شوان پرور، خواننده، مرداد ۱۴۰۳:برای کنسرت به کالیفرنیا رفته بودم، گفتند هایده و داریوش آمده‌اند. ها…

...بەو زووانە ئێمە وێکڕا لە ژێر خاک‌دا وچان دەدەینئێمە کە لە سەر ئەو هەرگیزدەرفەتێکمان بۆ ئارامش نەدا بە یەک.مارینا تێسوێ تایواشێعری ژنانی جیهانو: لەیلا ساڵحیل: ۱٤۰#دیاری@haivy_run

🔺داروسازی در خدمت انسان یا بازار؟در پنجم شهریور روز داروساز جا دارد یادی کنیم از دکتر آرسن خاچاطوری میناسیان، از نام‌های ماندگار تاریخ داروسازی ایران. داروساز ارمنی‌تبار اهل رشت که نامش با نخستین داروخانه شبانه‌روزی و نخستین خانه سالمندان ایران و بیش از همه با یاری بی‌دریغ به بیماران و نیازمندان گره خورده است.او را «مسیح گیلان» نامیده‌اند؛ عنوانی پرمعنا برای مردی که در سال‌های دشوار جنگ جهانی دوم، هنگامی که ایران با فقر، بیماری و پیامدهای اشغال دست‌وپنجه نرم می‌کرد، بخش بزرگی از توان و زندگی خود را وقف خدمت به مردم کرد.آرسن در لابراتوار خود دارو می‌ساخت و آنها را با کمترین بها و گاه رایگان در اختیار بیماران و نیازمندان می‌گذاشت. نگاه انسان محور او بیش از هر زمان امروز مورد نیاز است.رقبای آرسن برای کنار زدن او از میدان، از بدگویی و تخریب فروگذار نکردند؛ اما او جایگاه خود را نه در بازار و تبلیغات، بلکه در دل مردم ساخته بود.وقتی در فروردین ۱۳۵۶ درگذشت، رشت به سوگ نشست. مسیحی و مسلمان در مراسم تشییع او حضور یافتند و پیکرش را تا آرامگاه ابدی بدرقه کردند. شهری که سال‌ها خدمت بی‌منت او را دیده بود،  در واپسین سفر، به احترامش تمام قد ایستاده بود.میراث آرسن اما امروز فراتر از چند نهاد و اقدام خیریه است. روش، منش و اخلاق او می‌تواند الگویی برای مفهوم «داروسازی با سیمای انسانی» باشد.این مفهوم امروز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ در دوره‌ای که داروسازی، از کارخانه تا داروخانه و بلکه از صندلی‌های خریدنی دانشگاه تا خانه، بیش از گذشته با منطق بازار، سودآوری و تجاری‌سازی گره خورده است. صنعت دارو البته بدون سرمایه، تولید، فناوری و بازار نمی‌تواند به حیات خود ادامه دهد؛ مسئله از جایی آغاز می‌شود که انسانِ بیمار از «موضوع خدمت» به «مشتری» و بدن او به بازاری دائماً قابل توسعه تبدیل شود.در چنین الگویی، نیازهای درمانی انسان می‌تواند به فرصتی برای بازاریابی بدل شود؛ از دارو و مکمل گرفته تا تبلیغات، نسخه‌نویسی و زنجیره پیچیده تولید، واردات، توزیع و فروش.حتی می‌توان به صورت مصنوعی نیازهای انسان به دارو را توسعه داد و مطابق امیال صاحبان شرکت و متولیان وارادات و ویژه‌خواران ریز و درشت این زنجیره به آن جهت و شدت بخشید.سوگمندانه حاشیه‌های مربوط به امضاهای طلایی، تعارض منافع و رانت در بخش‌هایی از نظام دارویی کشور  نشان می‌دهد که مرز میان سلامت عمومی و منافع اقتصادی، همیشه چنان که باید روشن نیست.در این میان، یادکرد آرسن میناسیان فقط ادای احترام به یک داروساز نیکوکار نیست؛ بلکه یادآوری این پرسش بنیادین است که داروسازی در نهایت برای چه کسی است: برای انسان یا برای بازار؟باید از روزی ترسید که شرکتی تجاری، به جای پیروی از سلوک آرسن، نام او را بخرد و بر خط تولید خود بگذارد؛ همان‌گونه که این روزها نام بسیاری از نیکان و بزرگان، به ابزاری برای برندینگ و فروش تبدیل شده است.آن روز، شاید نام آرسن همچنان بر سردر یک شرکت بدرخشد، اما چیزی از معنای آرسن باقی نمانده باشد. همانطور که نام دیگر پیشکسوتان و بزرگان داروسازی امروز به برندهای تجاری بدل شده‌اند.#صلاح_الدین_خدیو @sharname1

