بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت هشتاد و ن…
انتشار: 2026/08/21 09:02 UTCدریافت: 2026/08/22 10:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/22 10:35 UTC
بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت هشتاد و نهمدستهای که بوی شهادت میداددوکوهه، مثل همیشه، پر از رفتوآمد بود. صدای موتور کامیونها، همهمه نیروها و خشخش پوتینهایی که روی خاک قدم برمیداشتند، نوید روزهای بزرگی را میداد. هر گوشهای، عدهای مشغول آمادهکردن تجهیزات بودند؛ یکی قمقمهها را میشمرد، یکی مهمات را تحویل میگرفت و دیگری کولهای را که شاید آخرین همسفرش میشد، بر دوش میانداخت.در میان آن همه شلوغی، ناگهان چشمم به غلامعلی افتاد.کنار چادر دستهی شهید ناصر صفاری ایستاده بود و با همان آرامش همیشگی، تجهیزات بچهها را تحویل میگرفت و با دقت میان نیروها تقسیم میکرد. انگار نه انگار که فردا قرار است دل به میدان آتشی بسپارد که بازگشتی برای بسیاری از آن نبود. لبخندش همان لبخند آشنای مجالس اهلبیت علیهمالسلام بود؛ لبخندی که همیشه پیش از روضه بر لب داشت.همان لحظه، بیاختیار ذهنم به سالهای قبل پر کشید.شبهایی را به یاد آوردم که پای منبرش مینشستیم. هنوز صدایش در گوشم بود؛ وقتی از غربت حضرت زهرا سلاماللهعلیها میخواند، وقتی مصائب کربلا را روایت میکرد و اشک، بیاجازه بر گونهها جاری میشد. آن روزها خیال میکردیم غلامعلی فقط روضهخوان اهلبیت است؛ اما حالا میدیدم خودش آرامآرام داشت به روضهای تبدیل میشد که سالها بعد، دیگران برایش اشک خواهند ریخت.جلو رفتم. سلام کردم. با همان مهربانی همیشگی جواب داد و گفت: «الحمدلله... آمادهای؟»نگاهش عجیب بود؛ آرام، مطمئن و سرشار از امید. گویی مقصد را بهتر از همه میشناخت. نه شوقی به ماندن در دنیا داشت و نه دلبستگیای که قدمش را سست کند. تمام همّ و غمش این بود که مبادا کاری از بچهها روی زمین بماند.آن روز، میان چادرهای خاکی دوکوهه، نمیدانستم این آخرین تصویری است که از او در ذهنم ثبت میشود؛ تصویری از مردی که با دستانش تجهیزات رزم را میان یاران تقسیم میکرد، اما در حقیقت، خودش آماده میشد تا بزرگترین توشه را بردارد؛ توشهی دیدار معبود.سالها بعد، هر بار نام دوکوهه را میشنوم، پیش از هر چیز، چهرهی آرام غلامعلی در ذهنم جان میگیرد؛ همان رزمندهی بااخلاص که روزی روضهی اهلبیت علیهمالسلام را میخواند و چندی بعد، نام خودش در دفتر سرخ عاشوراییان این سرزمین نوشته شد. شاید راز اشکهای سوزناک روضههایش همین بود؛ او پیش از آنکه از شهادت بگوید، بوی شهادت را با تمام وجود حس کرده بود.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومینژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷
پستهای تلگرام — شهید غلامعلی رجبی جندقی
