#استاد_بهزاد_و_طنین_و_شکوه_دوتارش_در_خراسان1⃣خنک نسیم وزان از دشت تکمران شیروان، آوای دوتاری از "…
انتشار: 2026/06/19 20:36 UTC
#استاد_بهزاد_و_طنین_و_شکوه_دوتارش_در_خراسان1⃣خنک نسیم وزان از دشت تکمران شیروان، آوای دوتاری از "لوجلی" را مهمانت میکند. مردی دوتار بر دست دارد و هنرمندانه بر پردههای دوتار و دل مینوازد و برکۀ چشمانت را دریا میکند. آوای تاری که تو را تا بلندای "امام حاضر" بالا میبرد و تو در امتداد نگاه این دوتار نواز نامی، خیره در شکوه روزهای دیر و دور میشوی. صدای"فرجالله خان بیچری" در گوشت میپیچد که "خَجئ لوره" بر لب دارد و آنسوتر"قدرت الله بیگ" هم همین " خَجئ لوره " را زمزمه میکند.استاد بهزاد مقدس، فرزند حسن خان متولد 2 خرداد 1340 خورشیدی، نوۀ همان قدرت الله بیگ بیچری است و تبارش به این ترانه بر لبان دل پر اَرمان میرسد. ایشان در اویل دهۀ 1360 از تربیت معلم فارغ التحصیل شد و در کنار تدریس، دوتار همدم او و زبان دل پر امید و اندوهش بود. او میگوید: «با آشنایی بیشتر با درد و غم مردمم و غنای فرهنگی کوردها و با آشنایی با تاریخ پر حماسۀ این مردم و شجاعت سرداران نامی کورد، احساس کردم با دوتار میتوان زبان این قوم و مردم شد و با این ساز میتوان بخشی از این شکوه فرهنگی را روایت کرد. با این انگیزه با دوتار مأنوس شدم و از آن پس در غربت و خلوتِ سالهای تدریس در روستاهای شیروان، دوتار همدم من شد».استاد مقدس هر چند از اوایل دهۀ 1360 دوتار مینواخت ولی به قول خودش حرفهای نمینواخت تا اینکه شوق دوتار آموزی او را در سال 1371 از روستای محل تدریسش "قولانلو" به "قوچان" کشاند و در ایام آخر هفته، حتی در زمستان با موتور، راهی محضر دوتار نواز نامی استاد"محمد یگانه" میشد و از چشمۀ هنر نوازندگی او سیرنوش میشد. شوق دوتارنوازی او را بیقرار کرده بود و خستگی نمیشناخت.پس از آن استاد بهزاد، به دوتار نوازیاش ادامه داد و در ادامۀ این راه، از محضر استاد"جعفر رحمانی" دوتار نواز ماهر و صاحبسبک شیروانی بهره برد و از سال 1382 به همراه ایشان کار گروه نوازی دوتار را آغاز کرد و در جشنوارههای حضور پررنگی داشتند و مقامهایی کسب کردند که استاد بهزاد، به علت برخی ناخرسندیهای اقوام و اطرافیان، از حضور در جشنوارهها امتناع ورزیدند و از آن پس، تنها برای دل خویش دوتار مینواخت. بهزاد بیشتر مینوازد و کمتر میخواند ولی وقتی ترانهای را بر لب میآورد؛ در هم تنیدگی تار و آوایش هنرمندانه است و ترانههای سه خشتی اش چه قدر بکر و اصیلند که بر دل مینشینند.استاد مقدس شیفتۀ دوتار نوازی و پنجۀ هنرمندانۀ شادروان رحیم بخشی بهادری است و این علاقه او را به محضر استاد "حسین سلامتی" دوتار نواز هنامه ای کشاند. استاد سلامتی از شاگردان "رحیم بخشی" است که بعد از شادروان"رمضان بردری" نزدیکترین سبک دوتار نوازی رحیم بخشی بهویژه " لو" را دارد. استاد سلامتی، هنوز هم یکی از الگوها و همراهان دوتار نوازی این فرهنگی هنرمند است و این همنوازی در محافل هنری پررنگ است.ادامه مطلب در قسمت دوم ...@kaniyadil
