در نگاه عرفان کابالا، هر چیزی که با اجبار، دستکاری یا نیت نادرست وارد زندگی انسان شود، الزاماً «برک…

در نگاه عرفان کابالا، هر چیزی که با اجبار، دستکاری یا نیت نادرست وارد زندگی انسان شود، الزاماً «برکت» نیست؛ زیرا برکت واقعی زمانی پایدار می‌ماند که با مسیر روح، شایستگی و توازن درونی انسان هماهنگ باشد.آنچه با زور، طلسم، جادو یا دخالت در اراده و مسیر دیگران به دست می‌آید، ممکن است ظاهراً حاصل شود؛ اما لزوماً ماندگار نیست. در منطق کابالایی، انسان نمی‌تواند چیزی را که خارج از مسیر رشد و توازن اوست، برای همیشه تصاحب کند.چه پول و مال باشد،چه شخصی در زندگی،چه شغل، جایگاه و اعتبار،چه ارث و میراث یا هر نعمت دیگری…اگر سهم حقیقی تو نباشد، حفظ آن با اجبار ممکن نیست.اما آنچه در مسیر زندگی و تیکونِ روح تو قرار گرفته باشد، در زمان مناسب و از مسیر درست به سوی تو حرکت می‌کند؛ نه لزوماً آن‌طور که تو می‌خواهی، بلکه آن‌طور که با رشد و مصلحت روحت هماهنگ است.در کابالا، دریافت فقط یک بخش ماجراست؛ ظرفیت نگه‌داشتن آن نعمت نیز اهمیت دارد. ممکن است ثروتی آسان وارد زندگی کسی شود، اما اگر هنوز ظرفیت، آگاهی و مسئولیت لازم برای نگهداری آن را نداشته باشد، همان چیزی که به دست آورده، از میان انگشتانش خارج شود.پس به جای اینکه چیزی را با اجبار به سوی خود بکشیم، باید روی خودمان کار کنیم؛شایستگی بسازیم، تلاش کنیم، آگاه‌تر شویم و ظرف وجودمان را برای دریافت برکت آماده کنیم.چیزی که واقعاً برای تو باشد، نیازی به ربودن ندارد؛راهش را به سوی تو پیدا می‌کند@sh351b