جستار هفته اکادمی فلسفه مارزوک. 🔹((انسان از نگاه مکاتب روانشناسی ، هر رویکرد چه تصویری از ما ترسیم…
انتشار: 2026/07/27 04:50 UTC
جستار هفته اکادمی فلسفه مارزوک. 🔹((انسان از نگاه مکاتب روانشناسی ، هر رویکرد چه تصویری از ما ترسیم میکند؟)) پرسشهای پنج روز (شنبه تا چهارشنبه): روز شنبه (فروید): به نظر شما تا چه اندازه زندگی روزمره مان زیر سایهٔ امیال و تعارضات ناخودآگاه پیش میرود و ردپای…احساس حقارت را نباید با خود تحقیر یکی گرفت زیرا تحقیر یک رویداد اجتماعی است اما احساس حقارت یکی از تفسیرهای ممکن آن رویداد است. اگر این دو از هم جدا نشوند ناچار هر تحقیری را شر مطلق خواهیم دانست. در حالی که تحقیر پیش از آنکه یک احساس باشد نوعی محتواست. محتوایی که از دیگری به سوی انسان پرتاب می شود و تازه در جهان ادراک انسان به معنا تبدیل می شود. ممکن است همان تحقیر در یک انسان عقده و نفرت تولید کند. در دیگری انگیزه آفرینش بیافریند. در فردی دیگر بی تفاوتی و در انسانی دیگر خودشناسی. بنابراین تحقیر علت نیست بلکه ماده اولیه ای است که شخصیت انسان آن را به صورت های گوناگون درمی آورد. از همین رو مسئله اصلی خود تحقیر نیست بلکه کیفیت مواجهه انسان با آن است. اگر انسانی در جزیره ای تنها زندگی کند بخش بزرگی از تحقیر اجتماعی از میان می رود زیرا نگاه دیگری وجود ندارد. اما محدودیت های هستی همچنان باقی می مانند. او همچنان در برابر مرگ بیماری طبیعت و زمان موجودی محدود است. پس حقارت وجودی از میان نمی رود اما تحقیر اجتماعی تا حد زیادی ناپدید می شود. این نشان می دهد که تحقیر زاده رابطه است نه ذات انسان. انسان از آغاز زندگی در شبکه ای از داوری ها رشد می کند. خانواده مدرسه دین سیاست اقتصاد و فرهنگ همگی او را می سنجند و او نیز به تدریج خود را با همان معیارها می سنجد. اما خطای بزرگ آنجاست که انسان این معیارهای تاریخی و اجتماعی را حقیقت مطلق می پندارد. جامعه پیش از آنکه از ما بپرسد چه کسی هستیم به ما می گوید چه کسی باید باشیم. موفقیت را تعریف می کند و همزمان شکست را نیز می آفریند. ثروت شهرت قدرت بهره وری و دیده شدن به معیارهای ارزش تبدیل می شوند و هر کس بیرون از این الگوها قرار گیرد ناخواسته احساس می کند کمتر است. در حالی که شاید تنها جرم او این باشد که زندگی را با معیار دیگری معنا کرده است. با این همه نباید از سوی دیگر بام افتاد. تحقیر همیشه دشمن انسان نیست. بخش مهمی از تمدن و فرهنگ از دل تحقیر زاده شده است. بسیاری از شاهکارهای ادبی فلسفی و هنری پاسخ هایی به تحقیر بوده اند. انسان بارها برای آنکه چرایی زندگی خود