واکنش روتبارد وقتی می‌فهمه کسخل‌هایی از ایران خودشون رو «لیبرتارین رادیکال» می‌نامند!

ولیکن پدران، با توجّه به اینکه ثروت را اغلب مردان جسور و پرجنب‌وجوش خلق می‌کنند، از دیدن سرزندگی و پویایی پسرانشان خوشحال می‌شوند؛ این را به فال نیک می‌گیرند که آن‌ها مردانی موفّق خواهند بود و به فوت‌وفن‌ها و شگردهایی که آن‌ها با همکلاسی‌هایشان انجام می‌دهند…کسانی‌که قصد دارند فرزندانشان را تربیّت و هدایت کنند، باید این کار را از همان دوران خردسالی آغاز کرده و اطمینان حاصل کنند که کودکان کاملاً از اراده‌ی پدرومادر خود پیروی می‌کنند. اگر می‌خواهید فرزندتان پس از دوران کودکی همچنان فرمانبردار شما باشد، باید اقتدار پدری را درست از زمانی تثبیت کنید که او قادر به پذیرش فرمان‌برداری است و درک می‌کند که تحت اختیار چه کسی قرار دارد. اگر می‌خواهید او برای شما احترام و هیبتی قائل باشد، این حس را در دوران نوزادی و کودکی در او نهادینه کنید؛ و هرچه او به سن بزرگسالی نزدیک‌تر می‌شود، اجازه دهید به شما نزدیک‌تر و با شما صمیمی‌تر شود. بدین ترتیب، او را در دوران کودکی (چنان‌که شایسته است) فرمان‌بردار خود خواهید یافت و در بزرگسالی، دوستی مهربان و صمیمی.به‌گمان من، کسانی‌که در برخورد با فرزندانشان دچار اشتباهی فاحش می‌شوند، همان‌هایی هستند که در دوران خردسالی فرزندان، بیش‌ازحد به آن‌ها آزادی و محبّت افراطی نشان می‌دهند، ولی وقتی فرزندان بزرگ شدند، با آن‌ها سخت‌گیرانه رفتار کرده و فاصله‌ای میان خود و آن‌ها ایجاد می‌کنند؛ زیرا آزادی و مدارای بیش‌ازحد، سودی برای کودکان ندارد و نبودِ قدرت تشخیص و قضاوت در آن‌ها، نیازمند اعمال محدودیّت و انضباط است. در مقابل، رفتار آمرانه و سخت‌گیری شدید، شیوه‌ای نامناسب برای برخورد با بزرگسالانی است که خود از نیروی عقل و خرد برای هدایت خویش برخوردارند؛ مگر آنکه بخواهید فرزندانتان در بزرگسالی از شما بیزار شوند و در خلوت خود با حسرت و آزردگی بپرسند: «پدر چه زمانی خواهی مرد؟»به‌گمانم همه این نکته را منطقی می‌دانند که فرزندان در دوران خردسالی باید پدرومادر خود را همچون سروران و حاکمان مطلق خویش ببینند و نسبت به آن‌ها احساس هیبت و احترام داشته باشند؛ و هنگامی‌که به سنّ بلوغ و پختگی رسیدند، باید آنان را بهترین و مطمئن‌ترین دوستان خود بدانند و با عشق و احترام با آن‌ها رفتار کنند. اگر اشتباه نکنم، روشی که پیش‌تر ذکر کردم، تنها راه دستیابی به این هدف است.ما باید فرزندان بزرگسال خود را هم‌تراز با خویشتن بدانیم که همان احساسات و امیال ما را دارند. ما دوست داریم موجوداتی عاقل و خردمند قلمداد شویم و از آزادی خود برخوردار باشیم؛ ما از سرزنش‌ها و تحکّم‌های پی‌درپی بیزاریم و نمی‌توانیم بدخلقی و فاصله‌ی زیاد رفتاری را در کسانی‌که با آن‌ها معاشرت می‌کنیم، تاب بیاوریم. هر کس در دوران بزرگسالی با چنین برخوردی روبه‌رو شود، به‌دنبال همنشینان، دوستان و گفت‌وگوهای دیگری خواهد گشت که در کنار آن‌ها احساس راحتی و آسودگی کند.● جان لاک، نکاتی در باب آموزش➣ @Notes_On_Liberty

«بنفشه‌زار شود تربتم چو درگذرم»❈ صدای ماندگار آواز ایران خاموش شد؛ استاد ایرج خواجه‌امیری درگذشت. روانش در آرامش باد!➣ @Notes_On_Liberty

