هیچ لحظهای به اندازهی زمانی که قاطعانه و محکم ایستادی و حرفت را زدی، لذتبخش نیست!همانجا که انگش…
انتشار: 2026/07/20 11:59 UTC
هیچ لحظهای به اندازهی زمانی که قاطعانه و محکم ایستادی و حرفت را زدی، لذتبخش نیست!همانجا که انگشتهای تنها و لرزانت را به هم فشردی، تمام جسارتت را جمع کردی، رو کردی سمت آدمها و با قویترین کلام از خودت دفاع کردی و اجازه ندادی حق تو را پایمال کنند.همیشه مصمم و قاطع باش عزیز، که دنیا با آدمهای جسور و شجاع، مهربانتر است.نرگس صرافیان
پستهای تلگرام — ساعت 25:00 شب🌙
سکوت، آخرین تلاش برای گفتن همه چیز هایی استکه وقتی صحبت میکردیم نمیفهمیدند.
من با این بارون میشم، شاید برای سبک شدن شما هم کار ساز باشه...🙃
آدمای اصیل، آدمای شریف، اونایی که تصمیمای مهمشون سر و صدا نداره، اونا اینجوریان که یهو شما رو میفرستن پایین. یا حتی بیرون. شلوغشم نمیکننا، ولی شما یهو میبینی از اولویتشون خارج شدی. فکر میکردی زرنگی، ولی اینا یهو متعجبت میکنن. اونوقت هرچیام دستوپا بزنی برنمیگردی سرجات.
«من حتی آن قسمتی از وجودم را که برای خودم هم پنهان کرده بودم، به تو نشان دادم.»
پناهگاه.نگاه.
سعدی یه بیت قشنگ داره که من هر بار زیر لب زمزمهش میکنم بغضم میگیره و دوست دارم بدونم اون لحظه موقع نوشتن این بیت چه حالی داشته، میگه؛«سعدیا! روی دوست نادیدن بِه که دیدن میانِ اغیارش»آخ آخ! گرفتی چیشد!؟