پس از آن سوگ سنگینی که در دی به جان جامعه نشست، گمان نمیبردم که محرم امسال هنوز هم برخی سودای ن…
انتشار: 2026/07/11 02:21 UTC
پس از آن سوگ سنگینی که در دی به جان جامعه نشست، گمان نمیبردم که محرم امسال هنوز هم برخی سودای نمایش و شور شوآف در سر داشته باشند. گمان میکردم تجربهی آن تراژدی سهمگین، هر شکلی از بلاهت را میبلعد و میل به خودنمایی را میکاهد، اما گویی برخی هیچ نسبتی با رنج زمانه ندارند و هیچ دغدغهای جز نمایش خود در هر مراسم و مناسکی که مسلک آنها سلوک خودنمایی است. این میزانسن را که کنار سوگ مادران دی میگذارم و آن تنهایی که از هجمه رنج به رعشه میافتادند، حالم ناموزون میشود. آنجا تنها در رقص سوگ به لرزه افتادند و اینجا تنها به نمایش گذاشته میشوند تا دلی را بلرزاند...فرق است میان تنی که دچار حرج شده و تنی که به حراج گذاشته میشود. بدنِ مادران و زنان دی، سوگ را در خود حمل میکرد و از آن میشکست، بدنِ این دختران، سوگ را به عاریت میگیرد تا خود را به نمایش بگذارد... سوگ، وقتی از بطن درد بیرون نیاید، به مناسکی برای خودنمایی فروکاسته میشود و بدن که میتوانست زبان راستین رنج باشد، به ابزاری برای جلب توجه بدل میشود. فرق است بین تنی که از عمق فاجعه به رعشه میافتد و تنی که عزا را فرصتی برای عشوه میبیند. تن آنها درگیر فرسایش سوگ بود و تن اینها درگیر آرایش سوگ. سوگ آنها سویهای از تابآوری بود و سوگ اینها سودای تنآرایی. سوگواری آنها روایت مقاومت بود و سوگواری اینها روایت منیت. من و تنی که شمایلی از ابتذال شر است! این دیگر نه آرایش پلنگی که نمایش پلشتی است!▪️رضا صائمی @khorshid_Nevesht
پستهای تلگرام — پرسه در حوالی خورشید
اونقدر آدما قبلِ من و تو غصه خوردن، لب پنجره سیگار کشیدن، عاشق شدن، فارغ شدن، فحش دادن... اونقدر آدما قبلِ من و تو بردن، باختن، گذاشتن رفتن، گم و گور شدن... اونقدر آدما قبلِ من و تو به گذشتشون فکر کردن، حسرت خوردن، بغض کردن... حالا کجان؟ ول کن رفیق... رها…انار شکستهای در چاله آبی میافتد.پروانههای ترس خورده،از سایهسار خنک میگریزند.قطره آبی میچکد.قلب چلچلهای آب میشود.چاره چیست؟زندگی، همین ندانستن و ترسیدن و پرواز کردن است!ببینچه روشنایی شیرینی بر پیشانی سیبها میدرخشد!#شمس_لنگرودی@@khorshid_Nevesht
اونقدر آدما قبلِ من و تو غصه خوردن،لب پنجره سیگار کشیدن، عاشق شدن،فارغ شدن، فحش دادن...اونقدر آدما قبلِ من و تو بردن، باختن، گذاشتن رفتن، گم و گور شدن...اونقدر آدما قبلِ من و تو به گذشتشون فکر کردن، حسرت خوردن، بغض کردن...حالا کجان؟ول کن رفیق... رها کن بره... @khorshid_Neveshtویدئو رو مرسده گرفتهمن عاشق درخت انارم انارهای قشنگ زادگاهم
بارون بوی عطر تویه....@Khorshid_Nevesht
شب بر تو خوش باد
📝گمانم اسماعیل فصیح یک جایی از شراب خام نوشته بود حرفزدن زن و مرد در تاریکی مطلق بعد از تنانگی، عاشقانهترین شکل رابطه است. حرف زدن روح با روح. فکرش را بکن. چه آرامشی هست در نجواها، در لبخندهایی که نمیبینی ولی حدس میزنی، در خندههای از ته دل، در رقص آرام نوک انگشتان روی مهرههای کمر، در بوسیدن کتف، در نوازش موها، در لبالب شدن از هم. چه بی رحم است آدمیزاد اگر وانمود کند از تنهایی لذت میبرد و این همه شکوه دلبرانه زندگی را از خود دریغ کند. بله، آدمیزاد محتاج آغوش است و معتادِ عشق. مگر این که زخم دلش خونچکان باشد، و آموختهباشد پناه بردن به تاریکی سرد جزیرهی تنهایی شرف دارد به همآغوشی با خورشیدهای دروغین، که ماندنی نیستند و به سادگی میگویند خداحافظ، و میروند و خاکستر تو میماند و شب. شب، برادر تنیِ حزن، که مثل یک بیمار قطع نخاعی غمگین فقط نگاهت میکند. نه نوازش بلد است، نه گرم کردن خانهی سردت را. نه حرف میزند، نه میبوسد، نه میرود. همیشه هست. هست، مثل آغوش بیرمق کسانی که بودنشان گرمت نمیکند. شب، که شروع نمی شود و تمام نمیشود، همیشه هست. حتی در روشنترین ساعات روز، یک گوشه ساکت نشسته و نگاهت میکند، و خوب میداند در انتهای تمام روشناییها تنها پناه، آغوش تیره و تار اوست. شب، جاودانه ترین رمز ناگشوده درد. گفتنی ها را پیش تر گفته بود شمس لنگرودی. "تمامی روزها یک روزند، تکه تکه، در میان شبی بی پایان"..... 👤 #حمیدسلیمی@khorshid_Nevesht