از کانال تحلیل اقتصادی بله:سس رنچ،کامودیتی محبوب جام جهانی امسالدر چمدان هر توریست در زمان بازگشت ا…

بازده گواهی های سپرده کالایی در سال 1405از کانال تحلیل اقتصادی بله ble.ir/MahdiNikbakhtEco

شرط دوستی حقیقی این است که قویاً، به طور عینی و فارغ از هرگونه نفع شخصی در خوشی و ناخوشی دیگری سهیم باشیم و این خود مستلزم هم هویت شدن واقعی با دوست است.خودخواهی ذاتی نوع بشر چنان با این گونه دوستی مغایر است که معلوم نیست، دوستی حقیقی هم مانند مار غول آسای دریایی در زمره ی موجودات افسانه ای است یا واقعا وجود دارد.

معمای استراتژیک در مثلث واشینگتن-تهران-پکناگر بخواهیم فراتر از اخبار روزمره به وضعیت خاورمیانه نگاه کنیم،باید بپذیریم که ما در حال تماشای یک بازی شطرنج چندلایه هستیم که قاعده‌اش از امنیت منطقه‌ای به رقابت هژمونیک جهانی تغییر کرده است.هژمونی ایالات متحده بر سه ستون اصلی استوار است:قدرت اقتصادی،نظامی و نهادی_ادراکی. در این میان،چین به عنوان چالش‌گر اصلی اقتصاد آمریکا،سایه‌اش بر تمام معادلات این منطقه سنگینی می‌کند. ایران، ناخواسته یا آگاهانه،در قلب این رقابت قرار گرفته است. چرا که تنگه هرمز و منابع انرژی،دقیقاً همان شریان حیاتی است که می‌تواند اقتصاد چین را در لحظات حساس،هم تقویت کند و هم به رکود بکشاند.ایالات متحده در سال‌های اخیر تلاش کرد با فشار حداکثری و حتی فراتر از پرونده هسته‌ای، ایران را در قفس ژئوپلیتیک حبس کند تا دسترسی چین به این نقطه استراتژیک را محدود سازد.اما طرح جنگ کنترل‌شده با واقعیت‌های زمینی برخورد کرد.عمق استراتژیک ایران و توانمندی‌های نامتقارن (پهپادی و موشکی)،این معادله را پیچیده کرد.یک درگیری تمام‌عیار فقط تهدیدی برای امنیت انرژی جهان نبود و مستقیماً پاشنه آشیل اقتصاد آمریکا را هدف قرار می‌داد. جمهوری‌خواهان حالا در میانه یک بحران انتخاباتی،به خوبی می‌دانند که جنگ زیرساختی می‌تواند به قیمت از دست رفتن ثبات مالی آمریکا تمام شود.از همین‌جاست که اصرار چهره‌هایی مانند ونس بر توافق (به هر قیمتی) قابل درک است. آنها به دنبال خرید زمان و حفظ قدرت در دهه پیش رو هستند.ما در وضعیتی هستیم که جنگ یک گزینه پرریسک و صلح یک آرزوی دور از دسترس برای دو طرف است.آمریکا نمی‌خواهد با احیای اقتصادی ایران،بازدارندگی منطقه‌ای تهران را تقویت کند و ایران نیز دریافته است که هزینه گزافی که برای هسته‌ای پرداخته، باید به کارت بازی برای دسترسی به اقتصاد جهانی تبدیل شود.این پارادوکس، فضا را برای مذاکرات به شدت قفل کرده است.این میان،یک متغیر دیگر هم وجود دارد. اسرائیل،تل‌آویو دیگر اهدافش را در همان پازل واشینگتن تعریف نمی‌کند.اسرائیل به دنبال تغییر ساختار است و چون می‌داند توان جنگی مستقل برای تحقق این رویا را ندارد،ممکن است دست به رفتارهای تاکتیکی بزند که کل میز مذاکره را بهم بریزد.اسرائیل در واقع در حال بازی‌خوانی خارج از چارچوب است تا خودش را به بازیگران اصلی تحمیل کند.واقعیت این است که هیچ‌کدام از این بلیط‌ها دائمی نیست.تنگه هرمز، کارت بازی، مذاکرات محرمانه و حتی نفوذ منطقه‌ای،همگی تاریخ انقضا دارند.شاید ایالات متحده به این نتیجه برسد که نفوذ تدریجی (از طریق اقتصاد و زیرساخت) بهتر از جنگ پرهزینه است تا بتواند جای پای چین را در ایران سست کند و تا زمانی که نشانه های موفقیت از این طریق وجود دارد به سمت جنگ تمام عیار نخواهد رفت.اما تا آن زمان، ما در یک وضعیت تعلیق راهبردی باقی می‌مانیم. ایران سعی دارد حداکثر امتیاز را از فرصت‌های پیش‌رو بگیرد و غرب نیز به دنبال مدیریت بحران تا زمان رسیدن به یک ثبات داخلی است.بازیگران بزرگ (آمریکا و چین) در لایه‌های زیرین مشغول رقابت‌اند و قدرت‌های منطقه‌ای در تلاش‌اند تا در این لایه‌های زیرین، نقش خود را به عنوان بازیگر تعیین‌کننده تثبیت کنند. این نه صلح است و نه جنگ.این مدیریت تنش در جهانی است که دیگر هیچ‌چیز در آن به حالت قبل باز نمی‌گردد.

