گفتگوی سقراطی 1 امر مثبت، امر منفی، سقراط برای دیدن دوست خود گلاوکن داشت کوچه های شهر را طی می کرد…
انتشار: 2026/07/02 11:15 UTC
گفتگوی سقراطی 1 امر مثبت، امر منفی، سقراط برای دیدن دوست خود گلاوکن داشت کوچه های شهر را طی می کرد تا به خانه گلاوکن برسد. اما از راه رفتنش معلوم بود که فکر او شدیداً درگیر مسئله ای ست چرا که نا خود آگاه دست هایش حرکت می کرد انگار داشت با خودش حرف می زد.…گفتگوی سقراطی 2 با همه این حرف ها سقراط این نکته مهم است که،زندگی فقط نبرد یا نفی نیست.زندگی هم چنین آفریدن معنا در دل همین نا تمامی هم هست.اگر مثبت به کمال مطلق بدل شود ممکن است مخل شود. اگر امر مثبت یعنی آرامش کامل،وصال کامل،بی نیازی کامل،رفع همه ی تناقض ها،نبود رنج،فقدان، خطر و میل. آن وقت این مثبت دیگر شبیه زندگی نیست بلکه شبیه پایان زندگی ست.چرا. چون حیات از این چیزها نیرو می گیرد .میل،فقدان،انتظار،کوشش،خطر،خطا، اصلاح.اگر همه چیز تمام باشد دیگر خواستنی نیست،حرکتی نیست،انتخابی نیست،روایتی نیست،پس امر مثبت مطلق به جای اینکه نجات بخش باشد می تواند زندگی کش باشد چون زندگی را از کشش و تعلیق تهی می سازد. سقراط گلاوکن عزیز آنچه تو از ضرورت وجود امر مثبت گفتی بیشتر امر مثبت را به وعده سر خرمن امر منفی بدل کرده است تا با این وعدههای لذیذ مردمان را تحریک کند به زحمت و رنج تن بدهند.در بین حرفهای تو یک چیز برایم روشن شد در حقیقت تو امر مثبت را به مثبت یا کمال مطلق و مثبت و کمال نسبی و نا مطلق تقسیم کردی، کمال مطلق را مخل حرکت و زندگی دانستی و کمال نسبی را هم انگیزه حرکت و هم پاداش و نتیجه حرکت دانستی، و دیالکتیک امر منفی و مثبت را در نوع دوم امر مثبت یعنی خرده کمال ها یا کمال های نا تمام دانستی.گلاوکن بله دقیقاً همین طور است،اگر بگوییم حیات فقط نبرد منفیت است تصویر ناقص می شود. درون نبرد امر منفی فرایندی از معنا پردازی هم وجود دارد یعنی انسان فقط نمی خواهد بدی را دفع کند بلکه می خواهد چیزی بسازد،چیزی بفهمد،چیزی را دوست بدارد،چیزی را زیبا کند،چیزی شود.پس حیات هم مقاومت در برابر امر منفی است و هم تعویق تحقق نهایی مثبت تا امکان حرکت باقی بماند.این همان پارادوکس است ما به سوی خیر می رویم اما اگر خیر کاملاً و یک باره محقق شود خود حرکت از میان می رود.سقراطبه نظر می رسد در این دیالکتیک امر منفی و مثبت. امر منفی وانمود می کند که غایت اش امر مثبت است،اما از آن طرف امر مثبت نباید محقق شود چرا که پایان و سکون است.آیا گمان نمی کنی امر مثبت خدعه ی امر منفی باشد تا خود منفیت با وعده ی امر مثبت دوام داشته باشد؟اینکه باور داشته باشیم پایان شب سیه سفید است،سیاهی شب را تحمل پذیر تر می کند.این که امر مثبت نه باید خیلی دور با شد و نه خیلی نزدیک ، نه خیلی کامل و نه خیلی ناقص.گلاوکن بله این بد گمانی کاملاً جدی و از نظر فلسفی معتبر است.تو داری از درون خود منطق دیالکتیک،علیه آن اعتراض می کنی.اگر قرار است حرکت همیشه امر مثبت را در غایت خود داشته باشد و از آن به عنوان وعده سود برد.