2⃣بهزاد دوتار را، باوقار و متانتی در خور تحسین مینوازد. آرام و سربهزیر است. چون رودخانهای زلال…
انتشار: 2026/06/19 20:36 UTC
2⃣بهزاد دوتار را، باوقار و متانتی در خور تحسین مینوازد. آرام و سربهزیر است. چون رودخانهای زلال و آرام است. وقتی دوتار مینوازد؛ دلت را با زلالی جویباران روانه می کند و به سمت دریای عشق و امید میبرد و گاه بر اثر وجد و شور، پنجههایش بر پردۀ دوتار، چنان به حرکت درمیآید که در این شتاب شورآفرین، ضربان قلبت بالا میرود و دلت را چون گندمزارهای تکمران به رقص در میآورد. آوای تار او گاه تو را مهمان دشت میکند و گویی گردبادی در دلت پدیدار میشود و تو را تا بلندای آسمان بالا میبرد و باز در ترنم این دوتار، چون "تورغه" تو را مهمان زمین میکند.استاد مقدس در تکنوازی دوتار هم استاد است. هر بار که پنجه بر تار میزند؛ گویی زخمه بر دلت میزند و کتاب غربت، جدایی، اندوه و عشق، امید و اَرمان در دلت ورق میخورد. او شیفتۀ دو آهنگ"لو" و "هرایی" است. "الله مزار"،"سردار عیوض" و "ججوخان" را با آوا و اندوهی بلند چنان میخواند و مینوازد که اشک بر گونههایت مهمان میشود. او "زارئ مه گری" و آهنگ " خَجئ لوره " را بیش از آهنگهای دیگر کوردی دوست دارد و این دو آهنگ جزء خلوت نوازیهای او به شمار میروند.استاد مقدس در مورد آهنگ خَجئ لوره میگوید: «وقتی این آهنگ را مینوازم دوست دارم آن را درست بنوازم؛ چون میانپردهای زیبا از این آهنگ فراموش شده است؛ ولی من از روی سُرنانوازی شادروان استاد "رمضان عزیزی" آن را بازیابی کردهام و مینوازم».او وقتی از علاقۀ شدیدش به آهنگ خَجئ لوره یاد میکند آسمان دلش ابری میشود و میگوید: «مادربزرگم میگفت پدربزرگت قدرت الله بارها خَجئ لوره را زیر لب زمزمه میکرد. او این را از شادروان فرجالله خان بیچری به یادگار داشت که پیش از حملهها و نبردهایش، این را با خود نجوا میکرده است و تمام دلنگرانیاش این بوده؛ مبادا تیرشان به زن و بچهها یا افراد بیگناه اصابت کند.پدربزرگت قدرت الله میگفت حتی گاهی فرجالله خان در خلوت خود خَجئ لوره میخوانده و میگریسته است؛ بیآنکه کسی بداند راز میان اشکهای خان و این آهنگ چه بوده است!».حالا آقا بهزاد، با درک عمیق از جایگاه هنر و هنرمند، حرمت هنر و ساز دوتار را پاس میدارد. این معلم متین و باوقار شیروانی در سن 65 سالگی هنوز هم برایمان دوتار مینوازد. با همان شوروشوق دیروز، با همان لبخند و مهربانی همواره، با همان صداقت و صمیمیتی که سالها به فرزندان این سرزمین درس مهر میداد حالا با همان شوق شیرین، در کلاس وسیع هنر و زندگی، استادانه دوتار مینوازد؛ گاه در دل خانه، گاه بر بلندای "شاه جهان" و "گلیل" و گاه در میان شقایق "تکمران" و دلت را بیتاب و بیقرار دیروز میکند. دیروز که دختران چادرنشین پیشاپیش شتران ساربانی میکردند و با الهام از پیچوتاب شیلوارهای کوردیشان بخشیها آهنگ"سالارمه" را خلق کردند. استاد مقدس، یکی از این دوتار نوازان چیرهدست است که هر شب مشق هنر را بر دفتر زندگی زیبا و هنرمندانه مینویسد و طنین دوتارش، گوش جان مشتاقان فرهنگ و هنر کوردهای خراسان را مینوازد.تاريخ : جمعه بیست و نهم خرداد ۱۴۰۵ | 21:0 | ✍ اسماعیل حسین پور@kaniyadil
