مشاور عزیز ، سال تحصیلی جدید نزدیک است! ⏳آیا برای مدیریت منظم پرونده‌ها و فعالیت‌هایتان برنامه‌ای د…

این پست تبلیغ است👆

امنیت یا وابستگی؟ #کیس: 🛑دانش‌آموز پایه هشتم که در خانه و میان همسالان احساس امنیت نمی‌کند، مرتب به اتاق مشاور می‌آید و می‌گوید: «فقط پیش شما احساس خوبی دارم.» خطر پنهان: 📌مشاور از اینکه دانش‌آموز به او اعتماد کرده خوشحال می‌شود و ناخواسته رابطه را تقویت…📌 اصل طلایی: «پناهگاه باش، نه عصا»این شاید بتواند به عنوان یکی از اصول حرفه‌ای مشاور مدرسه مطرح شود:مشاور باید پناهگاه باشد، اما نباید تبدیل به عصای روانی دانش‌آموز شود. پناهگاه جایی است که فرد در هنگام طوفان به آن مراجعه می‌کند تا دوباره توان حرکت پیدا کند. اما عصا چیزی است که فرد تصور می‌کند بدون آن نمی‌تواند راه برود.بنابراین هر جلسه باید یک حرکت کوچک از وابستگی به خوداتکایی ایجاد کند.مثلاً در پایان جلسه به جای:«هر وقت حالت بد شد بیا پیش من.»بگوییم:«اگر دوباره چنین احساسی پیدا کردی، قبل از اینکه به من مراجعه کنی، آن سه کاری را که امروز یاد گرفتیم امتحان کن. اگر دیدی کافی نبود، بیا تا با هم بررسی کنیم.»این جمله فوق‌العاده مهم است.چون مشاور را حذف نمی‌کند، اما مشاور را اولین و تنها راه‌حل هم معرفی نمی‌کند.

امنیت یا وابستگی؟#کیس:🛑دانش‌آموز پایه هشتم که در خانه و میان همسالان احساس امنیت نمی‌کند، مرتب به اتاق مشاور می‌آید و می‌گوید: «فقط پیش شما احساس خوبی دارم.»خطر پنهان:📌مشاور از اینکه دانش‌آموز به او اعتماد کرده خوشحال می‌شود و ناخواسته رابطه را تقویت می‌کند.نشانه هشدار:📌دانش‌آموز برای مشکلات کوچک نیز به مشاور مراجعه می‌کند و در نبود او بی‌قرار می‌شود.خطای مشاور:📌«هر وقت مشکلی داشتی بیا پیش من، من همیشه هستم.»

بنده مشاور مدرسه هستم. از آنجایی که نقش ما ایجاب می کنه که پناهگاه امنی برای دانش آموزان باشیم، ابراز محبت و دلگرمی از جانب ما موجب وابستگی دانش آموزان به ما می شود، این یک آسیب است. لطفا راهنمایی کنید که نحوه مواجهه ما با این پدیده چگونه باشد که هم اون نقطه امن محفوظ بماند هم یک مرزبندی با دانش آموزان داشته باشیم؟

📌مولانا تمثیل زیبایی دارد: برکه‌ای را تصور کنید که مردم هر روز از آب آن استفاده می‌کنند؛ لباس می‌شویند، گرد و غبار از تن می‌زدایند و بخشی از آلودگی‌های خود را به آب می‌سپارند. اگر این برکه راهی به جریان آب نداشته باشد، اگر نه جویباری در آن جاری شود و نه آبی از آن خارج شود، دیر یا زود همان آبی که روزی مایه پاکی بود، خودش به منبع آلودگی تبدیل می‌شود.مشاور نیز بی‌شباهت به چنین برکه‌ای نیست.🔎هر روز آدم‌هایی به مشاور مراجعه می‌کنند و بخشی از اضطراب، خشم، شکست، ناامیدی، تعارض‌های خانوادگی و رنج‌های خود را با او در میان می‌گذارند. مشاور شنونده دردهای دیگران است؛ اما اگر خودش راهی برای تخلیه، بازسازی و تازه‌شدن نداشته باشد، به‌تدریج بار مشکلات مراجعان در وجودش رسوب می‌کند. آن‌وقت ممکن است کسی که قرار بود پناه و آرامش‌بخش دیگران باشد، خود گرفتار فرسودگی، بی‌حوصلگی و خستگی روانی شود.به همین دلیل، مشاور فقط مسئول مراقبت از مراجعان نیست؛ مسئول مراقبت از خود نیز هست.🛑حضور در کارگاه‌های تخصصی، یادگیری مهارت‌های تازه، دریافت آموزش‌های حرفه‌ای، سوپرویژن و حتی مراجعه به مشاور در مواقع لازم، نشانه ضعف یک مشاور نیست؛ نشانه بلوغ حرفه‌ای اوست.چشمه‌ای که می‌خواهد به دیگران آب بدهد، خودش باید به منبع آب متصل باشد.مشاوری که می‌خواهد حال دیگران را بهتر کند، باید برای حال خودش نیز کاری بکند.📚مشاورِ حرفه‌ای فقط کسی نیست که بلد است چگونه دیگران را درمان کند؛ کسی است که می‌داند چگونه خودش را از فرسودگی حفظ کند.➕پس گاهی لازم است مشاور از اتاق مشاوره بیرون بیاید، خودش به کلاس برود، چیزی تازه بیاموزد، از یک متخصص کمک بگیرد، تجربه‌هایش را بازبینی کند و دوباره خودش را به جریان یادگیری و رشد بسپارد.چون برکه اگر به جریان وصل نباشد، می‌گندد؛ و مشاور اگر به رشد و بازسازی وصل نباشد، فرسوده می‌شود.➕حسین رئیسی[مشاور مدرسه]t.me/+QKVR-ZdKtFrbzDyY

