برای پیشبرد تصمیمهای کلان نظام بوده است.اکنون نوبت به شوکدرمانی سیاسی رسیده است. شوکی که این بار نه سفره مردم و نه مخالفان نظام، بلکه آرایش نیروهای درون حاکمیت را هدف گرفته است.@hoseinrazzagh
پستهای تلگرام — حسین رزاق
🔖 پزشکیان مدعیست هفت ساعت با مجتبی دیدار کرده اما دریغ از یک جمله از حضرت آقای دوم که او نقل کند! گویی در این هفت ساعت فقط او خطیب بوده و مجتبی مستمع. دیداری که اگر واقعی باشد و باز آمبولانسی یا آیفونی نباشد، جای حل معمای رهبر غایب، با روایتهای پزشکیان باز پیچیدهتر شده.@hoseinrazzagh
🔖جمهوریاسلامی برای پر کردن خلأ حضورِ رهبر مخفیاش، نیاز به چهرههای میدانی، پوپولیست و رسانهای دارد که البته هماهنگ کامل با باقر هم باشند. «محسن رضایی» برعکس «ذوالقدر» تمام فاکتورهای اول را دارد، ضمن اینکه پساز ۴۰ سال تلاش نافرجام برای بازگشت به قدرت، حالا حاضر است دست سرباز سابقش را هم ببوسد، چه رسد به هماهنگی!بعداز جنگ تنها فردی که حذف شد چون قد بلندتر از باقر بود «لاریجانی» است که میتوانست مزاحم جدی برای او باشد. باقی مایه بقای باقرند، بیهیچ قری!@hoseinrazzagh
🔖تغییر موازنه قدرت در منطقه🎙️سارا کرمانیاندر گفتوگو با حسین رزاق 💠نمره نهم از فصل سوّم #امکان🔗 فیلم کامل را اینجا ببینید📌 #استودیو_پات را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید🔗کانال اینستاگرام🔗کانال یوتیوب🔗کانال ایکس (توئیتر) @studio_patt
🔖 در این سخنانی که اینروزها از خرازی، برادر زنِ برادرِ امامِ غایب دست بدست میشود، یک نقل دقیق وجود دارد؛ در جلسه انتخاب رهبری سوم «علیاصغر حجازی» که از بمباران بیت، جان بدر برده بود وارد میشود تا برای «صادق آملی» بعنوان گزینه مورد نظرِ پدرِ امامِ غایب، رای جمع کند. اما زورِ شیخ حسین راسپوتین از پشت پرده بیشتر رسید و غایب از نظر را رهبر کرد!فعلا این اختلافهای داخلی بیتِ معظمله، که خصوصا در این سالهای پساز ۴۰۱ تشدید هم شده، لاینحل مانده تا علیالاصول برای مقدمهچینی ظهور نیاز به تصفیههای سیاسی و تسویه حسابهای شخصی زیادی باشد!@hoseinrazzagh
🔖 «نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی»؛ موضع اخلاقی یا کنش سیاسی؟🎙 حسین قاضیان:اگر شعار «نه جنگ، نه جمهوری اسلامی» به کنش سیاسی تبدیل نشود، در حد یک اعلام موضع اخلاقی باقی میماند.قاضیان نقد میکند که بسیاری از جریانهای سیاسی به جای ساختن ارتباط با جامعه و جذب اعتماد مردم، به صدور بیانیه و اعلام ارزشهای اخلاقی بسنده کردهاند. از نظر او، سیاست زمانی معنا پیدا میکند که مردم احساس کنند یک جریان سیاسی قادر است مسئلهای از مسائل واقعی آنها را حل کند یا تغییری در میدان واقعیت ایجاد کند.🎙 علیرضا رجایی:اخلاق بخشی از سیاست است و نباید آن را امری جدا از کنش سیاسی دانست.او معتقد است اگر نیروهای سیاسی و اجتماعی معیارهای اخلاقی خود را از دست بدهند، جامعه دیگر معیاری برای تشخیص ظلم و عدالت نخواهد داشت. حفظ ارزشهایی مانند مخالفت با جنگ، مخالفت با سرکوب و دفاع از حقوق انسانها، حتی اگر بلافاصله نتیجه سیاسی نداشته باشد، یک سرمایه اجتماعی و تاریخی ایجاد میکند.🔗 گفتوگوی کامل را اینجا ببینید#استودیو_پات @studio_patt
🔖سخنگفتن از خون مردم خیانت نیست🖋️مهدی محمودیانرئیسجمهور، کسانی را که شمار قربانیان قتلعام ۱۸ و ۱۹ دیماه را سی یا چهل هزار نفر اعلام کردهاند، «خائن» و «وطنفروش» خوانده است.بسیار خوب؛ فرض کنیم روایت آنان نادرست و آمار مورد ادعای شما درست است. اگر به رابطه آسمانیتان با رهبر شهیدتان و آقای خامنهای دوم آسیبی وارد نمیشود، لطفاً توضیح دهید آن چند هزار نفری را که خودتان نیز کشتهشدنشان را انکار نمیکنید، چه کسانی به خاک و خون کشیدند و عاملان این جنایت را باید چه نامید؟مگر وطن فقط نام یک حکومت، یک رهبر یا یک دستگاه سرکوب است؟ مگر آن هزاران انسانی که در خیابانها کشته شدند، مردم همین سرزمین نبودند؟ آیا اعتراض به کشتار مردم خیانت به وطن است، اما فرماندادن، زمینهسازی، توجیهکردن و پنهانکردن آن کشتار، وطندوستی محسوب میشود؟اختلاف بر سر عدد، اصل جنایت را از میان نمیبرد. حتی اگر آمار رسمی خود شما را بپذیریم، باز هم با کشتهشدن هزاران شهروند روبهرو هستیم؛ انسانهایی که نام، خانواده، زندگی و حق حیات داشتند. نمیتوان با مناقشه بر سر شمار قربانیان، مسئولیت قتل آنان را پاک کرد.بهجای خائن و وطنفروش خواندن کسانی که از قربانیان سخن میگویند، پاسخ دهید: آن هزاران نفر را چه کسانی کشتند؟ چه کسی فرمان داد؟ چه کسانی شلیک کردند؟ چه کسانی حقیقت را پنهان کردند؟ و چه کسانی امروز نیز بهجای پاسخگویی، طلبکارانه به خانواده قربانیان و معترضان اهانت میکنند؟اگر سخنگفتن از خون مردم خیانت است، کشتن مردم را چه باید نامید؟@hoseinrazzagh