پستهای تلگرام — کانیادل
شڤان و مارشڤانەک، مارەکی ژ ناڤا تۆمێن کو ئاگر گرتیبوو ڕزگار دکه و داڤێژە ناڤا توورکێ خوە و ب رێ دکەڤە. چەند خولەک دەرباس نەبووبوو کو مار سەرێ خوە ژ ناڤا توورکێ تینە دەر و ژ شڤێن را دبێژە: ل ئوستیێ تە لێدم یا ل لێڤێن تە؟شڤان دبێژە: ما دەستمزێ رندیێ, ڤا یە؟مار دبێژە: دەستمزێ رندیێ, نەرندی یە!ئەو بریار ددن کو کەسەکی پەیدا بکن تا سەوا ڤێ مژارێ را دادوەریێ بکە...ئەو هندەکێ تەرن تا دگهێژن رۆڤیەکێ و چارەیا وی کارێ ژێ دپرسن.رۆڤی دبێژە; ئەز تا راستیا وی کارێ ب چاڤێن خوە نەبینم, نە دکارم ببرم و نە ژی دادوەریێ بکم!شڤان و مار, تەڤ رۆڤی ڤەدگەرن جەم تۆمێن کو ئاگر گرتیبوو.ڕۆڤی ژ شڤێن را دبێژە; مێر باڤێژە ناڤا ئێگرشڤان دەستوورێ ڕۆڤی ب جیهـ تینە و مێر دئاڤێژە ناڤا ئێگر.مار ل دەستوپیان دکەڤە و داخوازا ئالیکاریێ دکە!ڕۆڤی دبێژە; کریڤۆ! ل ناڤا ئێگر بمینە تا دەستمزێ رندیێ و نەرندیێ, رند بزانبی!#پەند؛ دڤێ مەرڤ د ژیانا خوە دا باش بزانبە کو ژ کێ را رێز بگرە و قەنجیێ بکەپەیڤێن دژوار ـــ واژەهای دشوار:تۆم ــ بوتەئاگر ــ آتشرزگار ــ رها, آزادتوورک ــ توبرەخولەک ــ دقیقەبریار ــ تصمیممژار ــ موضوعدادوەری ــ قضاوت, عدالتهندەکێ ــ اندکیتەڤ ــ همراهئالیکاری ــ کمک, یاریدڤێ ـــ بایدمەرڤ ــ انسانقەنجی ــ خوبیوەرگێر: #ئەلی_رەجەبزادە_گولیل@Palikan_welate_me@kaniyadil
لۆ (نیمایی)خوەستنئەو، تە هاکا دخوازن؛ ژن؛ تەنێ خاپ و خوارن،ڤەخوارنژن؛ تەنێ ژان، تەنێ ژن...لێ، گولا من! قە مالا کو جارێ ژیدینێن سەریهشک و دلرەش دلەک دن بکن خوەش قە مالا کو جارێ ژیژ دل ببین، دلێن دندلێ تە، دلێ من...**نەئێشە، نەئێشە گولا منئەگەر دین ژ کۆراهیا دل ببێژنکو ژن، یانێ تەنیا تەنێ زەند و بازنبرا ئەو قە هین ژیب دلخوەستنا خوە بنازنبرا ئەو دیسا ژی د چەرمێ کەران دا برازنبرا کۆر بن، تا نەبینن؛ کو ئەز، خوە سەوا تە دخوازمو ئەو، تە سەوا خوە دخوازن! #سپاهی_لایین (کاوە زێدان)t.me/maname49
ناخوش! باز، بر بساط اشک و آه خیس و خسته میکنم نگاهرو به آنکه سخت ناخوش است؛ در هوای هول دوستان مستدر پناه ارتفاع پستدر سکوت مومنان بتپرستبا صدای سرد مردمی که پشت هر شکستداد میزنند و دست...**هان خدای جان در آستین! هان قلیل دوستان راستین!حواستان به این غریب خسته هست؟!ناخوشی چنین چگونه زندهاست؟! **در شبی سترون و سیاه مات، میکنم نگاه در عمیق زخمهای میهنی تباهکه ناخوش است و نیمهجان میان دوزخ ثوابو، بهشت سنگی گناهکاش خواب دیدهباشم، آه؛ کاش اشتباه کردهباشم؛ اشتباه! #سپاهی_لایین (کاوە زێدان)t.me/maname49
