این روزا بعضی صحنه‌ها رو که می‌بینم، یاد اون حرف پر از درد امام صادق علیه‌السلام می‌افتم که به یکی…

جسارتاً قریب‌به‌اتّفاق مسؤولین ما، برای جنگ رسانه‌ای با هیأت حاکمهٔ ایالات متّحده که در این زمینه بسیار پیشرفته‌ عمل می‌کنند، زیادی خام و کودک‌ تشریف دارند. آن طرفِ شکست‌خورده، حرف‌های برخاسته از نفهمی آقایان را روی هوا می‌زند و به نفع خود برای مردمش فاکتور می‌کند، این طرفِ ظفرمند، هی فریاد می‌زند که آقا دهنمان دارد سرویس می‌شود! میدان‌دادن و مایهٔ رسانه‌ای جورکردن برای این حرام‌زاده که مدام ایران پیروزِ زخم‌خوردهٔ سربلندمان را شکست‌خورده و در حال احتضار تصویر کند، جنایت بزرگی علیه خون رهبر عزیزمان و عموم شهیدان مظلوم ما در این جنگ است. با همهٔ شما هستم.

من عاشق اینم که وقتی دوستام توی تماس‌های حسّاس و رسمی و رودربایستی‌دار، بین حرفاشون مکث می‌کنن تا بهترین واژه و تعبیرو انتخاب کنن، با جملات طنز، از زبون اونا جمله رو تکمیل کنم. این کار تا حدّی ادامه پیدا می‌کنه که بعضی وقتا از خنده مجبور می‌شن تماسشونو قطع کنن چون دیگه نمی‌تونن ادامه بدن. واسه همین، دیگه می‌دونن نباید جلوی من توی تماساشون بین جملات ذرّه‌ای فاصله بیفته و باید پیوسته صحبت کنن.

کسایی که تو حیاط می‌خوابن، این می‌شه زاویهٔ دیدشون قبل خواب:

۱ـ «وحدت به معنای تکیه‌ی بر مشترکات است. ما مشترکات زیادی داریم؛ میان مسلمانان، مشترکات بیش از موارد اختلافی است؛ روی مشترکات باید تکیه کنند.»- آیت‌اللّٰه شهید سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌اللّٰه‌علیه۲ـ «در وضعیت کنونی امت اسلامی، همه به‌خوبی درک می‌کنند که تا چه اندازه به اتحاد و یکپارچگی، کنارگذاشتن تفرقه، دوری از تعصبات فرقه‌ای و پرهیز از دامن زدن به اختلافات مذهبی نیاز است. اختلافاتی که قرن‌های متمادی از عمر آن‌ها می‌گذرد و به نظر نمی‌رسد راهی برای حل آن‌ها به‌گونه‌ای که مورد رضایت و پذیرش همگان باشد، وجود داشته باشد.بنابراین، شایسته نیست که پیرامون این اختلافات، خارج از چارچوب بحث‌های علمی متین و استوار، جدل و مناقشه ایجاد شود؛ به‌ویژه آنکه این مباحث، اصول دین و ارکان عقیده را هدف قرار نمی‌دهند. همه مسلمانان به خدای یگانه و بی‌همتا، به رسالت پیامبر صلی‌اللّٰه‌علیه‌وآله، به معاد، به اینکه قرآن کریم در کنار سنت شریف نبوی منبع احکام شرعی است، و به مودّت و دوستی با اهل‌بیت علیهم‌السلام باور دارند؛ همچنین مشترکات دیگری که مسلمانان عموماً در آن‌ها اتفاق نظر دارند، همچون ستون‌های اسلام یعنی نماز، روزه، حج و غیره.»- آیت‌اللّٰه سیّدعلی سیستانی حفظه‌اللّٰه‌تعالی۳ـ «توصیف کسانی که در اصول و فروع با شیعه اختلاف‌نظر دارند، با عناوینی همچون «مرتد»، «کافر»، «بی‌دین» و صفات مشابهی که از اوصاف غیرمسلمانان است، جائز نیست؛ بلکه همگی مسلمان هستند و جان، مال و آبروی آنان دارای حرمت و کرامت است؛ و هرکس در گرو اعمال خویش است و در روز قیامت در برابر آن‌ها مورد محاسبه قرار خواهد گرفت.»- آیت‌اللّٰه حسین وحیدخراسانی حفظه‌اللّٰه‌تعالی

نوشته بود ؛یه زمانی 3 نفر توی سنگر یجوری می‌جنگیدن که دشمن نفهمه فقط 3 نفر مونده!امروز توی بلندگو داد میزنن گشنه‌ایمپول هم نداریم ..

