📊 افزایش بدبینی جهانی به اسرائیل و نتانیاهو در خلال جنگ با ایراناکثریت مردم در بیشتر سی و شش کشوری…

✅  هولوکاستِ ترامپ؛ کسی بوی اجساد زنده را حس نمی‌کند؟📕 در جریان غالب فرهنگی، به هر سوراخ‌سنبه‌ای سرک بکشی نشانه‌ای از هولوکاست و محکومیت هیتلر و آشوویتس و ... می‌بینی. یک بار به‌طعنه به یکی از دوستانم می‌گفتم یادم نمی‌آید آخرین بار، کِی فیلمی دیدم که مربوط به هولوکاست و یهودستیزی نبوده است. از فیلم‌ها تا کتاب‌ها، انگار مأمور شده‌اند خاطره‌ی مظلومیت یهودیان را زنده نگه دارند و، پی‌آمدش، زمینه را برای چسباندن انگ «یهودستیزی» به هر نظر یا حرکت نامطلوب فراهم کنند.📕 از آن مسخره‌تر اینکه سوراخ‌سنبه‌های فلسفی هم از این بساط در امان نمانده است. بله؛ حتی کتاب‌های فلسفی. هر کتاب فلسفی که باز کنی – به‌خصوص در فلسفه‌ی دین و فلسفه‌ی اخلاق و زمینه‌های مشابه – کافی‌ست بحث به موضوعاتی مثل شر و رنج برسد تا به‌طرفه‌العینی بساط روضه‌ی هولوکاست را علم کنند. توگویی، موقع مثال‌زدن از موقعیت‌های شر، استفاده از هر نمونه‌ای غیر از هولوکاست ممنوع است. آنچنان این تکرار سوگیرانه – و شاید حتی هدف‌مند – به نظر می‌رسد که در متن‌هایی که قرار بوده ترجمه کنم گاه وسوسه شده‌ام برای جلوگیری از تهوع خودم هم که شده، مثال را عوض کنم (گرچه در هیچ‌کدامشان این کار را نکرده‌ام).📕 اما اجازه دهید به‌عنوان یک ایرانی بگویم که هولوکاست ما امروز است و هیتلرِ ما ترامپ و نتانیاهو. می‌دانم؛‌ حالا یک عده تذکر عالمانه می‌دهند که هیتلر فلان میلیون از یهودیان را کشت و ... . اما مسئله‌ی من جدول تطبیقیِ آماری نیست. اگر از من بپرسید، شکنجه‌کردن صبح تا شب و شب تا صبح چند نسل از یک ملت نود میلیونی به «بهانه»ی مقابله با حکومتش، انسانیت‌زدایی از آن ملت، و ربودن «ارزش زندگی»شان دست‌کمی از کشتن چند میلیون یهودی ندارد.📕 فقط «جان» انسان‌ها نیست که ارزش دارد؛ ارزش «زندگی» آنها اگر بیشتر نباشد کمتر نیست؛ ارزش آرزوهایی که بر باد می‌روند، استعدادهایی که فرصت شکوفایی پیدا نمی‌کنند، لذت‌هایی که جایشان را به رنج می‌دهند، عشق‌هایی که جایشان را به نفرت می‌دهند، و ... .📕 البته می‌دانم که روایت این رنج و نشان‌دادن بوی جسد زندگی‌ها و آرزوها و استعدادها و ... دشوارتر از نوشتنِ عدد یهودیان کشته‌شده در جنگ جهانی دوم است. ولی این سرنوشت همه‌ی رنج‌های روایت‌ناپذیر است.✍🏻 کاوه خسروانی 🌐 کانال پارادوکس:🆔 @paradoxizer〰️

