امروز سالگرد تولد یلنا بلاواتسکایا (۱۸۳۱–۱۸۹۱) است. بلاواتسکایا، عارف و نویسندهٔ روس‌تبار، انجمن تئ…

Гляну в поле, гляну в небо —И в полях и в небе рай.Снова тонет в копнах хлебаНезапаханный мой край.Снова в рощах непасёныхНеизбывные стада,И струится с гор зелёныхЗлатоструйная вода.О, я верю — знать, за мукиНад пропащим мужикомКто-то ласковые рукиПроливает молоком.#Сергей_Есенин (1917)نگاهی به دشت می‌اندازم، نگاهی به آسمان —هم در دشت‌ها و هم در آسمان، بهشت جاری‌ست.دوباره سرزمین شخم‌نخورده‌امدر انبوه‌ گندم غرق می‌شود.دوباره در بیشه‌های بی‌چوپانگله‌های بی‌پایان می‌چرند،و از کوه‌های سبزآب زرینه‌رشته جاری است.آه، باور دارم — می‌دانم، به‌خاطر رنج‌هابر سر دهقان درمانده،کسی دست‌های مهربانش رامانند شیر می‌ریزد.#سرگئی_یسنین برگردان #محمد_مهدی_روبین#شعر_روس@RussianLan

بازی‌های آموزشی برای کمک به یادگیریساختار بازی‌محور، مانند این ویدئو که درباره آموزش ریاضی است می‌تواند برای آموزش زبان نیز توسعه یابد.توسعه بازی‌های آموزشی تعاملی برای آموزش زبان دوم به کودکان، به‌ویژه زبان روسی، از ظرفیت بالایی برخوردار است. می‌تواند انگیزش درونی، تکرار معنادار و یادگیری ضمنی واژگان و ساختارهای دستوری را تسهیل کند. در مقایسه با روش‌های سنتی، چنین رویکردی احتمال حفظ بلندمدت و انتقال دانش به موقعیت‌های واقعی را افزایش می‌دهد. طراحی هدفمند این بازی‌ها با در نظر گرفتن اصول روان‌شناسی رشد و زبان‌آموزی کودک، می‌تواند ابزار مؤثری در آموزش زبان روسی باشد.#بازی_آموزشی@RussianLan

Мне не знакома горечь ностальгии.Мне нравится чужая сторона.Из всей — давно оставленной — РоссииМне не хватает русского окна.Оно мне вспоминается доныне,Когда в душе становится темно —Окно с большим крестом посередине,Вечернее горящее окно.#Иван_Елагинمن با تلخیِ نوستالژی آشنا نیستم.طرف بیگانه را دوست دارم.از تمام روسیهٔ دیرزمان ترک‌شدهفقط پنجرهٔ روسی را کم دارم.تا به امروز برایم به یاد می‌آید،وقتی روح تاریک می‌شود —پنجره‌ای با صلیب بزرگ در میان،پنجرهٔ شامگاهیِ درخشان.#ایوان_یلاگینبرگردان #محمد_مهدی_روبین#شعر_روس #شعر_معاصر@RussianLan

Имей глаза — сквозь день увидишь ночь,Не озаренную тем воспаленным диском.Две ласточки напрасно рвутся прочь,Перед окном шныряя с тонким писком.Вон ту прозрачную, но прочную плевуНе прободать крылом остроугольным,Не выпорхнуть туда, за синеву,Ни птичьим крылышком, ни сердцем подневольным.Пока вся кровь не выступит из пор,Пока не выплачешь земные очи —Не станешь духом.Жди, смотря в упор,Как брызжет свет, не застилая ночи.#Владислав_Ходасевич - #Ласточкиچشم داشته باش — از میان روز، شب را خواهی دید،شبی که آن قرص ملتهب روشن‌اش نکرده.دو پرستو بیهوده برای بیرون رفتن تقلا می‌کنند،جلوی پنجره با جیرجیر نازک‌شان این‌سو و آن‌سو می‌روند.آن پردۀ شفاف اما محکم رابا بال تیز نمی‌توان سوراخ کرد،نمی‌توان به آن سوی نیلگون پرواز کرد،نه با بال کوچک پرنده، نه با قلب اسیر.تا وقتی همۀ خون از منافذ بیرون نزند،تا وقتی چشم‌های زمینی‌ات را گریه نکنی —روح نخواهی شد.منتظر بمان، مستقیم نگاه کنکه چگونه نور می‌پاشد، بی‌آن‌که شب را بپوشاند.#ولادیسلاو_خاداسیویچ#پرستوها - ۱۹۲۱برگردان #محمد_مهدی_روبین#شعر_روس @RussianLan