هرسال در هفته‌ای که از سوی تقویم رسمی کشور به عنوان هفتهٔ «وحدت» نام‌گذاری شده، در کانال‌های جریان موسوم به «برائتی»، این‌طور محتواهایی می‌بینم که با استناد به بعضی روایات (مثل روایتی که داخل عکس درج شده)، مدّعی می‌شن که ما با اهل‌سنّت هیچ اشتراکی نداریم تا…خب، بریم سراغ نقد این. اوّل متن روایت رو براتون کامل بیارم تا هم اعتبارش رو بررسی کنیم و هم ببینیم آیا از این روایت، چیزی که این‌ها نتیجه می‌گیرن برداشت می‌شه؟ راوی می‌گوید: نزد امام صادق علیه‌السلام از این فرقه‌ها نام بردم؛ حضرت فرمودند:«به خدا سوگند آنان به هیچ‌یک از آنچه رسول خدا صلّی‌الله‌علیه‌وآله آورده است، پایبند نیستند؛ جز رو کردن به سوی کعبه [هنگام نماز].» (المحاسن، ج ۱، ص ۱۵۶)استدلال به این حدیث برای اثبات حرفی که می‌زنن چندتا اشکال داره: ۱ـ در سند روایت، شخصی مجهول به نام «بشیر دَهّان» وجود داره که باعث می‌شه این روایت از اعتبار ساقط بشه. علاوه بر این اشکال در سلسلهٔ سند، یک اشکال کلّی نسبت به روایات کتاب «محاسن» (منبع این حدیث) وجود داره که خلاصه‌اش اینه که روایاتی که فقط در این کتاب حدیثی اومده باشن، قابل اعتماد نیستن.۲ـ دلیل اینکه جریان موسوم به «برائتی» این روایت رو بر اهل‌سنّت تطبیق می‌دن اینه که اون‌ها واژهٔ «الأهواء» که در این روایت اومده رو، به عموم اهل‌سنّت تفسیر می‌کنن، درحالی‌که اصطلاح‌شناسی واژهٔ «الأهواء» در سایر روایات، نشون می‌ده که خیلی اوقات این واژه در سخنان ائمّه برای اشاره به فرقه‌های انحرافی مخصوصی مثل «خوارج»، «ناصبی‌ها» و امثال این‌ها به کار می‌رفته نه تمام اهل‌سنّت. (نمونه)۳ـ حتّی اگر بپذیریم که این روایت داره راجع به عموم اهل‌سنّت حرف می‌زنه، باید گفت که این روایت اصلاً ربطی به انحراف «اعتقادی» اون‌ها نداره؛ همون‌طور که اگر به موردی که امام علیه‌السلام استثناء کردن (روبه‌قبله‌ایستادن موقع نماز) دقّت کنیم، این مطلب کاملاً واضح می‌شه برامون. امام علیه‌السلام در این روایت دارن می‌گن: فرقه‌های انحرافی که بعد از پیامبر به وجود اومدن، در احکام عملی شرعی، رفته‌رفته این‌قدر گرفتار انحراف شدن که می‌شه گفت از اون احکامی که پیامبر تبلیغ کردن، این‌ها فقط رو‌به‌قبله‌ایستادن‌شون موقع نماز تحریف‌نشده است.اینکه بعضی از محقّقین، این روایت رو در آثارشون، جزء شواهد بر تحریف و تغییر احکام شرعی بعد از پیامبر آوردن هم همین تفسیر ما رو تأیید می‌کنه.۴ـ همون‌طور که بعضی علمای بزرگ شیعه (سیدعلی سیستانی، تعارض الأدلة، ج ۱، ص ۳۴۵) هم گفتن، اون معدود احادیث ضعیف‌السندی که می‌گن ما با اهل‌سنت یا سائر فرق اسلامی هیچ اشتراکی در دین نداریم، به خاطر مخالفت مضمونی‌شون با احادیث معتبر ائمه علیهم‌السلام، به‌کلّی از اعتبار می‌افتن و اصلاً قابل استناد نیستن.ما احادیث صحیحی داریم که نشون می‌ده ما در اکثر ارکان مهم دینی با اهل‌سنت اشتراک داریم. مثلاً در روایت معتبری از امام باقر علیه‌السلام اومده: «اسلام بر پنج [پایه] بنا شده است: نماز، زکات، روزه، حج و ولایت؛ و [در اسلام] به هیچ‌چیزی مانند «ولایت» دعوت نشده. اما سنّی‌ها [آن] چهار مورد را گرفته و این یکی، یعنی ولایت را رها کردند.» (الکافی، ج ۲، ص ۱۸) خب این روایت معتبر به صراحت می‌گه اهل‌سنّت با شیعیان در چهار پایه از پایه‌های پنج‌گانهٔ اسلام اشتراک دارن.۵ـ صِرف اینکه اهل‌سنّت راجع به برخی صفات خداوند و یا اوصاف و شؤون پیامبر اکرم، باورهای متفاوتی با ما داشته باشن، باعث نمی‌شه بتونیم بگیم خدا و پیامبر ما شیعیان با خدای اون‌ها فرق می‌کنه. ببینید؛ قرآن به مسلمون‌ها می‌گه به یهودی‌ها و مسیحی‌ها بگید: «..آمَنَّا بِالَّذِی أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ إِلَٰهُنَا وَإِلَٰهُكُمْ وَاحِدٌ..»؛ با اینکه اهلش می‌دونن ما با مسیحی‌ها و یهودی‌ها در زمینهٔ صفات خداوند و مسائل توحید کلی اختلاف داریم. اما قرآن می‌گه بهشون بگید ما خدامون مشترکه، یکیه؛ چون اختلاف در جزئیّات و تفاصیل مسائل، به معنای این نیست که ما و طرف مقابلمون به دو چیز متفاوت اعتقاد داریم.اوکی؟ همین دیگه.