شعر برگزیدهشمارهٔ ۱در سوگت اے درختِ تناور، اے آیتِ خجسته در خویش زیستنما را حتے امانِ گریه ندادند..…
انتشار: 2026/02/16 19:18 UTCدریافت: 2026/08/18 16:06 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/18 16:06 UTC
شعر برگزیدهشمارهٔ ۱در سوگت اے درختِ تناور، اے آیتِ خجسته در خویش زیستنما را حتے امانِ گریه ندادند... من اوّلین سپیدهٔ بیدارِ باغ را آمیخته به خون ِ طراوتدر خوابِ برگهاے تو دیدم...من اولین ترنّمِ مرغانِ صبح را بیدارِ روشنایےِ رویان ِ رودباردر گلفشانےِ تو شنیدم...حتےنگذاشت قمریان ِ پریشان اینک که مرگِ یک گل ِ نرگس را یکماه پیشتر آنسان گریستند در سوگ ساکت تو بنالند... در سوگت اے درختِ تناور،ای آیتِ خجسته در خویش زیستن، بالیدن و شکفتن،در خویش بارور شدن از خویش، در خاکِ خویش ریشه دواندن ما را حتے امان ِ گریه نداند...منبع: محمدرضا شفیعے کدکنے، آیینهاے براے صداها، تهران، انتشارات سخن، صفحهٔ ۱۸۴ تا ۱۸۷.@Musikanchi
