باران که می زند تو نه هستی نه نیستیانگار می شناسمت اما تو کیستی؟آیا تو آن شبانه ی تلخی که سال هاسته…

🌼

📝با یک گروه طبیعت‌گردی رفته بودیم تا بارش شهابی را تماشا کنیم. همه‌ی بچه‌ها همدیگر را می‌شناختند؛ سال‌ها با هم همکار و دوست بودند؛ من اما مهمان بودم و بسیاری‌ را نمی‌شناختم. با غروب خورشید، تعداد همراهان بیشتر و بیشتر شد. وقتی آخرین گروه به ما پیوستند، زمزمه‌ای میان جمع پیچید: «پس محبوب کو؟» محبوب نتوانسته بود بیاید و تقریباً همه از این غیبت غمگین بودند. محبوب را نمی‌شناسم اما کسی که جای خالی‌اش اینجور حس می‌شود باید زن خوشبختی باشد. تا پایان شب، از گوشه و کنار صدای «کاش محبوب بود» یا «اگر محبوب می‌بود...» شنیده می‌شد. خوش به حال محبوب‌ها؛ آن‌ها که گوشه‌های تیز جهان را صیقل می‌دهند و خوش به حال آن‌هایی که در زندگی‌شان یک محبوب دارند.👤#الهه_افشار@Khorshid_Nevesht

یک‌ جوهر روشن است جانِ من و تو آگَه نشود کس از نهان من و تو ای دوست میان من و تو فرقی نیست حیفیم من و تو در میان من و تو همام تبریزی @Khorshid_Nevesht به وقت آرامشفتاده ایم ز پا در ره تو کام این استسپرده ایم به یاد تو جان پیام این استجنون پرستم و راه و روش نمی‌دانمبه یار چون رسم از خود روم، سلام این است#اسیر_شهرستانی@Khorshid_Nevesht

یک‌ جوهر روشن است جانِ من و تو آگَه نشود کس از نهان من و تو ای دوست میان من و تو فرقی نیستحیفیم من و تو در میان من و توهمام تبریزی@Khorshid_Neveshtبه وقت آرامش

در جهانی که لیاقت زیبایی تورو داره،تولدت مبارک عزیزم