"جەعفەرقولی، وەلی دینێ خۆراسانێ"ئهڤ گۆتارا ب قهلهما مامۆستە ئهبدوڵاهـ سەمهدی ژ مههابادێ یه، ب سهرناڤێ "جهفهرقولی زهنگهلی "دینێ خۆراسانێ"، ههفت مههـ بهرێ؛ ۱٤ دی ۱٤۰٤ د ههژمارا ۳۳۹ کۆڤارا "رامان" ده ل ههولێرێ هاتیه وهشاندن. ئهم نها وێ ب شانازی پێشکەشی وە رندان دکن."Ceferqulî Zengelî, welî Dînê Xorasanê"Ev gotara bi qelemaEbdullah Samedî yê ji Mehabadê, bi sernavê "Cefer-Qulî Zengelî "Dîne Xorasanê", heft meh berê ; 14 Dey 1404 di hejmara 339 kovara "Raman" de, li Hewlêrê hate weşandin. Em niha wê bi şanazî pêşkêşî we rindan dikin.جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانەی خراسانیاین مقالۀ بە قلم استاد عبدالله صمدی از مهاباد، تحت عنوان* "جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانۀ خراسانی" هفت ماه قبل در شماره (339) مجلۀ «رامان» اربیل، به تاریخ 14 دیماه 1404 منتشر شده است و ما اکنون آن را با افتخار تقدیم نگاهتان میکنیم.ــــــــــــــــــ* (وهلی دێوانه) شاعر مشهور کورد از ایل «جاف» و از طایفهی «کمالهای» است. وی در سال 1745 میلادی متولد شد و سال 1801 در سن 56 سالگی زندگی را بدرود گفت. نامش «میرزا ولید» بود. او از معدود باسوادان عصر خود و جوانی برازنده و پر احساس بود که گرفتار کمند عشق دخترکی از ایل خود، به نام «شَم» شد. سرنوشت چنین بود که هیچگاه به همدیگر نرسند. این جدایی باعث شد که میرزا ولید تا آخرین روز حیات، سرگشته و شیدا در دشت و کوهپایه، آواره شود و اشعار سوزناکی در وصف معشوق بسراید. در یکی از شعرهایش وصیت میکند که بر سر راه کوچ ایل دفن شود و سنگ مزارش نیز به اندازهی قامت «شَم» باشد، با طاقی به زیبایی تاق ابروان وی. اکنون مزار وی بر سرِ راه کوچ ایل با سنگی به اندازۀ قامت و تاقی به شیوۀ کمان ابروی معشوق، تک و تنها خودنمایی میکند.نامِ مقالۀ بنده (جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانۀ خراسان) اشاره به مقایسه و هم سرنوشتی این دو شاعر دارد.✍ به قلم زیبای استاد عبدالله صمدی مهاباد@kaniyadilلینک مقاله:👇 raman-media.net/wp-content/uploads/2026/0…
Girêdayî ti kes nînimSa zimanê xwe ra dîn imŞîrîntir ji canê min eTa ew hebe, ez dimînimگـرێدایی ت کــەس نینمسا زمانێ خوه را دینمشیریـــنتر ژ جـانـــێ منەتا ئــەو هەبە، ئهز دمینم#ئەلی_رەجەبزادە_گولیل@Palikan_welate_me@kaniyadil
بمینەکەزەب دیسا ل سینگێ ته ب خوینە بخوین ئهی ئاشقێ کو دل برینە ب دەڤ بێ دەنگی و ژ دل دنالیبلا گەپا دلان ل دل بمینە#نووژین@Kaniyadil