درباره "طرح مقابله با نفوذ" مجلسآنچه از ذهن فعالان آکادمیک و فرهنگی و رسانه‌ای می‌گذرد این است که قانونی که امروز در قالب "طرح مقابله با نفوذ سرویس های اطلاعاتی و دولت ها یا نهادهای بیگانه در کشور " مطرح شده، آیا به واقع حاصل بررسی مبتنی بر شواهدِ (evidence based) مسیرها و مکانیزم‌های "نفوذ" در کشور است، یا صرفا برآمده از استنباط‌ها و تخیلات شخصی طراحان است؟آیا خروجی این طرح امنیت بیشتر خواهد بود یا محدودکردن فزاینده تحقیق و تفکر و تعقل مستقل؟به‌واقع چه میزان از اقدامات ویرانگر ناشی از "نفوذ" از مسیر فعالیت‌های علمی و فرهنگی و رسانه‌ای صورت گرفته است؟ و آیا این اندازه امنیتی و پرریسک‌ کردنِ هرگونه فعاليت علمی و فرهنگی، هزینه‌هایی بیش از مزایای آن نخواهد داشت؟آیا قوانین موجود و نتایج آن‌ها تا به امروز، یادآور نمیشود که: آزموده را آزمودن خطاست؟کاش طراحان و رای‌دهندگان به این طرح پاسخ قانع‌کننده‌ای به افکار عمومی بدهند.

✅ به نظر من، یکی از هدف‌های اصلی پروژه‌ی عظیم تبلیغاتی اسرائیل، با نقطه‌ی ثقل ایران‌اینترنشنال، که از چندین سال پیش شروع شد دیاسپورای ایرانی بود.اتفاق طبیعی این بود که دیاسپورای ایرانی (حتی کسانی که خواستار مداخله‌ی نظامی برای براندازی ج.ا بودند) به جنایت جنگی در ایران حساس باشد و واکنش جدی «خیابانی» نشان دهد. و اگر این جمعیت نزدیک به ده میلیون نفری در اروپا و آمریکا و ... کاری را که طبیعتاً از آن انتظار می‌رفت انجام می‌داد کار اسرائیل و آمریکا دشوارتر می‌شد. ▫️ اما خوب اسرائیل موفق شد کاری کند که نه‌تنها حرکت ضدجنگ، بلکه تقریباً هیچ حرکت جدی (دست‌کم به شکل خیابانی) علیه جنایت جنگی در ایران از طرف دیاسپورا شکل نگیرد.▫️ اینجاست که آن دسته از دشمنان اسرائیل که همه چیز را با عینک اخلاقی می‌بینند باید موقتاً هم که شده عینک اخلاقیات را کنار بگذارند و از اسرائیل درس «کارآمد بودن» بیاموزند.✍🏻 کاوه خسروانی 🌐 کانال پارادوکس:🆔 @paradoxizer

⭕ایران، جنگ، مقاومت، و جغرافیای غیبت در جامعه‌شناسی جهانی 🖊نازنین شاه‌رکنی (دانشیار مطالعات بین‌الملل، دانشگاه سایمون فریزر، کانادا عضو هیئت‌مدیره‌ی انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی) متن ترجمه‌شده‌ی سخنرانی ارائه شده در سلسله‌نشست‌های انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی…خواندنی و بسیار تأمل‌برانگیز