پستهای تلگرام — کانیادل
شڤان و مارشڤانەک، مارەکی ژ ناڤا تۆمێن کو ئاگر گرتیبوو ڕزگار دکه و داڤێژە ناڤا توورکێ خوە و ب رێ دکەڤە. چەند خولەک دەرباس نەبووبوو کو مار سەرێ خوە ژ ناڤا توورکێ تینە دەر و ژ شڤێن را دبێژە: ل ئوستیێ تە لێدم یا ل لێڤێن تە؟شڤان دبێژە: ما دەستمزێ رندیێ, ڤا یە؟مار دبێژە: دەستمزێ رندیێ, نەرندی یە!ئەو بریار ددن کو کەسەکی پەیدا بکن تا سەوا ڤێ مژارێ را دادوەریێ بکە...ئەو هندەکێ تەرن تا دگهێژن رۆڤیەکێ و چارەیا وی کارێ ژێ دپرسن.رۆڤی دبێژە; ئەز تا راستیا وی کارێ ب چاڤێن خوە نەبینم, نە دکارم ببرم و نە ژی دادوەریێ بکم!شڤان و مار, تەڤ رۆڤی ڤەدگەرن جەم تۆمێن کو ئاگر گرتیبوو.ڕۆڤی ژ شڤێن را دبێژە; مێر باڤێژە ناڤا ئێگرشڤان دەستوورێ ڕۆڤی ب جیهـ تینە و مێر دئاڤێژە ناڤا ئێگر.مار ل دەستوپیان دکەڤە و داخوازا ئالیکاریێ دکە!ڕۆڤی دبێژە; کریڤۆ! ل ناڤا ئێگر بمینە تا دەستمزێ رندیێ و نەرندیێ, رند بزانبی!#پەند؛ دڤێ مەرڤ د ژیانا خوە دا باش بزانبە کو ژ کێ را رێز بگرە و قەنجیێ بکەپەیڤێن دژوار ـــ واژەهای دشوار:تۆم ــ بوتەئاگر ــ آتشرزگار ــ رها, آزادتوورک ــ توبرەخولەک ــ دقیقەبریار ــ تصمیممژار ــ موضوعدادوەری ــ قضاوت, عدالتهندەکێ ــ اندکیتەڤ ــ همراهئالیکاری ــ کمک, یاریدڤێ ـــ بایدمەرڤ ــ انسانقەنجی ــ خوبیوەرگێر: #ئەلی_رەجەبزادە_گولیل@Palikan_welate_me@kaniyadil
لۆ (نیمایی)خوەستنئەو، تە هاکا دخوازن؛ ژن؛ تەنێ خاپ و خوارن،ڤەخوارنژن؛ تەنێ ژان، تەنێ ژن...لێ، گولا من! قە مالا کو جارێ ژیدینێن سەریهشک و دلرەش دلەک دن بکن خوەش قە مالا کو جارێ ژیژ دل ببین، دلێن دندلێ تە، دلێ من...**نەئێشە، نەئێشە گولا منئەگەر دین ژ کۆراهیا دل ببێژنکو ژن، یانێ تەنیا تەنێ زەند و بازنبرا ئەو قە هین ژیب دلخوەستنا خوە بنازنبرا ئەو دیسا ژی د چەرمێ کەران دا برازنبرا کۆر بن، تا نەبینن؛ کو ئەز، خوە سەوا تە دخوازمو ئەو، تە سەوا خوە دخوازن! #سپاهی_لایین (کاوە زێدان)t.me/maname49
ناخوش! باز، بر بساط اشک و آه خیس و خسته میکنم نگاهرو به آنکه سخت ناخوش است؛ در هوای هول دوستان مستدر پناه ارتفاع پستدر سکوت مومنان بتپرستبا صدای سرد مردمی که پشت هر شکستداد میزنند و دست...**هان خدای جان در آستین! هان قلیل دوستان راستین!حواستان به این غریب خسته هست؟!ناخوشی چنین چگونه زندهاست؟! **در شبی سترون و سیاه مات، میکنم نگاه در عمیق زخمهای میهنی تباهکه ناخوش است و نیمهجان میان دوزخ ثوابو، بهشت سنگی گناهکاش خواب دیدهباشم، آه؛ کاش اشتباه کردهباشم؛ اشتباه! #سپاهی_لایین (کاوە زێدان)t.me/maname49
