وقتی مغز یا بدن در حال از کار افتادن است، از دیدگاه تکاملی انتظار داریم که سازوکارهایی فعال شوند که…

وقتی مغز یا بدن در حال از کار افتادن است، از دیدگاه تکاملی انتظار داریم که سازوکارهایی فعال شوند که به بقا کمک کنند؛ مثلاً راهی پیدا کنیم که از دست یک ببر فرار کنیم یا غرق نشویم.🔰از دیدگاه بقا، بی‌اهمیت‌ترین چیزی که ممکن است در آن لحظه به ذهن برسد این است که به یاد بیاوریم در گفت‌وگویی با همسایه‌مان چه احساسی داشته‌ایم.از منظر بقای زیستی، چنین مرور زندگی‌ای هیچ معنای مشخصی ندارد.🔰و علاوه بر این، اگر پس از مرگ جسمانی دیگر هیچ چیزی وجود نداشته باشد، چه کسی قرار است از این درس‌ها چیزی بیاموزد؟این هم منطقی به نظر نمی‌رسد.در آن صورت، مرور زندگی صرفاً اتلاف انرژی خواهد بود.🔰مرور زندگی به من این احساس را می‌دهد که شاید در بنیان جهان، نوعی ساختار اخلاقی وجود داشته باشد.بنابراین آیا تئاتر زندگی ما، فراتر از ایده «لذت و سرگرمی»، معنای عمیق‌تری ندارد؟نظر شما درباره این موضوع چیست؟🔰حدود ده یا پانزده سال پیش، شروع کردم به مطرح کردن یک سؤال با دانشجویانم در دانشگاه. حالا همان سؤال را از شما هم می‌پرسم.🔰تصور کنید پزشکان برای شما یک عفونت وحشتناک و علاج‌ناپذیر تشخیص داده‌اند که شما را مجبور می‌کند به مدت ده سال، کاملاً تنها و در انزوا، در یک جزیره دورافتاده زندگی کنید.🔰با هواپیما شما را به آن جزیره می‌برند. در قسمت بار هواپیما، به اندازه کافی غذا، آب و دارو برای ده سال برایتان فرستاده می‌شود.علاوه بر این، فضای کافی برای یک جعبه بزرگ شامل مثلاً ۱۰ هزار فیلم روی دی‌وی‌دی نیز وجود دارد.🔰حالا سؤال این است: آیا فقط فیلم‌های کمدی را انتخاب می‌کنید؟🔰البته سؤال منصفانه‌ای نیست، چون من آدم بسیار صلح‌جو و آرامی هستم و با وجود زندگی پرفرازونشیبی که داشته‌ام، در این لحظه هم ذهنم و هم قلبم می‌گویند: «بله، معلوم است که کمدی را انتخاب می‌کنم!»🔰اما احتمالاً هر انسانی در چنین شرایطی ترجیح می‌دهد مجموعه‌ای متعادل از کمدی و تراژدی داشته باشد.