فراموش نکن که؛تو عید منی، من بهار توأم...🫂💚

واست دلم... واست تنم...واست تمام زندگی!

بعضی غما پیرم می‌کنن؛ ولی بازم قبولشون می‌کنم، چون فهمیدم که نپذیرفتنِ چیزی تغییری توی اوضاع ایجاد نمی‌کنه،و فقط بیشتر منو توی منجلاب می‌کشونه. هر اتفاقی، هر حادثه‌ای، قطعا منو به سمت و سوی چیزی می‌بره که بهش تعلق دارم و به قول محمود درویش”سلام بر غمی که مرا بزرگ می‌کند..!

“هرگز به خاطر داشتن استانداردهای بالا عذرخواهی نکنید. افرادی که واقعا می‌خواهند در زندگی شما باشند، برای ملاقات با شما قیام می‌کنند.”

شهرام مکری خاطره‌ای از عباس کیارستمی تعریف می‌کرد که جایی در وصف پیری گفته بود: «چه‌طوریه که وقتی دم غروبه و نور آفتاب داره می‌ره، آدم یه دل‌نگرانی‌ای داره، ولی وقتی به سن پیری می‌رسه و نور کاملاً رفته و چراغ‌ها روشن می‌شن، می‌فهمه که شب هم یه زندگی‌ای داره برای خودش و زندگی شبانه هم می‌تونه جالب باشه.»فکر می‌کنم این دلنشین‌ترین تعبیریه که درباره‌ی پیری شنیدم؛ زندگی در شکوه شب ادامه خواهد داشت.آنالی اکبری

آرام باش! و به قلبت بگو که قوی باشد. بگو قوی‌تر باش قلب من؛ کدام روز را دیده‌ای که شب نشود؟ کدام شب را دیده‌ای که سپیدی صبح را در آغوش نگیرد؟ هیچ چیز تا ابد ماندنی نیست، برای لبخندت بجنگ، برای لبخند عزیزانت بجنگ، با غم‌هایت ادامه بده، اما با هیچ غمی مجادله نکن. بگذار جهان با همه تاریکی‌اش، نورِ چشم‌های تو را جستجو کند. بگذار لبخندت، همان باریکه‌ی نوری باشد که دمِ صبح، روی چشم‌های کسانی که دوست‌شان داری می‌افتد...اُمید باش در این جهانِ تاریک، و یادت نرود، اگرچه سخت، اما می‌گذرد..!