را اثبات کند دست به آفرینش زده است. در این معنا تحقیر گاهی نیرویی برای تولید معناست نه صرفا زخمی روانی. حتی می توان گفت تحقیر یکی از قطب های رضایت اجتماعی است. زیرا تا زمانی که جامعه ارزشی را تأیید نکند ضد آن نیز به صورت تحقیر ظاهر نمی شود. هر جامعه ای همزمان که قهرمان می سازد ضد قهرمان نیز می سازد و هر ستایشی سایه ای به نام تحقیر دارد. بنابراین حذف کامل تحقیر نه ممکن است و نه شاید مطلوب باشد. زیرا به معنای حذف داوری اخلاقی نیز خواهد بود. آیا هیچ یک از ما هرگز کاری نکرده ایم که از منظر باورهای خودمان سزاوار سرزنش یا تحقیر باشد. اگر پاسخ مثبت است پرسش دشوارتر آغاز می شود. آیا اگر همان معیار را درباره خودمان به کار ببرند آن را می پذیریم. بیشتر انسان ها تا زمانی عدالت را دوست دارند که داور باشند نه داوری شونده. از همین جا روشن می شود که مسئله فقط تحقیر شدن نیست بلکه ناتوانی انسان در پذیرش نتایج باورهای خویش نیز هست. از سوی دیگر ما نیز پیوسته دیگران را تحقیر می کنیم. گاه با فلسفه محبوب خود. گاه با سلیقه هنری خود. گاه با سبک زندگی خود. و گاه تنها با یک لبخند یا سکوت. هر اندیشه ای که خود را معیار حقیقت بداند بی آنکه متوجه باشد امکان تحقیر دیگری را نیز در دل خود حمل می کند. بنابراین تحقیر رابطه ای یک سویه نیست بلکه شبکه ای از کنش و واکنش های متقابل است که همه ما هم قربانی آن هستیم و هم تولید کننده آن. اگر چنین است پس راه حل نه حذف تحقیر بلکه دگرگون کردن نسبت خود با آن است. انسانی که شیفته خویش نیست ناچار برده نگاه دیگران می شود. او هر ستایش را هویت و هر تحقیر را نابودی خود می پندارد. اما انسانی که به خویشتن ایمان دارد تحقیر را پایان جهان تلقی نمی کند. او نخست از خود می پرسد آیا در این تحقیر حقیقتی برای آموختن وجود دارد. اگر پاسخ مثبت باشد آن را می پذیرد و رشد می کند. و اگر پاسخ منفی باشد آن را از خود عبور می دهد بی آنکه شخصیتش فرو بریزد. شیفتگی به خویشتن به معنای خودپرستی نیست بلکه به معنای داشتن بنیادی استوار برای ایستادن در برابر نوسان های افکار عمومی است. انسانی که چنین بنیادی ندارد اسیر هر تشویق و هر تمسخری خواهد شد. و انسانی که آن را دارد می داند هیچ پیروزی اجتماعی نیز او را از تحقیر مصون نخواهد کرد. زیرا هر موفقیتی همزمان مخالفان تازه ای می آفریند. حتی اگر انسان تمام معیارهای رسمی موفقیت را نیز به دست آورد باز هم خرده فرهنگ ها و پادفرهنگ های دیگر او را به دلایل خود تحقیر خواهند کرد. پس مسئله این نیست که چگونه زندگی کنیم تا هرگز تحقیر نشویم زیرا چنین زندگی ای وجود ندارد.
