‌If you don’t know how your mind reacts, if your mind is not aware of its own activities, you will…

‌Society is always trying to control, to shape, to mould the thinking of the young. From the moment you are born and begin to receive impressions, your father and mother constantly tell you what to do and what not to do, what to believe and what not to believe; you are told that there is God, or that there is no God but the state and that some dictator is its prophet. From childhood, these things are poured into you, which means that your mind is gradually being encased, conditioned, shaped so that you fit into the pattern of society and not be a revolutionary. Since the habit of patterned thinking has already been established in you, even if you do revolt, it is within the pattern. It is like prisoners revolting in order to have better food, more conveniences, but always within the prison. When you seek God or try to find out what right government is, it is always within the pattern of society. So your revolt, like the so-called revolution brought about by ambitious or clever people, is always limited by the past. That is not revolt, that is not revolution, it is merely heightened activity, a more valiant struggle within the pattern. Real revolt, true revolution is to break away from the pattern and to inquire outside of it.Jiddu Krishnamurti From "Think on These Things"جامعه همواره در تلاش است تا اندیشهٔ جوانان را کنترل کند، به آن شکل بدهد و آن را مطابق الگوی خود قالب‌ریزی کند. از همان لحظه‌ای که به دنیا می‌آیید و دریافتِ تأثیرها و برداشت‌ها را آغاز می‌کنید، پدر و مادر مدام به شما می‌گویند چه کاری را انجام دهید و چه کاری را انجام ندهید؛ به شما می‌گویند به چه چیزی ایمان داشته باشید و به چه چیزی ایمان نداشته باشید. به شما گفته می‌شود که خدا وجود دارد، یا برعکس، گفته می‌شود خدایی وجود ندارد و تنها «دولت» است که جای خدا را گرفته و فلان دیکتاتور پیامبر آن است.از کودکی، این باورها و تلقین‌ها پیوسته در ذهن شما ریخته می‌شوند. این یعنی ذهن شما به‌تدریج در پوششی سخت و محدودکننده محصور می‌شود، شرطی می‌شود و شکل می‌گیرد تا با الگوی جامعه سازگار شود، نه اینکه یک انقلابی باشد.از آنجا که عادتِ اندیشیدن در چارچوبِ الگوها از پیش در شما شکل گرفته است، حتی اگر دست به شورش بزنید، باز هم آن شورش در همان چارچوب رخ می‌دهد. این درست مانند زندانیانی است که شورش می‌کنند تا غذای بهتری داشته باشند یا امکانات بیشتری به دست آورند، اما همچنان درون زندان باقی می‌مانند.وقتی در جست‌وجوی خدا هستید یا می‌کوشید دریابید حکومتِ درست چیست، باز هم این جست‌وجو در همان چارچوب جامعه انجام می‌شود. بنابراین، شورش شما ــ همانند انقلاب‌هایی که به‌اصطلاح به دست انسان‌های جاه‌طلب یا زیرک پدید می‌آیند ــ همواره به گذشته محدود است.این شورش واقعی نیست؛ این انقلاب نیست. بلکه صرفاً فعالیتی شدیدتر و مبارزه‌ای پرشورتر درون همان الگوست.شورشِ واقعی، انقلابِ حقیقی، آن است که از این الگو رها شوید و بیرون از آن به کاوش و پرسش‌گری بپردازید.جیدو کریشنامورتی@Krishnamurti

‌We are society; we are not independent of society. We are the result of the environment, of our religion, of our education, of the climate, of the food we eat, the reactions and the innumerable repetitive activities that we indulge in every day. That is our life. And the society in which we live is part of that life. Society is the relationship between human beings. Society is cooperation. Society, as it is, is the result of man’s greed, hatred, ambition, competition, brutality, cruelty, ruthlessness – and we live in that pattern. To understand society, not intellectually, not merely theoretically, but actually, we have to come into contact directly with that fact, which is, a human being, that is you, is the result of this social environment, its economic pressure, religious upbringing, and so on. To come into contact with anything directly is not to verbalise it, but to look at it.Jiddu KrishnamurtiFrom "What Are You Looking For?"@Krishnamurtiما همان جامعه‌ایم؛ از جامعه مستقل نیستیم. ما حاصلِ محیط، دین، آموزش، اقلیم، غذایی که می‌خوریم، واکنش‌هایمان و بی‌شمار فعالیتِ تکراری‌ای هستیم که هر روز خود را در آن‌ها غرق می‌کنیم. این، زندگیِ ماست. و جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، بخشی از همین زندگی است.جامعه، رابطهٔ میانِ انسان‌هاست. جامعه، همکاری است. جامعه، آن‌گونه که اکنون هست، حاصلِ حرص، نفرت، جاه‌طلبی، رقابت، خشونت، بی‌رحمی و سنگدلیِ انسان است؛ و ما در همین الگو زندگی می‌کنیم.برای فهمِ جامعه، نه به‌صورتِ صرفاً ذهنی و نه فقط در سطحِ نظری، بلکه به‌گونه‌ای واقعی، باید بی‌واسطه با این واقعیت روبه‌رو شویم که انسان ــ یعنی شما ــ محصولِ این محیطِ اجتماعی، فشارهایِ اقتصادیِ آن، تربیتِ دینیِ آن و مانندِ این‌هاست.تماسِ مستقیم با هر چیزی، به معنایِ لفظی‌کردن یا در قالبِ واژه‌ها درآوردنِ آن نیست؛ بلکه یعنی به آن نگریستن.جیدو کریشنامورتی@Krishnamurti

‌A Doberman Grabbed His Leg, Extract from the second student discussion at Rishi Valley, 1978.خاطرهٔ دربارهٔ حرف زدن با حیوان@Krishnamurti

