آلبر کامو چند روز پس از دریافت جایزۀ نوبل در مصاحبهای گفت: «من دلمشغولیهای مسیحی دارم، اما سرشت…
انتشار: 2026/07/01 14:24 UTC
آلبر کامو چند روز پس از دریافت جایزۀ نوبل در مصاحبهای گفت: «من دلمشغولیهای مسیحی دارم، اما سرشتم پاگانی است.» او در حساسترین لحظات قرن بیستم مواضعی گرفت مناقشهانگیز اما به همان میزان الهامبخش نویسندگان و شهروندان بسیار در اروپا و جهان، مواضعی که حاصل دلمشغولیهای دائمی و بنیادین او بود. اما دلمشغولیهای کامو چه بود؟ او که نویسندهای بود با فکر فلسفی، دلمشغول جایگاه انسان در جهان، معنای زندگی بشری، دلایل زیستن، و اخلاق بود ـــ مسائلی اساسی در همۀ ادیان، از جمله مسیحیت. او برخلاف سارتر و اکثر فیلسوفان حرفهای زمانهاش، علاقۀ خاصی به مسائل مربوط به آگاهی، ادراک حسی، شناخت، ارادۀ آزاد، یا هستی نداشت. پس شاید او راست میگفت که شریک دلمشغولیهای مسیحیان است. اما کامو مسیحی نبود. اخلاقیات خاص مسیحی را هم قبول نداشت. پاگان بود، همان سان که گفته بود. در نامهاش به پاپ میتوان نمونهای آشکار از مواضعش را بهچشم دید.فلسفۀ کامو | نوشتۀ ریچارد کمبر | ترجمهٔ خشایار دیهیمی | نشرنو، چاپ پنجم ۱۴۰۵، قطع رقعی، جلد شومیز، ۱۶۷ صفحه، ۵۰۰,۰۰۰ تومان، #معرفی_کتاب.ـــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وبسایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com
پستهای تلگرام — نشرنو
ذهن، آنگونه که تامس آگدن در ماتریس ذهن صورتبندی میکند، از آغاز قلمرویی کاملاً خصوصی و درونی نیست. تجربۀ روانی نخست در فضایی میانفردی شکل میگیرد؛ فضایی که در رابطه با دیگری پدید میآید و بهتدریج به بخشی از جهان درونی فرد تبدیل میشود.آگدن با بازخوانی اندیشههای ملانی کلاین، رونالد فربرن، ویلفرد بیون و دونالد وینیکات، رابطۀ میان جهان درونی و تجربۀ میانفردی را بررسی میکند. «فضای بالقوه» وینیکات نیز در این مسیر اهمیتی اساسی دارد: فضایی مشترک که امکان بازی، رؤیا، آفرینش و شکلگیری نمادها در آن پدید میآید.ماتریس ذهن تلاشی است برای فهم ذهن، نه بهمثابه جهانی منزوی، که بهعنوان پدیدهای شکلگرفته در نسبت پیچیده و دائمی میان فرد و دیگری.ماتریس ذهن | نوشتۀ تامس آگدن | ترجمۀ علیرضا طهماسب، مجتبی جعفری | نشرنو، چاپ چهارم ۱۴۰۵، قطع رقعی، جلد شومیز، ۲۷۲ صفحه، قیمت: ۸۲۰.۰۰۰تومان، #تجدید_چاپ.ــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وبسایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com
در نگاه الکساندر دوگین، ۱۱ سپتامبر نشانهای از یک گسست تاریخی بود، لحظهای که حتی امکان داشت نظم سیاسی جهان را وارد مرحلهای تازه کند. او هواپیماهایی را که به برجهای دوقلو برخورد کردند «چلچلههای آخرالزمان» نامید و این رخداد را با ترور فرانتس فردیناند مقایسه کرد که با فعال کردن زنجیرهای از بحرانها سرانجام منجر به جنگ جهانی اول شد.این تعبیر کنایی و آخرالزمانی از دل دستگاه فکری پیچیدۀ دوگین بیرون میآید. در این دستگاه، او نواوراسیاگرایی، ژئوپلیتیک، ارتدوکسی روسی، و میراث سنتگرایی را در کنار هم میگذارد و به جهانبینیای میرسد که در آن مدرنیته با زوال سنت، سلطۀ نظم لیبرال، و شکلگیری جهانی تکقطبی پیوند خورده است.مارک سجویک در کتاب ستیز با جهان مدرن مسیر شکلگیری همین افکار را از رنه گنون و نقد متافیزیکی جهان مدرن تا ورود این ایدهها به زبان سیاست، قدرت و ژئوپلیتیک دنبال میکند.در این مسیر مدام این پرسش مطرح میشود: وقتی ایدهای فلسفی از جهان انتزاعی مفاهیم بیرون میآید و شروع به تفسیر جنگ و قدرت و سرنوشت جهان میکند باید منتظر چه پیامدهایی بود؟ستیز با جهان مدرن | نوشتۀ مارک سجویک | ترجمۀ علیرضا بشردوست، سینا باستانی | نشرنو، چاپ دوم ۱۴۰۵، قطع رقعی، سخت، بیست و شش + ۶۰۵ صفحه، قیمت: ۲.۶۰۰.۰۰۰تومان، #تجدید_چاپ.ــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وبسایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com