"جەعفەرقولی، وەلی دینێ خۆراسانێ"ئهڤ گۆتارا ب قهلهما مامۆستە ئهبدوڵاهـ سەمهدی ژ مههابادێ یه، ب سهرناڤێ "جهفهرقولی زهنگهلی "دینێ خۆراسانێ"، ههفت مههـ بهرێ؛ ۱٤ دی ۱٤۰٤ د ههژمارا ۳۳۹ کۆڤارا "رامان" ده ل ههولێرێ هاتیه وهشاندن. ئهم نها وێ ب شانازی پێشکەشی وە رندان دکن."Ceferqulî Zengelî, welî Dînê Xorasanê"Ev gotara bi qelemaEbdullah Samedî yê ji Mehabadê, bi sernavê "Cefer-Qulî Zengelî "Dîne Xorasanê", heft meh berê ; 14 Dey 1404 di hejmara 339 kovara "Raman" de, li Hewlêrê hate weşandin. Em niha wê bi şanazî pêşkêşî we rindan dikin.جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانەی خراسانیاین مقالۀ بە قلم استاد عبدالله صمدی از مهاباد، تحت عنوان* "جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانۀ خراسانی" هفت ماه قبل در شماره (339) مجلۀ «رامان» اربیل، به تاریخ 14 دیماه 1404 منتشر شده است و ما اکنون آن را با افتخار تقدیم نگاهتان میکنیم.ــــــــــــــــــ* (وهلی دێوانه) شاعر مشهور کورد از ایل «جاف» و از طایفهی «کمالهای» است. وی در سال 1745 میلادی متولد شد و سال 1801 در سن 56 سالگی زندگی را بدرود گفت. نامش «میرزا ولید» بود. او از معدود باسوادان عصر خود و جوانی برازنده و پر احساس بود که گرفتار کمند عشق دخترکی از ایل خود، به نام «شَم» شد. سرنوشت چنین بود که هیچگاه به همدیگر نرسند. این جدایی باعث شد که میرزا ولید تا آخرین روز حیات، سرگشته و شیدا در دشت و کوهپایه، آواره شود و اشعار سوزناکی در وصف معشوق بسراید. در یکی از شعرهایش وصیت میکند که بر سر راه کوچ ایل دفن شود و سنگ مزارش نیز به اندازهی قامت «شَم» باشد، با طاقی به زیبایی تاق ابروان وی. اکنون مزار وی بر سرِ راه کوچ ایل با سنگی به اندازۀ قامت و تاقی به شیوۀ کمان ابروی معشوق، تک و تنها خودنمایی میکند.نامِ مقالۀ بنده (جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانۀ خراسان) اشاره به مقایسه و هم سرنوشتی این دو شاعر دارد.✍ به قلم زیبای استاد عبدالله صمدی مهاباد@kaniyadilلینک مقاله:👇 raman-media.net/wp-content/uploads/2026/0…
Girêdayî ti kes nînimSa zimanê xwe ra dîn imŞîrîntir ji canê min eTa ew hebe, ez dimînimگـرێدایی ت کــەس نینمسا زمانێ خوه را دینمشیریـــنتر ژ جـانـــێ منەتا ئــەو هەبە، ئهز دمینم#ئەلی_رەجەبزادە_گولیل@Palikan_welate_me@kaniyadil
بمینەکەزەب دیسا ل سینگێ ته ب خوینە بخوین ئهی ئاشقێ کو دل برینە ب دەڤ بێ دەنگی و ژ دل دنالیبلا گەپا دلان ل دل بمینە#نووژین@Kaniyadil