روبهرو شدن با فقرِ درونی و پذیرش دستهای خالی، از سهمگینترین تمارین بیداری است. دیدن این حقیقت که…
انتشار: 2026/07/15 09:35 UTC
روبهرو شدن با فقرِ درونی و پذیرش دستهای خالی، از سهمگینترین تمارین بیداری است. دیدن این حقیقت که درون ما هیچ «منِ» مستحکم و ثابتی وجود ندارد، شهامتی فراتر از حد تصور میطلبد. ذهن همواره در حال بافتن تاروپودی از باورها، پیشفرضها و دلبستگیهاست تا بر این عریانی سرپوش بگذارد و توهمِ «داشتن» و «بودن» را خلق کند.اما دگرگونی بنیادین دقیقاً در نقطهای آغاز میشود که انسان شجاعتِ از دست دادن را پیدا کند؛ زمانی که تمام این پوششهای عاریتی و عقایدِ عاری از حقیقت فرو میریزند و جان، کاملاً بیدفاع، برهنه و تهی میشود.تنها در این ساحتِ خالی از هیاهوست که معجزهی اصیل رخ میدهد. تا ظرف وجود از منیت و دانستههای خیالی تخلیه نشود، فضایی برای تجلیِ حقیقتِ ناب نخواهد بود. از دل این تهیشدنِ محض است که پُربودنی سرشار و بیکران متولد میشود؛ پُربودنی چنان لبریز که جوشش و سهیم کردن آن با جهان، واقعهای ناگزیر و بیبازگشت خواهد بود، چرا که دیگر حتی «کسی» باقی نمانده است تا سد راه این جریان زلال شود.🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️