#جەلال‌مەلەکشا@kiwmars

🔺از ساده‌پوشی انقلابی تا زندگی اینستاگرامیویدئوی کمیابی که این روزها از هاشمی رفسنجانی وایرال شده به‌عنوان شاهدی عیان از یک مقطع مهم تاریخ معاصر ایران، حاوی نکات شایسته تأمل فراوانی است.آقای هاشمی در این ویدئو، که به نظر می‌رسد در نیمه دوم سال ۱۳۶۰ ضبط شده باشد، ابتدا از تغییر ارزش‌های مادی جامعه سخن می‌گوید و از اینکه دیگر دغدغه مردم داشتن ماشین، خانه بزرگ و زندگی مرفه نیست، به‌عنوان یکی از پیامدهای فضای انقلابی یاد می‌کند. سپس نکته‌ای حتی جالب‌تر را مطرح می‌کند: اینکه مردم حتی به ظاهر خودشان هم بی‌توجه شده‌اند و رغبتی به پوشیدن لباس‌های اتوکشیده ندارند.هر دو بخش سخنان هاشمی قابل تأمل است. انقلاب‌ها در سال‌های نخست معمولاً با نوعی شور و سرمستی همراه‌اند؛ ارزش‌های پیشین را به چالش می‌کشند و در پی ساختن «انسان نوین» و «جامعه نوین» هستند. در ایران پس از انقلاب نیز ساده‌زیستی، بی‌اعتنایی به تجمل و بسیج سیاسی و اجتماعی، بخشی از فرهنگ رسمی و انقلابی شد.اما این شور اولیه دیر یا زود فروکش می‌کند و جامعه دوباره مطالبات عینی و مادی خود را مطرح می‌کند. انقلاب ایران نیز از این قاعده مستثنی نبود و در سال‌های بعد، توسعه و دستاوردهای مادی به تدریج جایگاه مهم‌تری در گفتمان رسمی پیدا کردند.اشاره هاشمی به لباس اما از جهتی دیگر اهمیت دارد. انقلاب ۱۳۵۷ فقط نظام سیاسی را تغییر نداد؛ بلکه در ظاهر مردم نیز انقلاب کرد. سبک لباس پوشیدن، آرایش، میزان توجه به آراستگی و حتی معیارهای زیبایی در فضای عمومی دستخوش تغییر شد.تصاویر باقی‌مانده از دهه‌های پیش از انقلاب، دست‌کم در شهرهای بزرگ و در میان بخش‌هایی از طبقه متوسط، از تنوع و رنگارنگی قابل توجه پوشش و توجه به آراستگی ظاهری حکایت دارند. زنان آراسته و مرتب، مردان کراوات‌زده و اتوکشیده تصویری دلپذیر از عکس‌های سفید و سیاه قبل از انقلاب به نمایش می‌گذارند.البته نباید از عکس‌های گزینشی آرشیوی تصویری کامل از جامعه ساخت؛ اما نمی‌توان این واقعیت را نیز نادیده گرفت که فرهنگ انقلابی دهه ۶۰، ساده‌پوشی و بی‌اعتنایی به تجمل را به یک فضیلت تبدیل کرد و نظامی متفاوت از زیبایی‌شناسی و هنجارهای ظاهری را بر فضای عمومی حاکم ساخت.از همین رو، هنگامی که حدود دو دهه بعد شبکه‌های اجتماعی در ایران گسترش یافتند، مقایسه عکس‌های مردم پیش و پس از انقلاب به سوژه‌ای جذاب تبدیل شد. گاه با طنزی تلخ گفته می‌شد که ایران گذشته، از نظر ظاهر و سبک زندگی، شبیه آینده‌ای است که از دست رفته است.البته پس از جنبش ژینا، این مقایسه معنا و موضوعیت خود را از کف داد. تغییرات محسوس در پوشش و حضور اجتماعی مردم، بار دیگر بخشی از رنگارنگی و تنوع ظاهری گذشته را به خیابان‌های ایران بازگرداند.اما داستان به اینجا ختم نمی‌شود.جامعه‌ای که در دهه ۶۰، ساده‌پوشی و بی‌اعتنایی به ظاهر را  فضیلت می‌شمرد، امروز تخت گاز در جهت مخالف می‌راند. شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه اینستاگرام، نوع دیگری از پویایی اجتماعی را پدید آورده‌اند: تلاش برای خوب دیده شدن.اگر در گذشته قرار بود ظاهر مطلوب از بالا تعریف شود، امروز هرکس می‌تواند تصویر مطلوبی از خودش بسازد و عرضه کند. بهترین لباس، زیباترین خانه، جذاب‌ترین سفر، شادترین لحظه و آراسته‌ترین چهره، همه در ویترینی دائمی به نمایش گذاشته می‌شوند. نمایشی که اغلب با گزینشی افراطی و حذف و برجسته‌سازی‌های زیاد انجام می‌شود.بدون شک ابعاد این تحول هرگز به مخیله‌ی هاشمی انقلابی خطور نمی‌کرد که ۹ سال بعد از مومنان خواست از ساده‌زیستی و چه بسا ژند‌‌ه‌پوشی رایج فاصله بگیرند و به مانور تجمل در مساجد بپردازند.جامعه امروز ایران با گام‌هایی شتابان از یک شمایل ایدئولوژیک و قیافه‌ی آرمانی زن و مرد حزب‌الهی به سوی نوعی «زندگی اینستاگرامی» حرکت کرده است؛ از ساده‌پوشی و کم‌اعتنایی به نمایش ظاهری، به نمایش افراطی ظاهر و سبک زندگی.این بار دولت مداخله‌گر و حداکثری دهه ۶۰ سبک زندگی را تعیین نمی‌کند، بلکه دوربین تلفن همراه و الگوریتم شبکه‌های اجتماعی، بخش مهمی از اختیارات نهادهای آموزشی و شوراهای متعدد فرهنگی حکومت را در اختیار خود گرفته‌اند.به احتمال قوی خیابان انقلابی و فضای عمومی اسلامی مورد نظر هاشمی دهه‌ی ۶۰ چیزی در مایه‌های زندگی اجتماعی در چین دوران انقلاب فرهنگی، اردوگاه‌های الفتح در لبنان که زنان و مردان خاکی پوش کنار یکدیگر آموزش می‌دیدند و شوروی سال‌های جنگ کبیر میهنی بود. اما ژنریک سازی زندگی اجتماعی و تیپ و استایل زنان و مردان مانند برکه را با چوب گرفتن است. روشن است که مهندسی اجتماعی در طراز کشورها و جوامع غیر ممکن است و اگر توفیقی ولو موقت هم حاصل آید در سطح شهر اشرف‌ها و سازمان‌ها و فرقه‌های بسته خواهد ماند.#صلاح_الدین_خدیو @sharname1