بهزودی...مرگ همواره فکر و ذکر فرهنگ غرب بوده است، اما اکنون به هیأتی نو و ناشناس درآمده است. قرن بیستم شاهد تولید انبوه جنازه از پی جنگها و چیرگی فناوری بر بدن انسان بود. هزارهٔ جدید نیز با تروریسم جهانی و تعلیق کامل حقوق بشر در اردوگاههایی در دوردستِ جهان آغاز شده است. ما در عصر هراس زندگی میکنیم، عصری که وحشت از مرگ در هر زمان و مکان حضوری پیوسته دارد. همچنین، در دورهای از لاقیدی نسبت به علم و سیاست نهادی به سر میبریم که پیدایش و گسترش قدرتهای تکنوپزشکی و سیاسی را پذیرفته است، همان قدرتهایی که کنترل ما بر بدن و زندگی خود و زندگی دیگران را سلب میکنند. فرهنگ مرگ این لحظه را بررسی میکند تا نشان دهد چگونه در فرهنگ مدرن در معرض مرگ قرار گرفتهایم.@nashrenow
بعضی آرزوها از خود ما قدیمیترند؛ آرزوی جهانی که در آن آدمها کمتر گرسنه بمانند، کمتر تحقیر شوند و سهمشان از زندگی اندکی عادلانهتر باشد.مزدک پانزده قرن پیش از چنین جهانی حرف زد. قرنها بعد، موریس سیماشکو سراغ قصۀ او رفت و رمانی نوشت که برای بعضی از خوانندگان شوروی، بهطرز عجیبی آشنا بود؛ آنقدر آشنا که در سایههایش لنین و استالین را میدیدند. شاید تاریخ همینجاهاست که دلگیر میشود؛ آنجا که میان چیزی که آدمها با امید آغاز میکنند و چیزی که در پایان از آن باقی میماند. گاه از یک آرمان، فقط یک سؤال میماند؛ و دریغ جهانی که میتوانست طور دیگری باشد.مزدک | نوشتۀ موریس سیماشکو | ترجمهٔ مهدی سحابی | نشرنو، چاپ دوم ۱۴۰۲، قطع رقعی، جلد شومیز، ۲۸۴ صفحه، ۳۰۰.۰۰۰تومان، #معرفی_کتاب.ــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وبسایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com
فوکو آدم فوقالعادهای بود؛ تخیل گستردهای داشت و کتابهایی بهیادماندنی نوشته است. به لحاظ اثرگذاری بر فرهنگ چپهای امریکا، فوکو برجستهترین چهره بهشمار میآید، اما تأثیر او خطرناک بوده است. نتیجهاش جدا افتادن روشنفکران بود: هدفْ مقابله با قدرت فراگیری بود که جامعۀ سرمایهداری اِعمال میکند، اما بدون هیچ درک سیاسی از چگونگی مقاومت، بدون هیچ برنامۀ سیاسی، و بدون هیچ آرمانشهر سیاسی. تأثیر فوکو بر جامعۀ روشنفکری امریکا ایجاد نوعی نارضایتی عمیق بوده است. [...]ما بیمارستانهای روانیمان را بستیم، اما نه به خاطر فوکو. آثار او را نخبگان ادبی میخوانند، اما نه فعالان بخش درمان. پزشکها او را جدی نمیگیرند.از گفتگوی ریچارد رورتی با جووانا بُرّادوریفیلسوف امریکایی | نوشتۀ جووانا بُرّادوری | ترجمهٔ میثم محمدامینی | نشرنو، چاپ دوم ۱۴۰۲ (اول، ۱۳۹۵)، قطع رقعی، جلد شومیز، ۲۶۴ صفحه، ۵۵۰.۰۰۰تومان، #ازکتاب.ــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وبسایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com
محمدرضا جعفری یاد میکند از شادروان علی محمدی اردهالی (۱۳۱۱ -۱۴۰۴)، رئیس اسبق اتحادیۀ ناشران و کتابفروشان تهران و مدیر انتشارات محمدی؛ در اولین سالگرد درگذشت ایشان.[اینجا ببینید]@nashrenow