⭕ایران، جنگ، مقاومت، و جغرافیای غیبت در جامعه‌شناسی جهانی🖊نازنین شاه‌رکنی(دانشیار مطالعات بین‌الملل، دانشگاه سایمون فریزر، کاناداعضو هیئت‌مدیره‌ی انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی)متن ترجمه‌شده‌ی سخنرانی ارائه شده در سلسله‌نشست‌های انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی با عنوان:"جامعه‌شناسی جهانی در دوران بحران"نشست نخست: جنگ و مقاومت در خاورمیانه؛ جامعه‌شناسی به ما چه می‌آموزد؟ روایت‌هایی از لبنان، ایران، و فلسطین14 اردیبهشت ماه 1405 (4 ماه می‌‌2026)از انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی (International Sociological Association)، و به‌ویژه جفری پلیِرز (Geoffrey Pleyers)، رئیس انجمن، برای برگزاری این سلسله‌نشست‌ها با عنوان "جامعه‌شناسی جهانی در دوران بحران" سپاسگزارم.عنوان این وبینار- "جنگ و مقاومت در خاورمیانه: جامعه‌شناسی به ما چه می‌آموزد؟ روایت‌هایی از لبنان، ایران، و فلسطین" - بر مفاهیم و پیش‌فرض‌هایی استوار است که در نگاه نخست بدیهی به نظر می‌رسند. اما من می‌خواهم دقیقاً همین مفاهیم را نقطه‌ی عزیمت خود برای ورود به بحثی انتقادی قرار دهم. ۱. "حضور" من نشانه‌ی "غیبت" دیگران استاجازه دهید سخنم را با این نکته آغاز کنم که من از ونکوور، کانادا، به شما می‌پیوندم؛ شهری که بر سرزمین‌های تاریخی و اجدادی ملت‌های بومی "ماسکوآم،" "اسکوامیش،" و "تسلای-واتوث" بنا شده؛ سرزمین‌هایی که در دوران استعمار، با سلب مالکیت از صاحبان اصلی‌شان، به تصرف در آمدند.طرفه آنکه من از این "جا" و در این نشست به‌عنوان نماینده‌ی ایران حضور دارم، در حالی که بسیاری از همکارانم در ایران از دسترسی به چنین فضاهایی محرومند. از این رو، حضور من بیش از آن‌که نشانه‌ی "حضور" باشد، یادآور "غیبت" دیگران است؛ غیبتی که ریشه در لایه‌های درهم‌تنیده‌ی حذف، نابرابری، و محدودیت‌های ساختاری دارد.حضور من باید توجه ما را به شرایط و ساختارهای مادی، نهادی و سیاسی‌ای معطوف کند که به بعضی صداها امکان ظهور و شنیده شدن می‌دهد و بعضی دیگر را به حاشیه می‌راند. من در ایران جامعه‌شناسی آموختم، اما زندگی حرفه‌ای من از سال ۲۰۰۰ میلادی در دانشگاه‌های آمریکایی و اروپایی، یعنی ساختارهای مسلط در نظام دانشگاهی جهانی، شکل گرفته است. این جابه‌جایی، من را در مدارهای جهانی تولید دانش قرار داده و دسترسی من را به بودجه‌های تحقیقاتی، شبکه‌های ارتباطی، و مجاری انتشاراتی جهانی ممکن کرده است. به این ترتیب نوشته‌های من امکان "مطرح" شدن پیدا می‌کنند و برای مخاطب جهانی "خوانش پذیر" و "آشنا" خواهند بود. پس حضور من اینجا تنها دستاوردی شخصی نیست بلکه محصول اقتصاد سیاسی تولید دانش در سطح جهانی است؛ و همان اقتصاد سیاسی توضیح می‌دهد که چرا دیگران اینجا حضور ندارند.بنابراین، هر وقت که از من خواسته می‌شود که در برنامه‌ای نماینده‌ی "ایران" باشم - یعنی دانشگاهیان ایران را نمایندگی و جای خالی آنان را پر کنم - این کار را با اندکی تردید می‌پذیرم. چرا که حضور نماینده‌ای از ایران در چنین برنامه‌هایی فرصت است و البته که فرصت را باید غنیمت شمرد. اما در عین حال، نمی‌خواهم این حضور، به‌سان پرده‌ای، حذف‌های سیستماتیک و سازوکارهای حاشیه‌سازِ آکادمی جهانی را بپوشاند و به نمایشِ عمومیِ شمول‌گرایی و تکثر صداها مشروعیت ببخشد.بنابراین امروز از این فرصت استفاده می‌کنم و به جای سخن گفتن به جای دیگران، به مرئی کردن شرایط و ساختارهایی می‌پردازم که تعیین می‌کنند چه کسی، چه وقت، از کجا، و تحت چه محدودیت‌هایی می‌تواند سخن بگوید و دانش تولید کند.متن کامل را در [سایت انجمن جامعه‌شناسی ایران] بخوانید.#انجمن_جامعه‌شناسی_ایران@iran_sociology

ریشه‌ها و منطق اجتماعی اعتراضاتدکتر ابوالفضل حاجی‌زادگان، جامعه‌شناس و پژوهشگر اجتماعی، در مقاله‌ای کوشیده است با یک پژوهش نظام‌مند و تجربی، و با استناد به تحلیل شبکه‌های اجتماعی و تحلیل محتوای صفحات شخصی جان‌باختگان اعتراضات دی ۱۴۰۴، ریشه‌ها و منطق اجتماعی اعتراضات را واکاوی کند.متن مقاله