تماشا از پله ها بالا رفتم، در را باز کردم و وارد اتاقک شدم.سرد بود و دلگیر.تنها دلخوشی اینجا دیدن ز…
انتشار: 2026/07/15 20:39 UTC
تماشا از پله ها بالا رفتم، در را باز کردم و وارد اتاقک شدم.سرد بود و دلگیر.تنها دلخوشی اینجا دیدن زمین و آدمها و آسمان بود.تنهایی من هم عمیق و بی انتها.ناخودآگاه غرق در رویاهایم بین زمین و آسمان معلق میشدم.نمیدانستم هر روز با اینهمه تنهایی چه باید کرد؟جایی که نه کتاب باشد نه موبایل و نه همصحبتی...اسلحه تنها وسیلهای بود که در اختیار داشتم.صدای بیوقفه و آزاردهندهی ماشینها چه با سرعت چه گاهی با تصادف از یکنواختی محیط کم میکرد.بی اختیار سرم را به طرف جاده برگرداندم ترافیک شده بود حالا صدای بوق هم میآمد.در میان ازدحام ماشینها یکدفعه دختربچهای را دیدم که دستش را از پنجره ماشین تکان میداد.باورم نمیشد با خودم گفتم یعنی برای من دست تکان میدهد.بیاختیار لبخندی بر لبم آمد و برایش دست تکان دادم چند لحظه طول کشید تا ماشین دور شود.لیلاطوفانی#داستانک@kootah_beshnavim
پستهای تلگرام — لیلا طوفانی | Kootah_beshnavim
🎁 مجموعه ویژه کانال های منتخب؛🇬🇧 انگلیسی | 🧠 روانشناسی | 🔬 علمی💻 فناوری | 🎨 هنری | 📚 کتاب و PDF شرکت در تبادل؛ @Ads_adminIR
هر شب از 'سقف خیالم"رویا می بافمتا واژه های بلا تکلیف،در دستان ستاره هابی بهانه برقصندو من خوشه خوشهبغض بچینم،از چشمان ماه...شبتان خوش
در قصهنویسی چه چیزهایی برای شما مهم است؟بهرام صادقی:شروع و پایان داستان. شروع باید طوری باشد که خوانندۀ فرضی را یکدفعه تکان بدهد، و او را وادارد که قصه را رها نکند. یعنی احساس کند که این قصه حامل پیامیست، و میخواهد چیزی را برای او بگوید که نمیتوان از آن گذشت، و نباید هم بگذرد...از کتاب: «بهرام صادقی، بازماندههای غریبی آشنا»
محبوبِ من!شما نباشید ، همهی بغضهای جهاندر گلوی من است...محمدصالح علاء@kootah_beshnavim
یه روز یه نفرحدود ۱۸ سال در فرودگاه زندگی کرد .«مهران کریمی ناصری» یک پناهنده ایرانی بود که بین سال های ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۶، در یک فرودگاه در کشور فرانسه زندگی می کرد. مهران در سال ۱۹۷۷ از ایران تبعید شد و سپس، مدتی به عنوان پناهنده در بلژیک مقیم گشت.چند صباح بعد، مهران تصمیم گرفت از مسیر فرانسه عازم لندن شود اما در بین راه، پاسپورت و مدارک خود را گم کرد. هواپیمای او در لندن به زمین نشست ولی بلافاصله، پس از آگاهی مسئولین از فقدان مدارک، وی به فرانسه دیپورت شد.از آنجایی که مهران هیچ وطنی برای مراجعه نداشت و از مدارک لازم برای سفر یا خروج از فرودگاه نیز برخوردار نبود، مجبور شد در ترمینالِ ۱ فرودگاه «شارل دو گل» مقیم گردد. مهران ۱۸سال تمام در فرودگاه زندگی کرد تا این که بالاخره به خاطر ابتلا به بیماری، اجازه خروج وی از فرودگاه و انتقال به بیمارستان صادر شد.لیلا طوفانی#یه_روز_یه_نفر @kootah_beshnavim
