🔰اگر «من» را از «روح» جدا کنیم، گرفتار یک دوگانگیِ غیرعرفانی می‌شویم. در عرفان، مسئله بیشتر مراتبِ…

🔰اگر «من» را از «روح» جدا کنیم، گرفتار یک دوگانگیِ غیرعرفانی می‌شویم. در عرفان، مسئله بیشتر مراتبِ یک حقیقت واحد است، نه دو موجود مستقل.«من» در اینجا اگر به معنای خودِ نفسانی، شخصیت، امیال و ذهنِ عادت‌کرده باشد، با روح یکی نیست؛ اما اگر «منِ حقیقی» را مراد کنیم، همان حقیقتِ روحانیِ انسان است.بنابراین تعبیر دقیق‌تر این می شود:🔰ما روح خود را هدایت نمی‌کنیم؛ و روح نیز موجودی جدا از ما نیست که ما را هدایت کند. آنچه در سلوک رخ می‌دهد، بیدارشدنِ «منِ حقیقی» از غلبهٔ «منِ نفسانی» است.در آغاز، انسان با «منِ محدود» تصمیم می‌گیرد که به سوی حقیقت برود. اما در سیر عرفانی، هرچه حجاب‌های نفس کنار می‌رود، درمی‌یابد که آن حقیقتی که می‌جست، از ابتدا در ژرفای وجود خودش حاضر بوده است.🔰پس رابطه، رابطهٔ «من و روح» نیست، بلکه رابطهٔ خودِ حقیقی با حجاب‌های خویش است.به تعبیر عمیق‌تر:سالک در آغاز می‌گوید: «من به سوی حقیقت می‌روم.»در پایان درمی‌یابد: «آن حقیقت، در من آشکار می‌شد.»سلوک، حرکتِ «من» به سوی «روح» نیست؛سلوک، عبورِ «منِ پنداشته» از حجاب‌های خویش و آشکارشدنِ «منِ حقیقی» است.🔰من، روحِ خود را به سوی تعالی هدایت می‌کنم؛ و در همان حال، روحِ من نیز از درون، مرا به سوی تعالی می‌کشاند. این دو در حقیقت دو حرکتِ جدا نیستند؛ بلکه یک حقیقت‌اند که در دو مرحله تجربه می‌شوند: ابتدا «ارادهٔ من برای تعالی» و سرانجام «کشفِ روحِ متعالیِ خویش».یا دقیق تر بگویم؛در آغاز، من روح را به سوی تعالی می‌برم؛در ژرفای سلوک، درمی‌یابم که روح، مرا به سوی خویش می‌برد.و در پایان، می‌فهمم که «من» و «روح» دو تا نبوده‌اند؛این من بوده‌ام که باید از حجاب‌های خود عبور می‌کردم تا حقیقتِ خودم را بیابم.