برای کسی که هر روز به سمت یکی از اهدافش هجوم میاره،این عقربه های لعنتی فقط نقش شمارنده رو دارند. و…

یک غروب در اوج ایام کرونا، هنگام مد دریا در مجاورت میدان سن مارکو در ونیز، شاهد یک اثر هنری شکوهمند بودم. میدان خالی از توریست و جمعیت بود و درست در یکی از اون لحظاتی که تصویر کلیسای سن مارکو در آب منعکس می‌شه، ناقوس کلیسا شروع به نواختن کرد و با هر ضربه در فضای نارنجی سن مارکو با انعکاسی حیرت انگیز صدای ناقوس پخش می‌شد. شوربختانه این اثر فقط چند ثانیه ادامه پیدا کرد و بعد از اون هر بار به اون فضا برگشتم، از شدت شلوغی حتی جا برای سوزن انداختن نبود و اون تصویر هرگز تکرار نشد.هنوز بر این باورم که فقط برای چند لحظه، همه چیز در بهترین زمان و مکان خودش قرار داشت تا یک شاهکار هنری خلق بشه.درست مثل این گل جناب منز که انگار تمام رسالتش در فوتبال همین چند ثانیه و خلق این شاهکار بود. @ruzgarifootball

و تو چه میدانی از این خشمِ تمام عیارِ شکل گرفته در سلول به سلولِ تن های زخم برداشته!و چگونه تاریخ میخواهد این حجم از بغض و کینه ای ما را برای آیندگان توصیف کند.که شهر من بوی خون میدهد و چشم هایش به زمین خیره مانده... .حیران از این پیچ تاریخی که گیر کرده روی یک تهوع تمام نشدنی.از صبر تاریخ که این عذابِ حقیر را بالا نمی آورد در زباله دان تاریخ.... #اصفهانم#مرداد#دی_تمام_نشدنی@ruzgarifootball

مارسل پروست گفته بود که زمان، آدم‌ها را دگرگون می کند؛ اما تصویری که از آنها داریم را ثابت نگه می‌دارد. اما برای تو،انگار همه چیز ثابت مانده است. انگار از همان ابتدا که تو را کشف کردن،همچنان همه ای استعدادت ثابت مانده. تو چقدر خوشبختی لئو! تو هنوز میتوانی…و گاهی زیباترین قصه هاهمان هایی هستند که پایانشان آدم را ساکت تر از قبل میکند....@ruzgarifootball

کی شود دریا به پوز سگ نجس!کی شود خورشید از پُف منطمس!اگر اسمی از فوتبال ما باقیس به اعتبار شماست،علی آقا!نه مشتی خود فروخته فرومایه بی شخصیت و گداصفت که برای یک ریال برای هر کفتاری دم تکان میدهند.کسانی که برای اسطوره شدن گدایی میکنن!نمیدانند اسطوره شدن چیزی میخواهد که در وجود هفت نسل اینها هم نمیشود پیدا کرد.مشتی بی ریشه که شبیه به اربابان وطن فروششان به دنبال حماسه سازی فیک از باخت ها و ناکامی ها هستن.@ruzgarifootball

اگر همه چیز قرار بود طبق یک برنامه ریزی مهندسی و دقیق پیش برود،حقیقتا زندگی کسالت بار و غیر قابل تحمل میشد. این وسط نابغه های بی تکراری هستند که تفاوت ها رو در کسری از ثانیه رقم‌میزنند. اونهایی که انگار تواناییشون نه برای تحمل یک برنامه مشخص که برای دیکته…مارسل پروست گفته بود که زمان، آدم‌ها را دگرگون می کند؛ اما تصویری که از آنها داریم را ثابت نگه می‌دارد.اما برای تو،انگار همه چیز ثابت مانده است.انگار از همان ابتدا که تو را کشف کردن،همچنان همه ای استعدادت ثابت مانده.تو چقدر خوشبختی لئو!تو هنوز میتوانی در معتبر ترین آوردگاه،از ته دل فریاد بزنی.از اعماق وجودت ذوقی داشته باشی که تو را در آسمان ها برساند.امید یک ملت و طرفدارانت باشی و هیچوقت ناامیدشان نکنی.با آن ساق های خطاناپذیرت،آنچه را که میخواهی به حریفان دیکته کنی.بمانی و بعد از همه ای ناکامی های ملی،اسمت را برای همیشه به عنوان نجات دهنده وطن ثبت کنی.حالا تو شبیه به اسطوره مارادونا،دشمن ابدی را هم به زانو در آوردی.دیگر‌ مگه چیزی هم هست که مانده باشد و تو با اعجاز استعداد شگفت انگیزت آن را فتح نکرده باشی.حالا دیگر‌ نه ففط دیگو،بلکه تو هم انتقام خون های فالکلند را گرفته ای.حالا برای ما سوال است که تو از کدام کهکشان آمده ای لئو.اینجا تو باعث شدی مجددا انتقام خون های هم وطنانت را در زمینی که همجوار میدان جنگ است بگیری و مشت های خودت و کشورت با فریادی از اعماق وجود،گره کرده باشد.@ruzgarifootball

انگلیسی ها زخم زده بودند.البته که خودشون فوتبال و جنگ رو به هم دیگه ربط دادن و به همه فخر فروختن.وقتی در فینال جام جهانی ۱۹۶۶ تونستن تنها جام جهانیشون رو در رقابت با آلمان ها در فینال بگیرن یه کُری معروف و البته عمیق برای اونها خوندن؛"ما یک جام جهانی داریم و دو جنگ جهانی"بیست سال بعد مردی اومد تا انتقامِ جام و جنگ را یک جا بگیره.آرژانتینی ها از چهارسال قبل ترش در جنگ فالکلند زخم داشتند.جایی که نبرد با بریتانیا را باختن و ۶۴۸ هم وطن دیگو کشته شده بودند.حالا دیگو وارد میشود.ابتدا گل دست خدا و سپس گل قرن جام جهانی.عجب انتقامی.عجب ایده ای داده بودن انگلیسی ها بابت همجواری فوتبال و جنگ!!حالا در انتقام کشته شده های جنگ فالکلند،دیگوی افسانه ای ۶۸ متر،انگلیسی ها را با جادوی خودش به زانو در اورده بود.به جملات گزارشگر دقت کنید.حقیقتا حسادت برانگیزترین لحظه ای فوتبال هست.اون داره بابت فوتبال و مارادونا و انتقام به دنیا فخر میفروشه. این گزارشگر و تمام مردم آلبی سلسته،۳۶ سال پیش در چنین روزی خوشبخت ترین آدم های دنیا بودن.@ruzgarifootball