اپیزود دویست و هفتاد و ششم – حزب توده بعد از انقلاب 57بە ئاو زەمزەمیش بتانشۆرنەوە، قەد پاک نابنەوەو هەمووتان دژی ئێمەن

- دوێنێ لە دیمەشق رێککەوتنێکی مێژویی کرا. دەڵێم مێژویی چونکە بۆ یەکەمجار دەبێ خوێندنی زمانی کوردی بەرەسمی دەچەسپێنرێ، کورد وەک هاوبەش لە سوریا تەماشادەکرێ نەک وەک میوان. ئەمە قۆناغێکی نوێیە، بەدڵنیایی نازانین سەرکەوتو دەبێ یا نا، بەڵام بەدڵنیایی باشترین مومکینە کە بەدەستهاتوە لەناو تیرۆری دەوڵەتی و پێکدادانی زلهێز و هێزە ئیقلیمییەکان لە سوریادا.- کورد پێویست ناکا بنوزێتەوە. عەقڵییەتی خۆ-بە-قوربانی-تەماشاکردن ماڵوێرانییە. دۆخێکی نوێیە لە رۆژهەڵاتی ناوەڕاست. ئەکتەری نادەوڵەتی هێزی چەکدار وەک جاران ناتوانن شوێنیان ببێتەوە. یان وەک حەماس شەڕدەکەیت و خۆت و گەلەکەشت دەبنە قوربانی چونکە هێزی بەرانبەر لە جینۆساید سڵ ناکاتەوە، یا هەوڵدەدەیت هێزی خۆت بناسیت سازش بکەیت لەسەر هەندێک شت و بۆ شتەکانی تر خەباتی خۆت بەهێزبکەیتەوە.- ئینجا؛ ئەو رێککەوتنەی دوێنێ کراوە، هەنگاوێکە بۆ داڕشتنەوەی داهاتوی سوریا. بەدڵنیایی نە بەکوردی پێشکەوتوخواز دەبێ نە بە دڵی ئەحمەد الشرع و فەندەمێنتالیستی ئیسلامی و ناسیۆنالیستی عەرەبیش. هەردولا سازش دەکەن لەسەر دەستوری نوێ.شیكاری: كەمال چۆمانیdrawmedia.net/opinion/19087-rozhaava-kota…