اما خود امر مثبت هرگز نباید واقعا محقق شود،پس شاید امر مثبت فقط طعمه ای برای بقای خود منفیت باشد.این حرف ساده نیست این دقیقاً نقطه ای ست که دیالکتیک می تواند به چشم یک ساز و کار فریب دیده شود. سقراط نه گلاوکن عزیز من قصد ندارم دیالکتیک را نقض کنم بیا دوباره مسئله را مرور کنیم.1 دیالکتیک می گوید منفی موتور حرکت است.2 حرکت ظاهراً به سوی امر مثبت است یعنی منفی قصد دارد مثبت بیافریند.3 اما اگر مثبت واقعاً محقق شود حرکت می ایستد.4 پس حرکت برای بقای خود،نباید بگذارد مثبت کاملاً محقق شود.5 در نتیجه مثبت به صورت وعده حفظ می شود نه به صورت تحقق.6 پس شاید حقیقت پنهان دیالکتیک این باشد که منفی برای حفظ خودش،مثبت را به شکل افق نگه می دارد.این صورت بندی بسیار نیرومند است.در این شکل ماجرا مثبت به ایدئولوژی تبدیل می شود. در این جا امر مثبت دیگر حقیقت غایی که ضرورتآ باید محقق شود نیست بلکه ابزار مشروعیت بخشی به رنج،کمبود،تعویق و ناتمامی می شود. یعنی به ما گفته می شود این رنج را تحمل کن،چون به خیر می رسی. این فقدان را بپذیر چون وصالی در راه است،این تضاد را تاب بیاورد چون سنتز خواهد آمد. گلاوکن عزیز آیا این چیزی نیست که قدرتمندان به زیر دستان می گویند، آیا این همان وعده همیشگی انقلاب ها نیست؟ هر انقلابی منفی عمل می کند،وضع موجود را نفی می کند و در این نبرد نفی وضع موجود امر مثبت آزادی و عدالت را به عنوان وعده ای در غایت به مثابه افق می گذارد اما به محض رفع وضع موجود خود بدل به شکل دیگری از منفیت می شود و باز امر مثبت عقب تر می رود. گلاوکن بله درسته اگر این گونه ببینیم امر مثبت چیزی شبیه این می شود.وعده ای که نمی گذارد اعتراض نهایی شکل بگیرد،امیدی که رنج را قابل تحمل می کند.افقی که هیچ وقت به زمین واقعیت نمی رسد.یعنی منفیت خود را پشت نقاب مثبت باز تولید می کند.اگر این تفسیر تو را بپذیریم،دیگر ماجرا این نیست که منفی وسیله ای برای رسیدن به مثبت است بلکه بر عکس مثبت وسیله ای برای باز تولید منفی است. این واژگونی بسیار مهم است همان ایدیولوژی که گفتی. ادامه دارد...t.me/marzockacademy
پستهای تلگرام — آکادمی فلسفه و هنر مارزوک
🔻 آکادمی فلسفهی مارزوک تقدیم میکند...🔹درسگفتار :«امتناع گفتوگو و مسئله توسعه در ایران»🔸 با حضور: ارش احدی مطلق "دکترای جامعه شناسی"🕒 زمان: سه شنبه ۲۷ مرداد ماه،۱۴۰۵ساعت ۲۲بوقت ایرانلینک گروه آکادمی فلسفه مارزوکt.me/+RgpoTxExbs0yOTA0%DA%A9%D8%A7%D9%86%… جامعه شناسی واخلاقt.me/Sociology_of_Ethics%DA%A9%D8%A7%D9%8… آکادمی:t.me/marzockacademy%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%…
🄱🄰🅉🄼🄴🄼🄾🅄🅂🄸🄶🄷🄸#شبانه«Mi Corazón Sigue Aquí» Melancholic Flute, Flamenco Guitar, Accordion & Violin«قلب من هنوز اینجاست» فلوت مالیخولیایی، گیتار فلامنکو، آکاردئون و ویولن✧ کانال بزم موســیقی ✧@marzockacademy
