مهمان هر صبح میزبان خودش بود. غیر از خودش کسی را نداشت. برای همین با خودش مثل دوستداشتنیترین مهما…
انتشار: 2026/07/09 17:41 UTC
مهمان هر صبح میزبان خودش بود. غیر از خودش کسی را نداشت. برای همین با خودش مثل دوستداشتنیترین مهمان رفتار میکرد.اول صبح به تصویرش در آیینه سلام میداد، در چشمانش نگاه میکرد و به خودش قول میداد هرگز رهایش نکند.همانطور که روبهروی آیینه ایستاده بود، تلفن زنگ زد. تماس اول ناتمام ماند. دوباره که زنگ زد، چند جمله کافی بود تا بشناسدش؛ دوستی قدیمی پس از سالها برگشته بود و میخواست او را ببیند.چشمانش از شادی برق زد. میان اشک و لبخند قرار دیدار گذاشتند.سراغ آلبوم رفت. چند عکس از روزهای باهم بودنشان را انتخاب کرد و کنار آیینه گذاشت. با چشمان اشکآلود به آنها نگاه کرد.لبخند زد و با خودش گفت: «چه خوب که زندگی را به خیالهای پوچ نباختم.»بعد به تصویرش در آیینه نگاه کرد و آرام گفت: «بهشت، همینجاست؛ هر صبح که دوباره به زندگی سلام میدهم.»لیلا طوفانی#داستانک@kootah_beshnavim
پستهای تلگرام — لیلا طوفانی | Kootah_beshnavim
🎁 مجموعه ویژه کانال های منتخب؛🇬🇧 انگلیسی | 🧠 روانشناسی | 🔬 علمی💻 فناوری | 🎨 هنری | 📚 کتاب و PDF شرکت در تبادل؛ @Ads_adminIR
هر شب از 'سقف خیالم"رویا می بافمتا واژه های بلا تکلیف،در دستان ستاره هابی بهانه برقصندو من خوشه خوشهبغض بچینم،از چشمان ماه...شبتان خوش
در قصهنویسی چه چیزهایی برای شما مهم است؟بهرام صادقی:شروع و پایان داستان. شروع باید طوری باشد که خوانندۀ فرضی را یکدفعه تکان بدهد، و او را وادارد که قصه را رها نکند. یعنی احساس کند که این قصه حامل پیامیست، و میخواهد چیزی را برای او بگوید که نمیتوان از آن گذشت، و نباید هم بگذرد...از کتاب: «بهرام صادقی، بازماندههای غریبی آشنا»
محبوبِ من!شما نباشید ، همهی بغضهای جهاندر گلوی من است...محمدصالح علاء@kootah_beshnavim
یه روز یه نفرحدود ۱۸ سال در فرودگاه زندگی کرد .«مهران کریمی ناصری» یک پناهنده ایرانی بود که بین سال های ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۶، در یک فرودگاه در کشور فرانسه زندگی می کرد. مهران در سال ۱۹۷۷ از ایران تبعید شد و سپس، مدتی به عنوان پناهنده در بلژیک مقیم گشت.چند صباح بعد، مهران تصمیم گرفت از مسیر فرانسه عازم لندن شود اما در بین راه، پاسپورت و مدارک خود را گم کرد. هواپیمای او در لندن به زمین نشست ولی بلافاصله، پس از آگاهی مسئولین از فقدان مدارک، وی به فرانسه دیپورت شد.از آنجایی که مهران هیچ وطنی برای مراجعه نداشت و از مدارک لازم برای سفر یا خروج از فرودگاه نیز برخوردار نبود، مجبور شد در ترمینالِ ۱ فرودگاه «شارل دو گل» مقیم گردد. مهران ۱۸سال تمام در فرودگاه زندگی کرد تا این که بالاخره به خاطر ابتلا به بیماری، اجازه خروج وی از فرودگاه و انتقال به بیمارستان صادر شد.لیلا طوفانی#یه_روز_یه_نفر @kootah_beshnavim