‌For me, political and economic action are of secondary importance, though they are essential. There must be radical change in the political field, but such a change will have no depth if I do not pursue the whole. If the whole is not primary, if the whole is only secondary, then my action towards the secondary will have limited significance. If I see a certain path and act politically, this political action becomes important to me, not acting integrally. But if acting integrally is really important to me and if I pursue it, then political action, religious action and economic action will come rightly, deeply, fundamentally. If I do not pursue the other but merely confine myself to political, economic or social change, I create more misery.Jiddu Krishnamurti From "How to Find Peace"برایِ من، کنشِ سیاسی و اقتصادی در مرتبهٔ دومِ اهمیت قرار دارند، هرچند ضروری‌اند. دگرگونیِ بنیادین در عرصهٔ سیاست لازم است، اما اگر من در پیِ کلیت نباشم، چنین دگرگونی‌ای ژرفا نخواهد داشت.اگر کلیت در اولویت نباشد و تنها امری فرعی به‌شمار آید، آنگاه کنشِ من در قلمروِ امورِ فرعی نیز اهمیتی محدود خواهد داشت. اگر من راهی معیّن را درست بدانم و صرفاً بر پایهٔ آن دست به کنشِ سیاسی بزنم، این کنشِ سیاسی برایم مهم می‌شود، نه زیستن و عمل‌کردن به‌گونه‌ای یکپارچه.اما اگر عمل‌کردنِ یکپارچه واقعاً برایِ من مهم باشد و آن را با جدیت دنبال کنم، آن‌گاه کنشِ سیاسی، کنشِ دینی و کنشِ اقتصادی، هر یک به‌گونه‌ای درست، ژرف و بنیادین از دلِ آن پدید خواهند آمد.اگر در پیِ آن کلیت نباشم و خود را تنها به دگرگونیِ سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی محدود کنم، نتیجه چیزی جز آفریدنِ رنجِ بیشتر نخواهد بود.جیدو کریشنامورتی@Krishnamurti

‌Karma is the process of time, the past moving through the present to the future; this chain is the way of thought. Thought is the result of time, and there can be that which is immeasurable, timeless, only when the process of thought has ceased. Stillness of the mind cannot be induced; it cannot be brought about through any practice or discipline. If the mind is made still, then whatever comes into it is only a self-projection, a response of memory. With the understanding of its conditioning, with the choiceless awareness of its own responses as thought and feeling, tranquillity comes to the mind. This breaking of the chain of karma is not a matter of time, for through time, the timeless is not.Jiddu Krishnamurti From "Commentaries on Living Series 2"کارما، فرایندِ زمان است؛ گذشته‌ای که از خلالِ اکنون به‌سویِ آینده حرکت می‌کند. این زنجیره، همان راه و رسمِ اندیشه است. اندیشه، حاصلِ زمان است، و آنچه بی‌کران و بی‌زمان است، تنها هنگامی می‌تواند حضور یابد که فرایندِ اندیشه به پایان رسیده باشد.آرامشِ ذهن را نمی‌توان به‌وجود آورد یا بر آن تحمیل کرد؛ این آرامش از راهِ هیچ تمرین یا انضباطی حاصل نمی‌شود. اگر ذهن به‌زور آرام شود، آنچه در آن پدیدار می‌شود چیزی جز فرافکنیِ خویشتن، یا واکنشی برخاسته از حافظه نیست.با درکِ شرطی‌شدگیِ ذهن، و با آگاهیِ بی‌گزینش از پاسخ‌های خودِ آن، که به‌صورتِ اندیشه و احساس آشکار می‌شوند، آرامشِ ژرف به ذهن فرامی‌رسد.گسستنِ این زنجیرهٔ کارما، مسئله‌ای مربوط به زمان نیست؛ زیرا از راهِ زمان، هرگز نمی‌توان به بی‌زمان دست یافت.جیدو کریشنامورتی@Krishnamurti

‌If political action is separate from the total action of man, if it does not take into consideration his whole being, his psychological as well as his physical state, then it is mischievous, bringing further confusion and misery; and this is exactly what is taking place in the world at the present time. Cannot man, with all his problems, act as a complete human being, and not as a political entity separated from his psychological or spiritual state? A tree is the root, the trunk, the branch, the leaf and the flower. Any action which is not comprehensive, total, must inevitably lead to sorrow. There is only total human action, not political action, religious action, or Indian action. Action that is separative and fragmentary always leads to conflict both within and without.From Commentaries on Living Series 3اگر کنشِ سیاسی از کنشِ تامِّ انسان جدا باشد، اگر تمامِ هستیِ او، یعنی هم وضعیتِ روانی‌اش و هم وضعیتِ جسمانی‌اش را در نظر نگیرد، آن کنش زیان‌بار خواهد بود و جز آشفتگی و رنجِ بیشتر به بار نخواهد آورد؛ و دقیقاً همین چیزی است که امروز در جهان روی می‌دهد.آیا انسان، با همهٔ مسائل و دشواری‌هایش، نمی‌تواند همچون یک انسانِ کامل عمل کند، نه صرفاً به‌مثابه موجودی سیاسی که از وضعیتِ روانی یا ساحتِ درونیِ خویش جدا افتاده است؟درخت، مجموعه‌ای یکپارچه از ریشه، تنه، شاخه، برگ و گل است. هر کنشی که فراگیر و تام نباشد، ناگزیر به اندوه خواهد انجامید.تنها کنشِ تامِّ انسانی وجود دارد؛ نه کنشِ سیاسی، نه کنشِ دینی، و نه کنشِ هندی. هر کنشی که بر جدایی و تکه‌تکه‌شدگی استوار باشد، هم در درونِ انسان و هم در جهانِ بیرون، همواره به تعارض و کشمکش می‌انجامد.جیدو کریشنامورتی@Krishnamurti