اما پیش از اعلان ظهور یک سده چینی جدید، رهبران و مدیران اجرایی در سرتاسر جهان تمام تلاش خود را برای مطالعه منشاء قدرت تحرک چین را بهکار بستند. نتیجهای که از این مطالعات در جهت درک معجزه اقتصادی چین به دست آمد، غلبه تکنوکراسی در این کشور بود که بر مبنای…اگرچه بسیاری از کارشناسان، پروژههای زیربنایی عظیم و کارخانههای نوپای چین که با سرمایههای خارجی ایجاد شدهاند را با بزرگراههای ویران و جریانات سرمایهگذاری مستقیم ناچیز در هند مقایسه میکنند، اما این دیدگاه در واقع نوعی اغراق در سهم مخارج عمومیو سرمایهگذاری خارجی در رشد اقتصادی چین است. هیچیک از این دو عامل پس از رفع کنترلهای مالی و گسترش کارآفرینیهای روستایی(که در دهه ۱۹۸۰ موج آغازین رشد را تسریع کردند) سهم عمدهای از اواخر دهه ۱۹۹۰ در چین نداشته اند.در دهه ۱۹۸۰ رشد اقتصادی چین بسیار سریعتر از دهه ۱۹۹۰ بود و پیامدهای اجتماعی مطلوبی را به همراه آورد؛ فقر کاهش یافت، شکاف میان فقیر و غنی کمتر شد و سهم نیروی کار در تولید ناخالص داخلی (به عنوان معیاری برای نفع طبقه متوسط از رشد اقتصادی) به طور اساسی افزایش یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۸ تعداد مردم روستایی که در چین زیر خط فقر زندگی میکردند به بیش از ۱۵۰میلیون نفر کاهش یافت. اما در دهه ۱۹۹۰ بهرغم رشدهای دو رقمی تولید ناخالص داخلی و ایجاد زیرساختهای انبوه، تنها ۶۰میلیون نفر از زیر خط فقر خارج شدند. علاوه بر این، رشد چین در دهه ۱۹۸۰نسبت به حال حاضر بسیار کمتر به واسطه سرمایهگذاریها در مقابل مصرف ایجاد شده بود. به عبارت دیگر، سرمایهداری کارآفرین بر خلاف سرمایهداری دولتی نه تنها رشد ایجاد میکند، بلکه منافع حاصله را به طور گسترده توزیع مینماید. در واقع روح کارآفرینی موجود در آزادی و مالکیت خصوصی این نشاط و طراوت را ایجاد کرد.پیرامون جایگاه شهرهای بزرگی مثل پکن، شانگهای و شینزن به عنوان مراکز پرطراوت رشد اقتصادی نیز در مطبوعات غربی به طور معمول اغراق شده است. مناطق روستایی چین هم روی هم رفته به عنوان مناطق دورافتاده فقیر در این مطبوعات ترسیم شده اند. اما یک تحلیل دقیق از دادههای اقتصادی این مطلب را آشکار میکند که این تفاسیر بی مورد از افق شهرهای مدرن چین کاملا اشتباه است. چرا که در واقع اقتصاد در مناطق روستایی چین بیشترین تحرک و پویایی را داشتند، در حالی که دخالتهای ناشیانه دولت در مراکز شهری، کارآفرینی و مالکیت را در نطفه خفه کرده بود.منبع سایت اقتصاد t.me/marzockacademy
یاشنگ هاونگ مترجم: محمد امین صادق زاده بسیاری از اقتصاددانان غربی بر این باورند که چین مسیر خود به سوی کامیابی و موفقیت را با اتکا به تامین مالی و نظارت دولتی پیدا کرده است، اما این تفکر کاملا اشتباه است. اعتبار نظام سرمایهداری به شیوه آمریکایی یکی از…اما پیش از اعلان ظهور یک سده چینی جدید، رهبران و مدیران اجرایی در سرتاسر جهان تمام تلاش خود را برای مطالعه منشاء قدرت تحرک چین را بهکار بستند. نتیجهای که از این مطالعات در جهت درک معجزه اقتصادی چین به دست آمد، غلبه