گاهی امید، خطرناکترین چیز دنیاست.اکتبر ۱۹۷۲.هواپیمای حامل تیم راگبی اروگوئه در ارتفاع ۱۵ هزار فوتی…
انتشار: 2026/07/18 09:31 UTC
گاهی امید، خطرناکترین چیز دنیاست.اکتبر ۱۹۷۲.هواپیمای حامل تیم راگبی اروگوئه در ارتفاع ۱۵ هزار فوتی کوههای یخزده آند سقوط کرد. از ۴۵ نفر، فقط ۲۷ نفر زنده ماندند. دمای هوا منفی ۳۰ درجه. بدون غذا. بدون لباس گرم. بدون راه فرار. اما چیزی که روزهای اول آنها را زنده نگه داشت، غذا نبود. امید بود.هر صبح از لاشه هواپیما بیرون میآمدند، به آسمان خیره میشدند و منتظر صدای هلیکوپترهای امداد میماندند. همین امید، آنها را منفعل کرده بود. شکلاتها را جیرهبندی میکردند، انرژیشان را حفظ میکردند و فقط... منتظر بودند. منتظر اینکه کسی بیاید و نجاتشان بدهد. روز یازدهم، یکی از بازماندهها رادیوی کوچکی را پیدا کرد. همه دورش جمع شدند.گوینده گفت: «عملیات جستجو متوقف شد.هیچ امیدی به زنده ماندن مسافران وجود ندارد.»سکوت. بعد گریه. بعد فروپاشی. امیدی که ۱۱ روز آنها را سر پا نگه داشته بود، در چند ثانیه مُرد. در همان اوضاع اما گوستاوو نیکولیچ از جا بلند شد و گفت: «بچهها، یک خبر عالی دارم... دیگر دنبال ما نمیگردند.» همه فکر کردند عقلش را از دست داده. او ادامه داد:«این یعنی از این لحظه، هیچکس قرار نیست ما را نجات بدهد. از حالا فقط یک راه داریم... خودمان.»آن لحظه نقطه عطف داستان بود.وقتی امید به نجات از بیرون مُرد و دیگر منتظر معجزه نماندند.دو نفر از آنها، ناندو پارادو و روبرتو کانسسا، بدون تجهیزات، از دل کوههای آند عبور کردند. ۱۰ روز پیاده رفتند. به شیلی رسیدند و جان همه را نجات دادند.خیلی وقتها ما هم وسط لاشه زندگی خودمان نشستهایم. وسط آنچه به آن مبتلا شدهایم. وسط ناامیدی و سقوط. مدام به آسمان نگاه میکنیم. شاید دولت کاری کند. شاید هواپیما یا هلیکوپتری بیاید. شاید یکی باشد که اوضاع را درست کند.اما امید، همیشه امید نیست.بزرگترین خطر امیدهای واهی این نیست که برآورده نمیشوند. این است که تا قبل از ناامید شدنت، هیچ کاری نمیکنی.گاهی باید باور کنی که:«هیچ ناجیای در راه نیست.»حتما تلخ هست اما بعضی امیدها باید بمیرند؛ تا ارادهات زنده شود.@mahdinakhlahmadi