اگر دانش آموزی درگیر چندین مشکل باشد، چگونه آنها را برای درمان اولویت بندی می کنید؟ شاخص های اولویت بندی چیست؟ چگونه تفکیک می کنید که کدام یک آسیب فوری دارد و نیازمند مداخله فوری تر است؟‌فرض کنیم یک دانش‌آموز ۱۶ ساله وارد اتاق مشاوره شده و هم‌زمان این پنج مسئله را دارد:کیس: «امیر، ۱۶ ساله»امیر پایه دهم است و می‌گوید:۱. افت تحصیلی: معدلش از ۱۹ به ۱۵ رسیده و درس نمی‌خواند.۲. کمبود عزت‌نفس: خودش را «بی‌عرضه و ضعیف» می‌داند.۳. اضطراب: شب‌ها نگران آینده و امتحانات است و گاهی تپش قلب دارد.۴. تعارض خانوادگی: دائماً با پدرش درگیر است و می‌گوید «اصلاً من را نمی‌فهمد».۵. انزوا و کاهش ارتباط با دوستان: بیشتر اوقات در اتاقش است و اخیراً علاقه‌ای به فعالیت‌های قبلی ندارد.دانش‌آموز ممکن است بگوید:«مشکل اصلی من درس نخواندنمه؛ هر کاری می‌کنم نمی‌تونم شروع کنم.»اما مشاور نباید فوراً برای درس‌نخواندن برنامه مطالعاتی بنویسد.مرحله اول: اولویت‌بندیمشاور مشکلات را بر اساس شدت ظاهری مرتب نمی‌کند؛ بلکه هر مشکل را با چند شاخص بررسی می‌کند:شاخص سؤال مشاورخطر: آیا احتمال آسیب به خود یا دیگری وجود دارد؟شدت: این مشکل چقدر شدید است؟فوریت: اگر همین امروز مداخله نکنیم چه اتفاقی می‌افتد؟اختلال در عملکرد: چقدر تحصیل، خانواده، خواب و روابط را مختل کرده؟ریشه‌ای/تداوم‌بخش بودن: آیا این مشکل علت یا تشدیدکننده مشکلات دیگر است؟پاسخ‌پذیری: آیا دانش‌آموز در وضعیت فعلی ظرفیت مداخله دارد؟حالا پنج مشکل امیر را بررسی کنیم۱. انزوا و بی‌علاقگی > اولویت بالامشاور می‌پرسد: «از کی دیگه از چیزهایی که قبلاً دوست داشتی لذت نمی‌بری؟ خوابت چطور شده؟ انرژی‌ات چطور؟»اگر مشخص شود کاهش علاقه، انزوا، اختلال خواب و ناامیدی در حال گسترش است، این مسئله از «افت تحصیلی» مهم‌تر می‌شود و باید احتمال یک وضعیت خلقی جدی بررسی شود.۲. اضطراب > اولویت بالااگر اضطراب شدید باعث بی‌خوابی، حملات اضطرابی یا ناتوانی در عملکرد شده باشد، قبل از برنامه‌ریزی تحصیلی باید تنظیم و تثبیت شود.۳. عزت‌نفس پایین > اولویت متوسط، اما بالقوه ریشه‌ایمثلاً می‌گوید: «وقتی نمره‌ام پایین میاد، احساس می‌کنم آدم بی‌ارزشی هستم.»اینجا عزت‌نفس ممکن است عامل تداوم‌دهنده اضطراب، اجتناب و افت تحصیلی باشد؛ بنابراین لزوماً اولین مداخله نیست، اما نباید نادیده گرفته شود.۴. تعارض با پدر > اولویت متوسطباید بررسی شود آیا صرفاً تعارض ارتباطی است یا خشونت، تهدید، تحقیر یا ناامنی در خانه وجود دارد. اگر پای ناامنی یا خشونت در میان باشد، اولویت آن فوراً تغییر می‌کند.۵. افت تحصیلی > فعلاً اولویت پایین‌تربا اینکه دانش‌آموز آن را «مشکل اصلی» می‌داند، ممکن است پیامد مشکلات دیگر باشد، نه علت آنها.منطق تصمیم مشاوردر این کیس، مشاور ممکن است به این ترتیب برسد:خطر احتمالی > تثبیت وضعیت هیجانی > عوامل تداوم‌دهنده > مشکلات ارتباطی > عملکرد تحصیلییعنی ممکن است به امیر بگوید: «فعلاً نمی‌خواهم فقط روی درس‌خواندنت کار کنیم. اول باید بفهمیم چه اتفاقی برای حال روانی‌ات افتاده که باعث شده هم از دوستانت فاصله بگیری، هم علاقه‌ات کم شود، هم اضطرابت بالا برود. وقتی این بخش کمی تثبیت شد، سراغ درس می‌رویم.»اصل مهم در مدل درمان‌محور همین است:«شدت مشکل» با «اولویت مداخله» یکی نیست.مشکل اول، لزوماً همان مشکلی نیست که دانش‌آموز بیشتر درباره‌اش صحبت می‌کند؛ اولویت با مشکلی است که خطرناک‌تر، فوری‌تر، مختل‌کننده‌تر یا تداوم‌دهنده‌تر است.