پستهای تلگرام — آکادمی فلسفه و هنر مارزوک
🔻 آکادمی فلسفهی مارزوک تقدیم میکند...🔹درسگفتار :«امتناع گفتوگو و مسئله توسعه در ایران»🔸 با حضور: ارش احدی مطلق "دکترای جامعه شناسی"🕒 زمان: سه شنبه ۲۷ مرداد ماه،۱۴۰۵ساعت ۲۲بوقت ایرانلینک گروه آکادمی فلسفه مارزوکt.me/+RgpoTxExbs0yOTA0%DA%A9%D8%A7%D9%86%… جامعه شناسی واخلاقt.me/Sociology_of_Ethics%DA%A9%D8%A7%D9%8… آکادمی:t.me/marzockacademy%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%…
🄱🄰🅉🄼🄴🄼🄾🅄🅂🄸🄶🄷🄸#شبانه«Mi Corazón Sigue Aquí» Melancholic Flute, Flamenco Guitar, Accordion & Violin«قلب من هنوز اینجاست» فلوت مالیخولیایی، گیتار فلامنکو، آکاردئون و ویولن✧ کانال بزم موســیقی ✧@marzockacademy
اما پیش از اعلان ظهور یک سده چینی جدید، رهبران و مدیران اجرایی در سرتاسر جهان تمام تلاش خود را برای مطالعه منشاء قدرت تحرک چین را بهکار بستند. نتیجهای که از این مطالعات در جهت درک معجزه اقتصادی چین به دست آمد، غلبه تکنوکراسی در این کشور بود که بر مبنای…اگرچه بسیاری از کارشناسان، پروژههای زیربنایی عظیم و کارخانههای نوپای چین که با سرمایههای خارجی ایجاد شدهاند را با بزرگراههای ویران و جریانات سرمایهگذاری مستقیم ناچیز در هند مقایسه میکنند، اما این دیدگاه در واقع نوعی اغراق در سهم مخارج عمومیو سرمایهگذاری خارجی در رشد اقتصادی چین است. هیچیک از این دو عامل پس از رفع کنترلهای مالی و گسترش کارآفرینیهای روستایی(که در دهه ۱۹۸۰ موج آغازین رشد را تسریع کردند) سهم عمدهای از اواخر دهه ۱۹۹۰ در چین نداشته اند.در دهه ۱۹۸۰ رشد اقتصادی چین بسیار سریعتر از دهه ۱۹۹۰ بود و پیامدهای اجتماعی مطلوبی را به همراه آورد؛ فقر کاهش یافت، شکاف میان فقیر و غنی کمتر شد و سهم نیروی کار در تولید ناخالص داخلی (به عنوان معیاری برای نفع طبقه متوسط از رشد اقتصادی) به طور اساسی افزایش یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۸ تعداد مردم روستایی که در چین زیر خط فقر زندگی میکردند به بیش از ۱۵۰میلیون نفر کاهش یافت. اما در دهه ۱۹۹۰ بهرغم رشدهای دو رقمی تولید ناخالص داخلی و ایجاد زیرساختهای انبوه، تنها ۶۰میلیون نفر از زیر خط فقر خارج شدند. علاوه بر این، رشد چین در دهه ۱۹۸۰نسبت به حال حاضر بسیار کمتر به واسطه سرمایهگذاریها در مقابل مصرف ایجاد شده بود. به عبارت دیگر، سرمایهداری کارآفرین بر خلاف سرمایهداری دولتی نه تنها رشد ایجاد میکند، بلکه منافع حاصله را به طور گسترده توزیع مینماید. در واقع روح کارآفرینی موجود در آزادی و مالکیت خصوصی این نشاط و طراوت را ایجاد کرد.پیرامون جایگاه شهرهای بزرگی مثل پکن، شانگهای و شینزن به عنوان مراکز پرطراوت رشد اقتصادی نیز در مطبوعات غربی به طور معمول اغراق شده است. مناطق روستایی چین هم روی هم رفته به عنوان مناطق دورافتاده فقیر در این مطبوعات ترسیم شده اند. اما یک تحلیل دقیق از دادههای اقتصادی این مطلب را آشکار میکند که این تفاسیر بی مورد از افق شهرهای مدرن چین کاملا اشتباه است. چرا که در واقع اقتصاد در مناطق روستایی چین بیشترین تحرک و پویایی را داشتند، در حالی که دخالتهای ناشیانه دولت در مراکز شهری، کارآفرینی و مالکیت را در نطفه خفه کرده بود.منبع سایت اقتصاد t.me/marzockacademy
