چگونه ایرانیان، مغولان را از ایران بیرون کردند و ایران را آزاد ساختند؟زوال مغولان از یک روستا شروع…

🏴 گرامی‌باد یاد و خاطره‌یِ گیاه‌شناس، ادیب، نویسنده، شاعر، مترجم، استاد دانشگاه، نوازنده، موسیقی‌دان، عکّاس و سراینده‌یِ سرودهایِ همیشه جاویدِ " ای ایران، ای مرزِ پُر گُهر " و " آذرآبادگان "، زنده‌یاد استاد حسین گل‌گلاب.🖤🙏🌸[ زاده‌یِ ۱۲۷۶ - تهراندرگذشته‌یِ ۲۲ اسفند۱۳۶۳ - تهران ]🎧 بسته‌یِ دام 🗣 پریسا🎼 علینقی وزیری ✍ حسین گل گلابچه شود گر فکنی بر منِ مسکين نگهیتو مَهی بر آسمانی وُ منم خارِ رهیرویِ خويش از عاشقان جانا مکن هرگز نهاننورِ ماه از آسمان تابد بر اطرافِ جهانبه دستِ توتیرِ جفاستای صنمنشانه‌یِ تيرِ تو کيست؟آن منمنخواهم از دامِ تو رَستبی‌خطردَمی بر اين بسته‌یِ دامکُن نظرای گل‌عذارمبردی قرارمدستاز تو هرگز منبر ندارمبا همه جورِ تو من در رهِ دیگر نرومبسته‌ام در دامِ صیّاد که دگر من نشومچون کنون از جانِ خود من شسته‌ام دست ای حبیبکِی مرا بیمی بوَد از جور و از کیدِ رقیبگذشته در راهِ تو موج از سرمبگو کز این درد به که روی آورمخوش آن‌که اندر رهِ دوست، جان دهدبه راهِ عشق آن‌چه نکوست، آن دهدآن رویِ مَهوشآن مویِ دلکشیک‌باره افکندبرجانم آتش@naghmehayefaribaei

ارزش پول ملی ایران در عصر ساسانیارزش پول ملی ایران در عصر ساسانی به حدی بالا بود که از چین تا مدیترانه، به راحتی به عنوان ارز معتبر مبادله می‌شد. عصر ساسانیان، دوران ثبات اقتصادی در حوزه تمدن ایرانشهری بود.@naghmehayefaribaei

✍انسان از تکرار خسته نمی‌شود؛ از بی‌معنا شدن تکرار خسته می‌شود.@naghmehayefaribaei

رباعی شمارهٔ ۸۹    گویند هر آن کسان که با پرهیزندزآن‌سان که بمیرند چنان برخیزندما با می و معشوقه از آنیم مدامباشد که به حشرمان چنان انگیزندآنها که پرهیزکارند میگویند، انسانها در همان حال که میمیرند برانگیخته میشوند ،ما هم به این دلیل با می و معشوق پیوسته بسر میبریم، که میخواهیم اینگونه برانگیخته شویم.در واقع خیام در مصرع اول دارد به آنها که او را از می و معشوق منع میکنند طعنه میزند، و روز رستاخیز را به روش خود زیر سوال میبرد ...استاد با منطق افراد مذهبی ، آنها را محکوم می‌کند...@naghmehayefaribaei

@naghmehayefaribaeiاز کوی تو بيرون نشودپای خيالمنکند فرق به حالم ....چه برانی،چه بخوانی…چه به اوجم برسانیچه به خاکم بکشانی…نه من آنم که برنجمنه تو آنی که برانی..نه من آنم که ز فيض نگهت چشم بپوشمنه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهیدر اگر باز نگردد…نروم باز به جايیپشت ديوار نشينم چو گدا بر سر راهیکس به غير از تو نخواهمچه بخواهی چه نخواهیباز کن در که جز اينخانه مرا نيست پناهی

دمی آب خوردن پس از بد سِگال به از عمر هفتاد و هشتاد سال فردوسی بزرگ میفرماید یه زندگی کوتاه پس از مرگ انسان بد اندیش و بدسرشت بهتر از عمر ۷۰ .۸۰ ساله naghmehayefaribaei@