اگر از نگاه جامعه‌شناسی و روان‌شناسی به «پایان یک جنگ» بنگریم، خیلی زود روشن می‌شود که خاموش شدن سلاح‌ها به معنای پایان واقعی جنگ نیست. جامعه تازه وارد مرحله‌ای می‌شود که پژوهشگران آن را «دوران گذار» می‌نامند؛ دوره‌ای که در آن خشونت نظامی فروکش کرده، اما اثرات روانی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی جنگ همچنان در بطن جامعه جریان دارد. واقعیت این است که هیچ جنگی ناگهان و بدون زمینه آغاز نمی‌شود؛ آنچه به انفجار بحران می‌انجامد، معمولاً حاصل انباشت طولانی مشکلات عمیق و حل‌نشده است.یکی از عمیق‌ترین پیامدهای جنگ، فرو ریختن «تصویر امن جهان» در ذهن انسان‌هاست. انسان به طور طبیعی جهان را تا حدی قابل پیش‌بینی و امن تصور می‌کند، اما تجربه جنگ این تصور را از هم می‌پاشد. مطالعات انجام‌شده در جوامع پساجنگ نشان می‌دهد حتی پس از پایان درگیری‌ها نیز بی‌اعتمادی، اضطراب، خشم، سوگ جمعی و احساس ناامنی می‌تواند سال‌ها در جامعه باقی بماند. بازسازی واقعی زمانی آغاز می‌شود که مردم بتوانند دوباره به آینده، به نهادها، به حاکمیت و حتی به یکدیگر اعتماد کنند.در سطح اجتماعی، مسئله محوری «اعتماد» است. بسیاری از پژوهش‌ها درباره جوامع پس از جنگ نشان می‌دهند که بزرگ‌ترین چالش نه فقط بازسازی شهرها و زیرساخت‌ها، بلکه ترمیم سرمایه اجتماعی و اعتماد میان گروه‌های مختلف جامعه و همچنین میان مردم و نهادهاست. اگر این اعتماد بازسازی نشود، جامعه ممکن است وارد چرخه‌ای از قطبی‌شدن، گسترش شایعات، انتقام‌های نمادین و تنش‌های تازه شود.در کنار این‌ها، جامعه وارد جدالی پنهان بر سر «حافظه جمعی» نیز می‌شود؛ اینکه جنگ چگونه روایت شود و چه تصویری از آن در ذهن نسل‌های آینده باقی بماند. تجربه کشورهایی مانند آلمان پس از جنگ جهانی دوم یا ایرلند شمالی نشان می‌دهد که رسیدن به نوعی روایت مشترک از گذشته، فرآیندی طولانی و گاه چند دهه‌ای است؛ مسیری که طی آن جامعه باید از میان روایت‌های متعارض عبور کند.به طور کلی، هر جامعه‌ای که از دوره‌ای از تنش شدید، بحران امنیتی یا جنگ عبور می‌کند، معمولاً با مجموعه‌ای از پدیده‌های هم‌زمان روبه‌رو می‌شود: نوعی خستگی روانی جمعی؛ جایی که مردم بیش از هر چیز به ثبات و قابل پیش‌بینی بودن زندگی نیاز دارند. افزایش حساسیت نسبت به اخبار و شایعات؛ زیرا اضطراب اجتماعی بالا رفته است. مطالبه بازگشت واقعی به زندگی عادی؛ نه صرفاً پوشاندن مسئله، بلکه احیای اقتصاد، آموزش، روابط خانوادگی و ریتم روزمره زندگی. با این حال پرسش مهم این است که آیا واقعاً می‌توان همه چیز را به قبل از زمستان، بازگرداند؟ و در نهایت ستیز روایت‌ها؛ جایی که گروه‌های مختلف تلاش می‌کنند معنای جنگ و پیامدهای آن را به روایت خود تعریف کنند.در چنین شرایطی، بازسازی اعتماد عمومی اهمیتی حیاتی پیدا می‌کند؛ عاملی که بسیاری از پژوهشگران آن را حتی مهم‌تر از بازسازی فیزیکی می‌دانند. مجموعه این نشانه‌ها برای هر ناظر واقع‌بین کافی است تا بفهمد جامعه در چه وضعیتی قرار گرفته است.ایران اکنون در آستانه خروج از آنچه ویکتور ترنر «لحظه آستانه‌ای» می‌نامد قرار دارد؛ وضعیتی میانی که در آن نظم پیشین دیگر پابرجا نیست و نظم تازه نیز هنوز شکل نگرفته است. در این میان، آسیب روانی جمعی، فرسایش نهادهای اجتماعی، بحران مشروعیت سیاسی و فشارهای اقتصادی، چهار ضلع بحرانی هستند که مدام بر یکدیگر اثر می‌گذارند.پیامد آتش‌بس در چنین شرایطی الزاماً صلح نیست، بلکه بیشتر شبیه ورود به «منطقه‌ای خاکستری» میان جنگ و بازسازی است. تجربه تاریخی کشورهایی از آرژانتین تا لبنان نشان می‌دهد عبور از این وضعیت معمولاً سال‌ها و حتی دهه‌ها زمان می‌برد؛ مگر آنکه در لحظه‌ای تاریخی، جامعه مدنی، حافظه جمعی و اراده سیاسی همزمان در یک مسیر همگرا شوند.و چنین همگرایی‌هایی در تاریخ، اغلب به ندرت رخ می‌دهند.شاید به همین دلیل است که این روزها برای بسیاری از مردم روزهایی غریب و مبهم به نظر می‌رسد؛ روزهایی که در آن هیچ چیز کاملاً قطعی و قابل اتکا نیست و حتی تحلیل بر اساس آمار و واقعیت‌ها هم همیشه پاسخی روشن به آینده نمی‌دهد.