یاشنگ هاونگ مترجم: محمد امین صادق زاده بسیاری از اقتصاددانان غربی بر این باورند که چین مسیر خود به سوی کامیابی و موفقیت را با اتکا به تامین مالی و نظارت دولتی پیدا کرده است، اما این تفکر کاملا اشتباه است. اعتبار نظام سرمایهداری به شیوه آمریکایی یکی از…اما پیش از اعلان ظهور یک سده چینی جدید، رهبران و مدیران اجرایی در سرتاسر جهان تمام تلاش خود را برای مطالعه منشاء قدرت تحرک چین را بهکار بستند. نتیجهای که از این مطالعات در جهت درک معجزه اقتصادی چین به دست آمد، غلبه تکنوکراسی در این کشور بود که بر مبنای آن حزب کمونیست نوعیگذار تدریجی به بازار را با تکیه بر کنترل دولتی فعالیتهای اقتصادی طراحی کرده بود. اما نکته اینجا است که تمام جزئیات مهم این پدیده، اشتباه استنباط شده بود. این تفسیر متعارف در واقع نقش بسیار کوچکی برای کارآفرینی، حقوق مالکیت خصوصی، آزادسازی مالی و اصلاحات سیاسی قائل است. با این وجود در تحقیقات نگارنده که بر اساس تحلیلی تفضیلی از دادههای دولت چین و اسناد دولتی در سطوح منطقهای و مرکزی صورت گرفته، نشان داده شده که حقوق مالکیت و کارآفرینی خصوصی، تحرک عمده و غالب را برای رشد سریع و کاهش سطح فقر ایجاد کرد.اغلب در مطالعات انجام شده میخوانیم که رعایت حرکت تدریجی، کلیدگذار موفق چین از مارکسیسم به بازار بود. بسیاری از تفاسیر موجود، پکن را به دلیل دوری از شوک درمانی به سبک روسیه و گرایش به رویکردی عملگرا مورد ستایش قرار داده اند که با ایجاد محیط کسب و کار پذیرا، به شرکتهای خصوصی اجازه داد تا به طور بنیانی رشد کنند. این تفاسیر بر این عقیدهاند که اقتصاد چین از طریق اصلاحاتی که در یک مقیاس کوچک در دهه ۱۹۸۰ و گسترش آن در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ انجام شد، توانست به رشد تصاعدی بازار محور و آزادتری دست یابد. اما در واقع این چنین نبود. آنچه حقیقتا رخداد این بود که تجربههای داخلی و منطقهای اولیه در آزادسازی مالی و مالکیت خصوصی در دهه ۱۹۸۰، جرقه اولیه کارآفرینی روستایی را ایجاد کرد. این دستاوردهای اولیه بودند که بنیان صحیح معجزه اقتصادی چین را ایجاد کردند، نه سرمایهگذاریهای زیربنایی دولتی انبوه و گرایش به شهر نشینی دهه ۱۹۹۰.t.me/marzockacademy
اقتصاد چین،در راستای جستارهفته @marzockacademyیاشنگ هاونگمترجم: محمد امین صادق زادهبسیاری از اقتصاددانان غربی بر این باورند که چین مسیر خود به سوی کامیابی و موفقیت را با اتکا به تامین مالی و نظارت دولتی پیدا کرده است، اما این تفکر کاملا اشتباه است. اعتبار نظام سرمایهداری به شیوه آمریکایی یکی از اولین قربانیان بحران مالی جهانی بود. با سقوط آشکار لمان برادرز، موج جهانی برای روی گردانی از اجرای آخرین قواعد و آرمانهای اقتصادی آمریکا من جمله محدودتر کردن دولت، حداقل قانونگذاری و تخصیص اعتبارات در چارچوب بازار آزاد افزایش یافته است. با سقوط مدل آمریکایی برخی به دنبال دیگر تفکرات جایگزین رفتند و نگاهها به سوی چین جلب شد، جاییکه بازارها به شدت زیر سلطه قوانین بوده و نهادهای مالی توسط دولت کنترل میشوند. در پی سقوط وال استریت، فرانسیس فوکویاما در نیوزویک، مدل سرمایهداری دولتی چین را «جذاب و جذاب تر» توصیف کرد. همچنین ستون نویس واشنگتن پست، دیوید ایگنیشس به تمجید از ظهور جهانی یک «مداخله گرایی جدید» که از مکتب کنفسیوس الهام گرفته شده، پرداخت. ایگنیشس به نوعی این پدیده را به استمداد ریچارد نیکسون از جان مینارد کینز نسبت میدهد و از این عبارت استفاده میکند که «حال ما همگی چینی هستیم».t.me/marzockacademy