تکنوکراسی در این کشور بود که بر مبنای آن حزب کمونیست نوعیگذار تدریجی به بازار را با تکیه بر کنترل دولتی فعالیتهای اقتصادی طراحی کرده بود. اما نکته اینجا است که تمام جزئیات مهم این پدیده، اشتباه استنباط شده بود. این تفسیر متعارف در واقع نقش بسیار کوچکی برای کارآفرینی، حقوق مالکیت خصوصی، آزادسازی مالی و اصلاحات سیاسی قائل است. با این وجود در تحقیقات نگارنده که بر اساس تحلیلی تفضیلی از دادههای دولت چین و اسناد دولتی در سطوح منطقهای و مرکزی صورت گرفته، نشان داده شده که حقوق مالکیت و کارآفرینی خصوصی، تحرک عمده و غالب را برای رشد سریع و کاهش سطح فقر ایجاد کرد.اغلب در مطالعات انجام شده میخوانیم که رعایت حرکت تدریجی، کلیدگذار موفق چین از مارکسیسم به بازار بود. بسیاری از تفاسیر موجود، پکن را به دلیل دوری از شوک درمانی به سبک روسیه و گرایش به رویکردی عملگرا مورد ستایش قرار داده اند که با ایجاد محیط کسب و کار پذیرا، به شرکتهای خصوصی اجازه داد تا به طور بنیانی رشد کنند. این تفاسیر بر این عقیدهاند که اقتصاد چین از طریق اصلاحاتی که در یک مقیاس کوچک در دهه ۱۹۸۰ و گسترش آن در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ انجام شد، توانست به رشد تصاعدی بازار محور و آزادتری دست یابد. اما در واقع این چنین نبود. آنچه حقیقتا رخداد این بود که تجربههای داخلی و منطقهای اولیه در آزادسازی مالی و مالکیت خصوصی در دهه ۱۹۸۰، جرقه اولیه کارآفرینی روستایی را ایجاد کرد. این دستاوردهای اولیه بودند که بنیان صحیح معجزه اقتصادی چین را ایجاد کردند، نه سرمایهگذاریهای زیربنایی دولتی انبوه و گرایش به شهر نشینی دهه ۱۹۹۰.t.me/marzockacademy
اقتصاد چین،در راستای جستارهفته @marzockacademyیاشنگ هاونگمترجم: محمد امین صادق زادهبسیاری از اقتصاددانان غربی بر این باورند که چین مسیر خود به سوی کامیابی و موفقیت را با اتکا به تامین مالی و نظارت دولتی پیدا کرده است، اما این تفکر کاملا اشتباه است. اعتبار نظام سرمایهداری به شیوه آمریکایی یکی از اولین قربانیان بحران مالی جهانی بود. با سقوط آشکار لمان برادرز، موج جهانی برای روی گردانی از اجرای آخرین قواعد و آرمانهای اقتصادی آمریکا من جمله محدودتر کردن دولت، حداقل قانونگذاری و تخصیص اعتبارات در چارچوب بازار آزاد افزایش یافته است. با سقوط مدل آمریکایی برخی به دنبال دیگر تفکرات جایگزین رفتند و نگاهها به سوی چین جلب شد، جاییکه بازارها به شدت زیر سلطه قوانین بوده و نهادهای مالی توسط دولت کنترل میشوند. در پی سقوط وال استریت، فرانسیس فوکویاما در نیوزویک، مدل سرمایهداری دولتی چین را «جذاب و جذاب تر» توصیف کرد. همچنین ستون نویس واشنگتن پست، دیوید ایگنیشس به تمجید از ظهور جهانی یک «مداخله گرایی جدید» که از مکتب کنفسیوس الهام گرفته شده، پرداخت. ایگنیشس به نوعی این پدیده را به استمداد ریچارد نیکسون از جان مینارد کینز نسبت میدهد و از این عبارت استفاده میکند که «حال ما همگی چینی هستیم».t.me/marzockacademy