این هم آهنگ بازگشت، پس از قدم زدن زیر کولرِ شیرین و یخِ کتابفروشی کانون پرورش فکری.

هوایی که نفس می‌کشم، سنگینه و غلیظ. چند روزیه که حسّ غروب ٣١ شهریور رو دارم.

جنگ نزدیکه؟نه، خبری برای فرار از این اخبارِ روان‌فرسا.

خبر آمد، خبری در راه استدر یوتیوب: به‌زودی

خسته ام دیگه از تابستون.

در نوجوانی یک دوره‌ای خیلی پرچم کشورها رو دوست داشتم. دوست داشتم تو خونه پرچم داشته باشم. پرس‌وجو کردم، گفتن مرکزش حسن‌آباده. رفتم حسن‌آباد، گفتم پرچم فلان کشور رو دارید؟ گفت «پرچم رومیزی می‌خوای یا پرچم اهتزاز؟» و این جمله رو که گفت، برای لحظاتی جهان در ذهنم از حرکت ایستاد. گوشم دیگه نمی‌شنید. صداش تکرار می‌شد که می‌گفت «پرچم اهتزاز».خیلی اصطلاح زیبایی بود برای یک کالا، فراتر از شأن کالا. مثل این بود که برید توی یک مغازه و بگید این بطری‌های شیر چنده؟ بگه «شیرِ کم‌چرب می‌خواید یا شیرِ دارای فرّ کیانی؟» می‌خواستم بخرم و بعدش هی هرکه پرسید بگم پرچم اهتزاز خریدم.الان این نقاشی بالا رو که نگاه کردم، دیدم پرچمش از قضا در حال اهتزازه.

چه تفاوتی داره با بالایی؟