ولادیسلاو فلیتسیاناویچ خاداسیویچ(Владислав Фелицианович Ходасевич) ۱۸۸۶، مسکو — ۱۹۳۹، پاریسوی در مسکو در خانواده‌ای با ریشه‌های لهستانی و یهودی به دنیا آمد. پدرش لهستانی‌تبار و مادرش از خانوادهٔ یهودی‌ای بود که به مسیحیت گرویده بودند. از همان جوانی به شعر روی آورد و در دانشگاه مسکو (ابتدا حقوق و سپس تاریخ و فیلولوژی) تحصیل کرد، اما دوره را تمام نکرد.در سال ۱۹۲۲ همراه با همسر سومش، نینا بربروا (نویسندۀ مشهور)، روسیه را ترک کرد و ابتدا به برلین و سپس به پاریس رفت. در مهاجرت یکی از مهم‌ترین شاعران و منتقدان ادبی روسیهٔ خارج از کشور شد. سال‌های پایانی عمرش را در تنگدستی و بیماری گذراند و در ۵۳ سالگی در پاریس درگذشت.ولادیمیر نابوکاف او را «بزرگ‌ترین شاعر روسی قرن بیستم» می‌دانست.وی شاعری کلاسیک‌گرا بود. برخلاف بسیاری از شاعران عصر نقره‌ای که به سمبولیسم پرزرق‌وبرق یا فوتوریسم روی آوردند، او زبانی روشن، فشرده و سخت‌گیرانه داشت. شعرهایش اغلب تلخ، متافیزیکی و سرشار از حس غربت، مرگ و فروپاشی است. او استاد وزن و قافیه‌های کلاسیک روسی بود و بسیاری او را ادامه‌دهندۀ سنت تیوتچِف و پوشکین می‌دانند.

با قلمِ آرام نمی‌توان گفت آنچه امروز قلب احساس می‌کند،که در ژرفای تنم می‌کاود.تنها ایستاده‌ام — تا کمر فرو رفته در اندوهی بزرگ. اندوه، چون آب، پیرامونم جاری است؛ چون ستاره‌ای تاریک بر سرم ایستاده. گسترده و بزرگ،برای همیشه سنگین شده — آبِ تیره و گسترده.خوشبختی پراکنده‌شده را دانه‌دانه برمی‌گیرم،دو پرتو ستاره را می‌شکنم،صورت دختری را می‌بوسم،هنر را تا به آخر رنج می‌برم،همیشه تنها — زندگی ساده‌ام را حفظ می‌کنم. اما چرا او،چرا او نمی‌خواهد مرا رنج ببرد؟و هر ساعت، هر لحظه چشمه‌ای از آگاهی می‌گشاید:زندگی دو بال دارد، و هر یک از آن‌هابه سختی به کارهای من می‌رسد.آن‌ها می‌پرند — گسترده و دور،شب را در میدان‌های سرد می‌گذرانند،صبح به پنجره‌های ادارات می‌کوبند،به بدنه‌های کارخانه‌ها پرواز می‌کنند، —و آنگاه — چهره‌هایی که گرما نوازششان کردهآمادهٔ یکی شدن در کارند.آنگاه به نظرم می‌رسد:چه زندگی‌ای!و آیا واقعاً لازم استکه نویسنده در دوری زندگی کندو همیشه، مثل کودکی نامناسب باشد؟به خود می‌گویم: نمی‌شود، باید به گونه‌ای دیگر زندگی کنم.نمی‌شود!پرواز دقیقه‌ها داغ است،و انتظار ادامه دارد،ساعت‌های ظریف می‌خوانند‌ و شب بر کف دست‌ها فرود آمده،و ناگهان دست‌های بزرگ را دیدم —آن‌ها همیشه با من رشد کرده‌اند،کمی گل‌گون و برآمده و چروک‌دار،و با گره‌هایی از رگ‌ها، — اکنون سخت‌اند،با لرزشی به سختی محسوس کشیده‌اند،آرام‌اند و به کار دعوت می‌کنند.دست‌هایم را روی طاقچه می‌گذارم —آرام‌تر و ساکت‌تر می‌شوند،شب ستاره‌‌ها آن‌ها را می‌شویند،صبح سپیده‌دم به آن‌ها دست می‌زند،خورشیدِ کارگر پوستشان را گرم می‌کند.و حالا…حالا بگذار بلرزند، —به هر حال نمی‌توانند به اندیشه برسند،اندیشه ترک‌خورده، پرواز می‌کند و از پا می‌افتد،و با این همه هنوز تکرار می‌کند:ساده است،کاملاً ساده است — زندگی ما!#نیکالای_زابالوتسکی - ۱۹۲۸برگردان #محمد_مهدی_روبین#شعر_روس@RussianLan