قسمت نودم«آن کس که تو را شناخت، جان را چه کند...»✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود«آن کس که تو را شناخت، جان را چه کند...»قرار بود تا ساعتی دیگر به سمت اسلامآباد حرکت کنیم. هوا بوی حادثه میداد و سکوت عجیبی میان بچهها افتاده بود. هرکس بیصدا مشغول آخرین بررسی تجهیزاتش بود؛ یکی بند پوتینش را محکم میکرد، یکی خشابش را جا میزد و دیگری آرام زیر لب ذکر میگفت. همه آماده بودند، اما انگار چیزی کم بود؛ چیزی که دلها را از زمین جدا کند و به آسمان گره بزند.غلامعلی آرام از میان بچهها گذشت. نگاهش به تکتک رزمندهها افتاد؛ نگاهی پر از مهر، شبیه برادری که دلش برای همه میتپد. چند قدم جلوتر ایستاد، دستش را روی سینه گذاشت و با صدایی که از عمق جانش برمیخاست، زمزمه کرد:«آن کس که تو را شناخت، جان را چه کند...»هنوز چند لحظه نگذشته بود که بچههای گردان، بیاختیار دورش حلقه زدند. دیگر کسی به سلاح و تجهیزات فکر نمیکرد. اشک، آرام روی گونهها میلغزید و صدای گریه با نوای شعر در هم میآمیخت. گویی در آن لحظه، زمین از یاد همه رفته بود و دلها در آسمان پرواز میکردند.وقتی ذکر مصیبت را آغاز کرد، هیچ چشمی خشک نماند. صورتهای خاکآلود رزمندهها زیر نور غروب، رنگ دیگری گرفته بود؛ انگار نوری از درونشان میتابید. هرکس در دلش با حضرت اباعبدالله(ع) نجوا میکرد و برای آخرین بار، دنیا را مرور میکرد.آن حلقهی کوچک، دیگر یک جمع رزمنده نبود؛ محفلی بود از عاشقانی که دل از جان شسته بودند و برای رسیدن به محبوب، لحظهشماری میکردند. کسی نمیدانست تا چند ساعت دیگر چه خواهد شد، اما همه یک چیز را خوب فهمیده بودند؛کسی که حقیقتِ عشق خدا را بشناسد، دیگر جان را سرمایهای بزرگ نمیبیند؛ جان را پلی میبیند برای رسیدن به معشوق.غلامعلی آن روز فقط شعری نخواند؛ با همان چند بیت، دلهای خسته را تا آستانهی آسمان برد. و بچهها، با چشمانی اشکبار و دلهایی آرام، آماده شدند تا راهی شوند؛ راهی که پایانش، برای بسیاری از آنان، به طلوع سرخ شهادت ختم شد.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومینژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷
✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
آغاز امامت حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف مبارک✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
استاد محمد شجاعی / شرح زیارت آل یاسین ویژهٔ عید بیعت / جمعه ۳۰ مرداد ۱۴۰۵ / میدان فاطمی تهران۱. بهرهمندی از عید بیعت، به شرط تنظیم رابطه با امام و پیوند قلبی با ایشان؛ امام همدرجه شدن با خود را برای ما میخواهد.00:58۲. برقراری پیوند قلبی با امام، به شرط حفظ حرمت امام یعنی شاگردی کردن نزد ایشان، ممکن میشود.03:15۳. زیارت آلیاسین، متن بیعت ما با امام است که توسط خود حضرت تنظیم شده است.06:33۴. درخواست امام از ما: اظهار صادقانهٔ و نصرتی معدة لکم و مودتی خالصة لکم؛ یاری امام با تمام وجود و ترجیح ایشان به همهچیز.07:15۵. بررسی تفاوت مودت و محبت و علت برتری مودت؛ مودت یعنی عشق، وفاداری، فداکاری و اطاعت.09:37۶. برای برقراری رابطهٔ قلبی با امام لازم است با قلبمان حرکت کرده و به رؤیت قلبی ایشان برسیم.12:16۷. ویژگیهای عاشق امام: عشق امام را به کسی نمیدهد و بدون شرط عاشقی میکند.17:54✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
🌸 آغاز امامت حضرت ولیعصر، امام مهدی (عج) مبارک باد 🌸نهم ربیعالاول، آغاز امامت آخرین حجت خدا، حضرت مهدی موعود (عج)، بر تمامی منتظران ظهور مبارک باد.باشد که در پرتو عنایات آن حضرت، دلهایمان سرشار از امید، ایمان و آرامش و زندگیمان آکنده از خیر و برکت باشد.اللهم عجل لولیک الفرج 🤲🏻✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