حزب دموکرات آمریکا به عنوان قدیمی ترین و اصیل ترین حزب این کشور عملاً تبدیل به پایگاه چپ ها و اسلام گراها شده. واقعاً باید مورخان در آینده بشینن تحقیق کنن ببینن چجوری در 15 سال اخیر این حزب راستگرا و اصیل آمریکایی اینقدر تغییر کرد! فکر می کنم همه چیز از دوران…حزب دموکرات آمریکا نه اصیل‌ترین حزب در آمریکاست و نه از ابتدا راستگرا بوده که حالا چپ‌گرا شده باشد! این حزب همواره، از ابتدای پیدایش، پشتیبان ایده‌های چپ‌گرایانه بوده و همواره تغییرات عمده‌ای را در ساختار ایالات متّحده پدید آورده است؛ حزبی که ظهورش با انتخابات ۱۸۲۴، اندرو جکسون و دگرگونی فاجعه‌بار نظام انتخاباتی آمریکا پیوند خورده، مدافع سیاست‌های انبساطی و تورّم‌زایی مانند free silver بوده، پیشگام تصویب متمّم شانزدهم و وضع مالیات بر درآمد (امری خلاف قانون اساسی) بوده، در گسترش حقّ رأی، حمایت از جنبش‌های فمینیستی و اصلاح نژادی نقش پررنگی داشته، رؤسای جمهور دهشتناکی مانند ودروو ویلسون (با قانون تخصیص بودجه‌ی ارتش ۱۹۱۶ و ملّی‌سازی صنایع و اموال خصوصی، با قانون جاسوسی و بازگرداندن خدمت اجباری که همگی دولت را فراگیر کردند) و فرانکلین روزولت (با سیاست‌های فاشیستی نیودیل: ملّی‌سازی‌ها، مصادره‌ی طلا) تحویل داده، چگونه راست‌گرا و اصیل تواند بود؟ البته بسیاری از این ایده‌های چپ‌گرایانه طرفداران زیادی در بین ایرانیان -به‌ویژه آن‌هایی که خود را چپ‌ستیز می‌‌پندارند- دارد ولی نه راست‌گرایانه‌ست و نه ربطی به ارزش‌های لیبرتارینی و اصول بنیادین آمریکایی دارد.

مدتی حوصله‌ی فعالیت ندارم. مجالی بود بعداً ادامه میدیم.

📃 استبداد نوین و شیوه‌های آن | ✍🏻 ویلیام هنری چمبرلین ➣ @Notes_On_Liberty پیش از جنگ [جهانی اوّل]، دشمن معمولی آزادی، خودکامه‌ی سنّتی یا نظامی جاه‌طلبی بود که با پشتیبانی سربازانش می‌توانست خود را به صورت ناپلئون کوچک درآورد. هم پادشاه مطلقه و هم دیکتاتور…📃 استبداد نوین و شیوه‌های آن (۲) | ✍🏻 ویلیام هنری چمبرلین➣ @Notes_On_Libertyهیچ‌یک از ترفندهای سرکوب و قساوت اداری را نمی‌توان یافت که دیکتاتوری‌های فاشیستی از عملکرد اتّحاد جماهیر شوروی نیاموخته باشند یا نمی‌توانستند بیاموزند. آن‌ها خود را شاگردانی بسیار مستعد نشان داده‌اند. کتاب‌های بسیاری درباره‌ی شکنجه‌های روحی و جسمی افرادی که در چنگال «گ‌‌.پ‌.او»ی شوروی (که اکنون تغییر نام داده)، گشتاپوی آلمان و پلیس سیاسی ایتالیا گرفتار شده‌اند، نوشته شده است. در اینجا می‌توان به برخی از مهم‌ترین روش‌های اداری اشاره‌ی گذرایی کرد که در هر سه دیکتاتوری دیده می‌شوند:- اعدام بدون محاکمه‌ی علنی و صدور حکم دسته‌جمعی برای فرستادن «ضد‌ّانقلابیون» به اردوگاه‌های کار اجباری و تبعیدگاه‌ها.- گروگان‌گیری همسران و دیگر بستگان مجرمان و مظنونان سیاسی.- جرم‌انگاری سنگین خروج بدون مجوّز رسمی شهروندان از کشور.- یافتن بز طلیعه‌ی خیالی برای خطاهای فاحش حکومت.تفاوت‌های بین فاشیسم و ​​کمونیسم، که در عالم نظر بسیار زیادند، در بسیاری از موارد در عمل به‌طور قابل‌توجّهی کاهش می‌یابد. برای مثال، تفسیر استالین از کمونیسم، پیوسته و بی‌گمان ملّی‌گرایانه‌تر و روسیه‌محورتر می‌شود. در حال حاضر، سوسیالیسم ملّی آلمان در خارج از مرزهای آلمان نیروی انفجاری‌تری نسبت به کمونیسم در بیرون از روسیه است. همبستگی ملّی و نژادی در زندگی واقعی نیرویی قوی‌تر از همبستگی طبقاتی، که از سوی کمونیست‌ها موعظه می‌شود، است. جذابیّت عاطفی سوسیالیسم ملّی برای آلمانی‌های خارج از آلمان -در اتریش و چکسلواکی و دانتزیگ- بسیار جذّاب‌تر از کشش کمونیسم برای کارگران خارج از روسیه است. تا آنجاکه می‌توان از گزارش‌های منتشره قضاوت کرد، هم آلمان و هم ایتالیا کمک‌های مادّی بیشتری به شورشیان اسپانیا کرده‌اند تا اتّحاد جماهیر شوروی به حکومت «جبهه‌ی خلق» که کمونیست‌ها در آن حضور دارند.🖇 متن کامل: استبداد نوین و شیوه‌های آن (۲)#استبداد #دولت #پروپاگاندا#سوسیالیسم #فاشیسم #نازیسم➣ @Notes_On_Liberty

رفیق تدینوف به رفیق وُزنِسِنسکی در جلسه‌ی گسپلن: مردم پول‌شون رو طبق سلسله‌مراتب ضروریات خرج می‌کنند، هیچ‌کس، تأکید می‌کنم هیچ‌کس، اول ماه نمیره گوشی عوض کنه. همه اول میرند سراغ شکم، پس ما بیایم شکم‌شون رو سیر کنیم. گوشی و سفر استانبول مهم نیست. من این برنامه…واکنش اونی که کلیه‌ش رو فروخته تا آیفون بخره به مکاشفات رفیق تدینوف: